Hallo, kon niet wachten tot morgen, niet alles is waargebeurd maar het grootste gedeelte wel.
Deel 1: Storm and Daisy.
Het was zaterdagochtend 7 uur, mijn vriendin en ik konden niet meer slapen, omdat we zo'n zin hadden om bij onze nieuwe verzorgpony's te gaan kijken. S'middags was het dan eindelijk zo ver. We kwamen aan op een rommelige stal met vieze boxen en smerige paarden. Onze droom leek opeens heel anders te worden dan we ons hadden voorgesteld. Toen kwam de eigenaar van Storm en Daisy eraan. We stelden ons voor:" Hallo ik ben Susanne.",zei ik. "Hallo ik ben Elsa.", zei mijn vriendin. De man zag er niet echt netjes uit en had een hele gemene blik in zijn ogen. Hij wees ons de weg naar Storm en Daisy. "Nou, dit zijn ze dan", zei de man op een nare toon." Zijn het geen prachtige pony's.",We keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde, wat een arme pony's zijn dit. De man liet ons de rest van de stallen en paarden zien en zei ons waar de spullen van Storm en Daisy lagen. "Waarom gaan jullie niet rijden met de pony's?",vroeg de man. "We leren ze liever eerst een beetje beter kennen en gaan ze poetsen.",zei Elsa. Toen hebben we de hele middag gepoetst en gespeeld met de pony's. Ze zagen er al een stuk beter uit. We zagen er tegenop om naar huis te gaan, want we wouden de pony's geen seconde langer achterlaten bij die nare man. "Dag pony's, we komen heel snel weer terug om voor jullie te zorgen.",zei ik. "En we komen jullie bevrijden van die nate man.", zei Elsa. We waren nog maar net thuis en de man belde, "Jullie moeten snel komen, het gaat niet goed met Storm.",zei de man in paniek. We zijn gelijk heengereden en zagen dat de dierenarts er al was. "Er is iets goed mis, ik denk dat Storm koliek heeft.", zei de dierenarts. We hebben met storm gelopen, maar toen viel hij neer. "Ik moet nu de kliniek bellen, het kan niet anders.",zei de dierenarts. Mijn vriendin en ik huilden, we vonden het zo verschrikkelijk voor Storm. Er kwam een trailer aan van de kliniek en Storm werd meegenomen. Wij mochten mee, maar toen we bij de kliniek waren ging Storm een kamer naar binnen en wij mochten niet verder. Het duurde lang, elke seconde leek wel een uur te duren. Na een half uur kwam de mevrouw van de kliniek naar buiten, en vertelde ons:"Het gaat echt niet goed met Storm, we moeten hem laten inslapen, anders gaat hij alleen nog maar meer pijn hebben, we kunnen echt niet anders.", De mevrouw nam ons mee naar Storm om afscheid te nemen.