Geplaatst ik heb dit verhaal een getypt en geplaatst op social media, en kreeg al meteen hele leuke reacties. het verhaal gaat over een pony Kodi, die later Tulka heet wat haar echte naam wordt.
Verder zeg ik niks, het is heel zielig maar super leuk! het is zelfgeschreven
Ik post meteen deel 1 & 2 & 3
Ik weet het nog, vroeger op die paardenmarkt, als klein, teer veulentje stond ik daar. Samen met nog meer veulens.
En mijn mama? Die was weg.
Weg.
Weg van de wereld.
Oh, daar komt een man aan! Uch, wat stinkt ie zeg! Met die stok in z'n mond. Jakkes.
,,He Jus, is dit beest wat voor jou?''
Ik keek die man aan, huh? Wie? Wat? Ik wist niet dat het over mij ging en keek de kant op waar naar de man wees.
Hij liep mijn richting in.
Oh. Hij bedoelde mij.
Een meisje van 9 jaar aaide me over mijn snoet. ''Justine'', stond er op haar trui.
Ik sprong weg, NIEMAND mag mij aaien over mijn neus! Ik deed een poging tot bijten, maar van mama moest ik me koest houden.
Het meisje gilde en deed een stap achteruit. Toch deed ze weer een aaipoging. Aan haar ogen zag ik dat ze me moest en zou aaien! Ze pakte mij met haar grote hand bij mijn snoet en ik keek haar aan. Briezend trok ik me los. Het meisje wapperde met haar hand en deed een 'iwl' geluid.
Na wat overleg met de mam van het meisje en de verkoper werd ik meegenomen. Ruw trok ze aan mijn halster. Maar nee, ik wil niet met haar mee! Ik keek naar achter terwijl ik werd meegesleurt.
Oh mama, ik mis je...
Deel 2
Ik moest in een grote bak op wielen. Ik wist niet wat ik deed, maar ik stapte die bak in! Toen de klep dicht werd gedaan besefte ik waar ik was. Ik hinnikte naar de andere paarden op de markt, maar kreeg geen antwoord. Ondertussen reed de bak vooruit. Weer hinnikte ik en begon te steigeren. Ik sloeg mijn voet tegen de wand. Het deed verschrikkelijk veel pijn en ik voelde een snijdende wond. Ik zakte in elkaar en legte mijn hoofd in het stro. Ik hinnikte om hulp, maar niemand hoorde me. Het was een hobbelige rit, een vreselijke rit. Al snel kon ik niet goed meer nadenken en viel in een slaap, de tocht in de bak op wielen kan ik me niet meer herinneren...
Deel 3
,Kom de trailer uit, ding', hoorde ik een man zeggen. Verward keek ik om me heen. Mijn been was stijf en deed zeer, en er zat een grote korst op.
De man zag mijn wond niet en trok me de trailer uit. Toen ik kracht op mijn been zette ging er een scherpe pijn door mijn been. Ik hinnikte schel van de pijn en viel door mijn knieeën.
De man zag mijn wond en hield zijn hand erop.
,Hm, warm. Hou je stil ding, we zijn bijna bij de manege,' zei hij frustrerend. Oke, mijn naam is dus ding.
Toen ik het grote stallencomplex inliep zag ik allemaal grote paarden. Mank liep ik braaf met de man mee.
,Hier, ik zorg zo voor een dokter', zei hij en klikte mijn halster los. Hij gaf me een klopje en schoof de staldeur dicht. Daar stond ik dan, in een grote stal, in mijn eentje.
Ik zakte door mijn knieeën en strekte mijn been. Weer ging er een snelle pijnscheut door mijn been. Ik hinnikte het uit van de pijn, en viel toen moe in slaap. Oh waarom, waarom moet ik hier zijn. Ik wil dood, weg van deze wereld, daar boven zijn met mama...
