Geplaatst 
ben benieuwd. Het is een kort bondig verhaal en voor nu is het 'af'. Wie weet schrijf ik binnenkort weer een stukje dat eraan vast geplakt kan worden maar dat ga ik nu nog niet voorspellen. Ik kan niet schrijven wanneer ik het wil, alleen wanneer ik het voel. -------------
Een beleving geschreven vanuit het hart. Ik kan hier kort en bondig over zijn, de realiteit van vroeger bestaat niet meer. Nu is nu en vroeger is voorbij. Als een stad platgebombardeerd met de rokende puinhopen als een blik in de horizon. Als een kadaver opgenomen in de natuur, verdwenen en verorberd als een voedzame hulp voor het creeren van een toekomst. En het ergste is dat je je pas achteraf realiseert dat je zelf verantwoordelijk bent voor het kapot slaan van dat prachtige beeld. Met grof geweld geblindeerd met een knuppel om je heen staan zwaaien met maar éen doel voor ogen; alles moet kapot! Fijn gevoel gaf dat, lang geleden. Alles moest kapot, kon kapot en ging ook kapot. En triomfantelijk stond ik te genieten van mijn overwinning. Ik was de wereld en de wereld was van mij.
Wanneer je voorzichtig je ogen open doet en de knuppel langzaam laat zakken hoor je de stilte. Het geruisloze maar tegelijkertijd o zo aanwezige geluid van niets meer. Verschrikt draai je om, groen is verdwenen en een donkere grijze waas vult de ruimte. Hallo eenzaamheid, volgens mij hebben wij elkaar nog niet ontmoet. Lachend kijkt hij naar mijn omlaaggezakte knuppel om vervolgens met een lichte doordringende grijns mijn kant op te bewegen. Even krijg ik geen lucht meer, ik hoor met een doffe klap de knuppel de grond raken en laat me vallen. Vallen in het niets, in het donker. Een scherpe pijn doet zijn intrek in mijn lichaam. Ik rol me op en sluit mijn ogen. Wanneer ik ze open doe zie ik de herkenbaarheid van hetgeen mijn slaapkamer zou moeten zijn. Ik voel de lakens van het bed en hoor de geluiden buiten. Ze dringen niet tot me door en de pijn blijft. Eenzaamheid maakt een trotse buiging en laat zich geruisloos op me neerdalen. Het is klaar en kapot, er is niets meer.
