Geplaatst 
Ik ben sinds kort weer bezig met een nieuw verhaal, het is nogal dramatisch
Maar het komt natuurlijk altijd goed in een verhaal
Of toch niet???Ik hoor graag jullie mening en tips. En het zou fijn zijn als jullie alle foutjes die je opmerkt eventjes verteld, dan haal ik ze er snel uit.
Hoofdstuk 1: een harde klap.
Zo hard ik kan fiets ik door de straten, ik huil, maar gelukkig ziet niemand het door de harde regen. Ik ben bang, bang voor alles en iedereen en voor mezelf? De stortende regen maakt me door en door koud. Het gescheld en gelach van mijn klasgenoten schal door mijn hoofd. “Dikzak! Klote kind, stommeling, schijterd, trut.” Ik schreeuw en sluit mijn ogen. “Ik wel naar huis zo snel mogelijk!” Maar thuis wil ik ook niet zijn, thuis word ik geslagen, genegeerd. Ik wil veilig zijn. Ik fiets nog harder, waar ik ook heen ga, ik wil niet hier zijn, in het openbaar. Ineens hoor ik piepende banden en een hard getoeter. Ik word van mijn fiets geschoten en zie een autoruit onder me rollen, dan is alles zwart.
Heel langzaam gaan mijn ogen open. Ik zie met een wazige blik een witte muur, velle lampen en ik hoor veel stemmen, maar ik kan me er niet op concentreren. Mijn ogen vallen weer dicht, alles doet pijn.
Ruim een halfuur later ben ik een klein beetje bij zinnen. Ik hoor voetstappen op me af komen en een zachte warme stem. “We brengen haar naar zaal 130, de operatiekamer.” Ineens word mijn ondergrond bewogen. Ik probeer na te denken. Waar ben ik? Wat doe ik? Operatiekamer? Ik probeer mijn ogen open te doen maar ik kan het niet. Mijn gedachten tollen over elkaar heen en dan val ik in een diepe slaap.
Hoofdstuk 2: Geweten
Langzaam word ik wakker. Ik lig in een zacht bed met witte lakens, om me heen staan nog veel meer bedden. Ik weet eindelijk waar ik ben! In het ziekenhuis. Er komt een vrouw naar me toe. Ze heeft oranje krullen en speelse sproetjes, ze glimlacht naar me. “Gelukkig, je bent weer bij een beetje bijgekomen.” Zegt ze warm. “Weet je waar je bent en wat er is gebeurd?” Vraagt ze. Ik probeer antwoord te geven maar het lukt niet, er komt geen geluid uit mijn keel. Daarom schud ik maar mijn hoofd zodat ze het zal uitleggen. “Je ligt in het ziekenhuis.” Zegt ze geduldig. “In de koperwijk ben je tegen een auto opgeknald, de bestuurder heeft je snel naar hier gebracht en we hebben je gelijk geopereerd. Je had een nare buikwond, één arm, een been en 2 ribben gebroken en je had het moeilijk met ademen. Een heel gedoe dus.” Ze glimlacht even. Ik knik moeizaam, ik herinner me vaag wat ze uitlegt. De steekende pijn en dat ik op de auto lag, voor de rest niks.
Een klein straaltje licht valt op mijn gezicht. Ik knipper met mijn ogen en kijk om me heen. Ik herinner me al snel wat er allemaal is gebeurd. Ik heb iets minder hoofdpijn en zo te voelen veel geslapen want ik voel me wakker, maar voorderest doet mijn hele lichaam pijn. Vooral mijn ribben en mijn buik. De rest zit in het gips, maar mijn ribben kunnen niet en mijn buikwond moet alleen genezen met antibiotica en zalf. Ik zucht en kijk nu eens echt goed om me heen. Ik zie nog 7 bedden staan, er liggen alleen meisjes in. Sommigen zijn aan het lezen, andere slapen en weer andere staren voor zich uit of zitten op hun mobiel. Hoe lang ben ik hier eigenlijk al? Mijn ouders zijn vast niet langs gekomen, maar dat had ik ook niet verwacht. Ze zijn vast blij dat ik ze eindelijk geen last van me hebben. Ook ik ben blij, eindelijk geen klappen, geen gescheld. Misschien vind ik het toch niet zo gek om in het ziekenhuis te liggen. Ik schrik op uit mijn gedachten als er een zuster langs komt met een karretje met eten. “Hoi.” Zegt ze vrolijk. “Wil je wat eten?” oliebol! De gedachten schieten door mijn hoofd, ik wil niks eten, ik ben een dik vet varken, hoe los ik dit nou op? “Nee sorry, mijn buik doet heel erg veel pijn.” Hoewel het zo is, zou er best wat eten in kunnen, maar ik moet volhouden, 32 kilo is écht veel te zwaar voor iemand van 13 jaar. “Hmm.” De zuster weifelt. “Wacht eventjes, ik kom zo wel weer.” Ze loopt langs alle bedden en schotelt de kinderen bordjes met heerlijke broodjes jam voor. Ik wend mijn gezicht af. Niet doen Lotte, niet doen! 10 minuutjes later komt de zuster terug met een groot glas vruchtensap. “Hier drink dit maar, dit doet geen pijn en zit vol vitamines.” Ik schrik, hoe los ik dit nou weer op? “Bedankt.” Zeg ik zachtjes. Ze zet het op het witte kastje naast me en loopt op haar gympen met het karretje borden achter zich aan de zaal uit. Ik kijk naar het glas, het ziet er zo lekker uit. En ik lust eigenlijk wel wat. Ineens schiet mijn stomme geweten weer omhoog.
“Niet doen! Vet varken, je ben dik. Blijf er van af hoor je!”
“Nee, luister niet naar haar, het is goed voor je, als je het niet eet ga je dood.”
“Zeik toch niet zo je ziet toch zelf ook dat ze dik is, kijk naar haar buik.”
“Wat klets je, ze is zo mager als een grasspriet.”
“ARGH!” Ik sla mijn handen voor mijn oren zodat de stemmetjes ophouden. Ik leg mijn hoofd op mijn kussen en staar naar boven, laat ik maar doen alsof ik slaap. Dan hoef ik het vast niet op te eten.
Een paar uur later word ik wakker, ik heb dus echt geslapen. Ik draai mijn hoofd naar het kastje, het glas staat er niet meer. Wel licht er een kaartje op. Ik draai me er naartoe en pak het.
Lieve Lotte,
Ik wens je heel veel sterkte toe na het ongeluk en ik hoop dat je het een beetje naar je zin hebt in het ziekenhuis. Het zal er vast wel saai zijn, maar ik stuur je binnenkort een boek, die van Heartland. Die vond je toch zo leuk? Ik hoop dat je goed uit kan rusten en spoedig geneest van je wonden.
Heel veel liefs, Tante Hellen.
Mijn hart begint te kloppen en ik word warm. Wat een lief kaartje! Tante Hellen is de enige in mijn leven die aardig doet, en Oom Bob natuurlijk, haar man. Ze is altijd zorgzaam en lief geweest. Ik wou dat zij mijn tante was.. Gelijk wis ik die gedachte en word boos op mezelf, die pakken slaag heb ik gewoon verdiend door mijn slechte cijfers en mijn gewicht, ik moet blij zijn met mijn ouders. Ik klap het kaartje dicht en leg het terug op mijn nachtkastje. Ik word gek van mezelf. En precies op het moment dat ik het niet wil komt er een zuster naar me toe. “Hoi, ik ben Sasja.” Zegt ze vriendelijk. “Ik zal je de komende tijd een beetje begeleiden in het ziekenhuis. Begeleiden? Denk ik uiterst verontwaardigd. “Ik kan echt wel zelf lopen hoor.” De vrouw glimlacht. “Zo bedoel ik het niet, ik bedoel dat ik je zal vertellen wat er gaat gebeuren met onderzoeken enzo. Maar ik zal je wel moet duwen in je rolstoel.” Ik zak dieper in mijn bed. Wat een hel, ik wil hier helemaal niet zijn, ik ben geen zielig persoon in een rolstoel die niet voor zichzelf kan zorgen en vruchtensapjes drinkt. “Ik kan dat echt wel zelf hoor.” Komt er veel onaardiger uit dan ik had bedoeld. Maar Sasja blijft vriendelijk kijken, het lijkt alsof ze me begrijpt. “Van mij mag je het proberen zelf te doen als je dat graag wilt.” Zegt ze. “Dat zal ik doen.” Zeg ik zachtjes, schamend voor mijn opmerking van daarnet. Wat ben ik ook een bitch. “Hoe heet je eigenlijk?” Vraagt ze. “Lotte.” Zeg ik, gelijk schamend voor mijn naam. “Goed Lotte, er zal zo nog eventjes een onderzoekje plaatsvinden met jou, er gebeurd voorderest niks ergs. Er word wat bloed afgenomen, je hartslag word gemeten en je gewicht en lengte.” Ik blijf haar aanstaren. Misschien wil ik dat wel helemaal niet. Denk ik kwaad. Ineens laat ik de laatste woorden tot me doordringen, gewicht en lengte? Nee! Ze mogen niet weten hoe zwaar ik ben! Ze vinden me vast en zeker veel te vet, maar ik ontkom er niet aan. En even uur later weten ze alles over mijn gewicht. Ik zak diep en mijn bed en trek mijn dekbed tot mijn neus. Straks komen mijn ouders erachter dat ze weten hoe zwaar ik ben! Ze zullen zo boos worden en zeggen dat ik een mislukkeling ben. De tranen prikken in mijn ogen en ik kan het niet meer inhouden, ze stromen over mijn wangen. Een meisje naast mij draait zich naar me toe. Ze heeft bruin haar en sproetjes op haar gezicht. Ik veeg met de rug van mijn hand de tranen weg en zet me schrap voor een gemene opmerking, maar er komt niks integendeel. “hé wat is er? Waarom huil je?” Heeft ze het echt tegen mij? De lelijke ik waar nooit iemand naar omkijkt? Maar er ze kijkt echt naar mij en haar ogen staan vol medeleven. “Ik eumh, jawel het gaat wel.” Zeg ik en draai me om mijn hoofd onder de dekens, hard huilen en proberend het huilen en mijn gedachten stop te zetten.
Willen jullie meer lezen?
Liefs..
) 
)