Geplaatst ik weet niet hoe het is want ik heb nog nooit echt geschreven.
Citaat:Deel 1:
Ik word wakker van een felle zonnestraal die in mijn ogen schijnt. Als ik naast me op de wekker kijk zie ik dat het tijd is om op te staan. Ik kijk eens goed mijn eigen kamer rond. Een grote kamer met beige kleurige wanden en grote houten balken die het plafond ondersteunen. De letters die me vreemd genoeg zowat elke morgen als eerst opvallen staren me dit keer ook weer aan. ‘voor Ty.’ Fluister ik zachtjes. Die woorden staan op een grote donkere eikenhouten kledingkast die ik als klein meisje van mijn moeder heb gekregen. Ty (wat je uitspreekt als tai) is een afkorting voor Taylor, maar aangezien ik altijd Ty word genoemd heb ik dat er maar ingehouden. ‘Ik mis je zo erg mam, het was nog helemaal niet de tijd voor jou om te gaan.’ Fluister ik weer maar ik weet dat ze met die woorden toch niet terug komt. Tijd om te douchen. Ik pak een leuk setje kleren bij elkaar, het word tenslotte mijn eerste schooldag. Een nieuwe opleiding, een nieuwe start. En ik loop door de lege gang naar de badkamer. Terwijl ik onder de douche sta, ruik ik de frisse maar zoete geur van de shampoo. Ik koop nog steeds altijd dezelfde shampoo als die mijn moeder altijd gebruikte. Als ik klaar ben met douchen doe ik vlug even mijn make up en mijn haar föhn ik droog. ‘oliebol!’ schreeuw ik uit als ik op de klok kijk. Als ik niet opschiet mis ik de bus nog. Ik trek een sprintje naar beneden, pak vlug mijn tas en ren naar buiten. ‘Dan maar eten halen op school.’ Denk ik in mezelf. Gelukkig komt de bus tegelijk aanrijden als ik bij de bushalte aankom. Als ik een leeg rustig plekje heb gevonden kan ik eindelijk even op adem komen. ‘Gelukkig haalde je de bus nog.’ Hoor ik in een keer naast me en ik kijk een beetje geschrokken opzij. ‘Oh sorry ik ben Do, vind je het erg als ik naast je kom zitten?’ ‘Nee hoor geen probleem.’ zeg ik met een glimlach. ‘Ik ben trouwens Ty.’ ‘Aangenaam Ty, zo dus jij bent de nieuweling hè?’ Zegt Do met een vriendelijk gezicht. De nieuweling? Denk ik, hoe kan ik nou de nieuweling zijn? Het is de eerste dag school. Do merkt mijn verwarde blik op, ‘Ik heb een beetje research gedaan.’ Zegt ze, ‘Het viel me op dat iedereen wel minstens 1 vriendin heeft hier behalve jij.’ Ik bedenk al meteen dat Do waarschijnlijk heel handig is in het opzoeken van alles over iedereen. Ik moet er een beetje om lachen en zie het vriendelijke maar toch verbaasde gezicht van Do. ‘Oh sorry,’ zeg ik ‘maar ik vind het een grappig idee dat je dat hebt opgezocht.’ We kijken elkaar even aan en schieten dan in de lach. ‘Je hebt wel gelijk hoor, het is wel een beetje lachwekkend.’ We praten verder nog tot we aankomen bij de school. ‘Nou tijd om onze boeken op te halen.’ Zegt Do blij en ik kijk meteen verschrikt. Ik ben helemaal vergeten mijn rooster uit te printen en te kijken waar ik moet zijn. Alsof Do mijn gedachten kon lezen zegt ze: ‘loop maar met mij mee, we hebben het eerste samen les.’ Ik kijk haar opgelucht aan en glimlach vriendelijk. We lopen samen de school in, er hangt een gezellige sfeer maar je merkt al gelijk dat er overal groepjes zijn. De school ziet er eenkleurig uit en het ruikt naar doffe kantoren maar doordat er veel ramen zijn en het goed belicht is, ziet het er wel enigszins vrolijk uit. ‘De kantine is mooier hoor.’ Hoor ik Do ineens zeggen. Ik kijk naast me en zie dat ze me met een grijns aankijkt. Ondertussen zijn we aangekomen bij het lokaal waar we onze boeken op kunnen halen en we gaan in de rij staan. ‘Wat een drukte.’ ‘Ja niemand had natuurlijk zin om eerder z’n bed uit te komen voor schoolboeken.’ Antwoord Do terug. In een keer voel ik een warme gloed door mijn hele lichaam heen. Ik schrik ervan maar het is een fijn, warm gevoel met tintelingen door mijn buik. Ik kijk om me heen maar ik kan niet zien wie of wat het is. ‘Gaat het wel Ty?’ zegt Do die mijn verschrikte gezicht opviel. ‘Ja het is niks.’ Zeg ik terug met een glimlach. Als we eindelijk al onze boeken bij elkaar hebben moeten we ons haasten om op tijd bij de eerste les te komen. Met een te volle tas loop ik achter een haastige Do aan. ‘Wat hebben we eigenlijk als eerste vak?’ vraag ik. ‘Mentor les.’ Antwoord Do. ‘Om even kennis met iedereen te maken die in je mentor klas zitten en daarna gaan we een domme quiz doen over de school.’ Ik moet even lachen in mezelf. Waarschijnlijk heeft Do alweer van alles opgezocht. ‘Zo dames hebben jullie eindelijk al jullie boeken?’ Hoor ik een strenge stem zeggen als we het lokaal binnen komen. Ik wist even niet wat ik moest zeggen maar Do had haar woordje al meteen klaarstaan: ‘Ja sorry meneer het was nogal druk bij het boeken ophalen.’ En ze trekt haar liefste gezichtje op. ‘Het is al goed, ga gauw zitten want als laatkomers ook nog eens mijn les verstoren mogen ze meteen vertrekken.’ Ik hou maar wijs mijn mond en Do en ik gaan naast elkaar achter in de klas zitten. ‘De vriendelijkheid spat er van af bij onze lieve mentor.’ Fluistert Do. Ik moet mijn best doen mijn lach in te houden wetende dat de mentor dat niet heel erg zou waarderen. Als na een lange 50 minuten eindelijk de bel gaat, pak ik gauw mijn boeken in en spurt weg. Ik loop gauw de wc in en gooi even wat water in mijn gezicht. Terwijl ik de deur van de wc weer open doe om naar buiten te lopen schrik ik van een plotseling gezicht voor me. ‘Haha jij bent ook vaak met je hoofd ergens anders of niet?’ zegt Do lachend. Opgelucht dat het Do is en niet een vreemdeling waar ik tegen aan ben gelopen lopen we samen een rondje door de school tot de bel weer is gegaan. Als de les weer is afgelopen pak ik gauw mijn spullen in. ‘Zullen we samen naar de bushalte lopen voordat je er weer vandoor bent?’ Zegt Do met een grijns. ‘Sorry ik heb geen geld meer voor de bus ik ga wel lopen.’ Zeg ik terug met een glimlach. ‘Je mag ook wel wat geld van mij lenen hoor!’ ‘Nee dankjewel voor het aanbod maar ik leen niet graag.’ We zeggen elkaar gedag en ik loop naar buiten. Ik snuif de frisse graslucht op. Het ruikt altijd zo lekker als het net heeft geregend. Terwijl ik verder loop voel ik een koude wind langs mijn armen snijden. In eens bedenk ik me dat ik vanmorgen in alle haast mijn jas ben vergeten. ‘hè oliebol!’ fluister ik zacht maar er zit niks anders op. Ik loop verder met een zeurende pijn aan mijn schouders van de volle boekentas. Ik loop door een verlaten straatje heen op weg naar huis. Terwijl ik de kou probeer te vergeten kijk ik eens om me heen. Ik ben eigenlijk nog nooit in deze buurt geweest. Het ziet eruit als een gezellige buurt met vrolijke tuintjes en kleurrijke gordijnen. De grasveldjes zijn allemaal keurig gemaaid en er ligt geen verdwaald blaadje in één van de tuinen. Ik loop rustig door. Het verbaast me wel dat er helemaal niemand over straat loopt. Af en toe komt er een auto op keurige snelheid langsrijden. In eens voel ik weer dat warme, fijne gevoel met een tinteling in mijn buik net als eerder vandaag. Ik schrik er weer een beetje van en kijk snel achterom waarna ik bijna tegen iemand op loop. Van schrik weet ik even niet waar ik moet kijken en ik voel alleen nog maar dat warme gevoel en die tintelingen in mijn buik. Tot ik me gedwongen voel omhoog te kijken. Van verbazing blijf ik naar zijn ogen staren. Het zijn de felste, mooiste, blauwste ogen die ik ooit heb gezien. Ik heb door dat ik aan het staren ben en probeer mezelf weer tot orde te dwingen. ’Sorry.’ Zeg ik met een schuldige stem. De jongen waar ik tegen op was gelopen glimlacht zorgzaam terug en ik zie een glinstering in zijn ogen. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen maar als ik mijn shirt heb goed gestreken en omhoog kijk is de jongen alweer weg. Ik kijk verbaasd rond maar hij is nergens meer te bekennen. Ik wil de straat oversteken met mijn gedachten er nog helemaal niet bij en als ik net 2 stappen op de weg heb gezet zie ik in een flits een auto op me af komen. Ik wil gillen maar er komt niks uit mijn mond, ik wil weg springen maar mijn voeten bewegen niet. Het enigste wat ik kan is mijn ogen keihard dichtknijpen.
