Geplaatst Dit verhaal gaat over Shivas, een heel speciaal paard. Hij is vroeger gevonden in een veel te kleine stal in België, hij is toen overgebracht naar de dieren ambulance. Die konden echt niks met hem, hij trapte en beet alleen maar,hij was veel te gevaarlijk. Ze wisten niet wat ze moesten doen en wouden hem laten afmaken. Totdat ze Bregje ontmoette...
Ik wordt wakker, welke dag is het? Ik kijk op mijn wekker en zie dat het half 8 is. Hoe kan ik zo vroeg wakker worden op een gewone zondag? Ik draai me om en probeer nog even te slapen.
Dan open ik mijn ogen en besef dat het vandaag geen gewone zondag is. Ik was jarig, hoe kon ik dat nou vergeten! Ik stap uit mijn bed en doe mijn paarse sloffen aan. Heerlijk. Ik loop zachtjes naar papa’s en mama’s kamer en open de deur. Ik zie niemand en besluit naar binnen te lopen. Waar zijn ze? Ze slapen altijd uit op zondag, zouden ze dan toch al opgestaan zijn omdat het mijn verjaardag is?
Verbaasd loop ik naar beneden, maar ook daar is niemand te vinden. Wel hangen er slingers en balonnen. Ze zijn het zeker niet vergeten omdat er slingers hangen, maar ook omdat ik het met grote letters op de kalender had geschreven.
Waar konden ze toch zijn? Ik pak de huistelefoon en toets het telefoonnummer van mama in, hij gaat over. ‘Dag lieverd, alvast gefeliciteerd!’ Zegt ze. ‘Mama, waar zijn jullie? Het is half acht ’s ochtends!’
‘Oh ja dat was ik vergeten te vertellen, wij eh zijn nog even in de supermarkt.’ Ik kan aan haar stem horen dat ze nog niet zeker was of ze dat wel meende. ‘We zijn over een uurtje weer thuis, kleed je maar alvast aan, dan gaan we dalijk iets leuks doen.’ En ze hangt op.
Ik snapte er niks van en schonk een glas verse melk in, maar dan opeens gaat de bel. Ik loop naar de deur maar zie niemand. Wel ligt er een pakketje voor de deur met een roze lintje. Ik neem het mee naar binnen en leg het op de tafel. Ik kijk er een tijdje naar, wat zou erin kunnen zitten?
Uit nieuwschierigheid maak ik het meteen open. Er zit een prachtige armband in. Gemaakt van natuursteentjes met in het midden een zilveren hoefijzertje. Helemaal geconcentreerd op het armbandje vergeet ik verder in de doos te kijken. Er zit nog een brief in waar ook zo’n mooi roze lintje omheen zit, natuurlijk maak ik het open.
Lieve Bregje, 15 alweer tjongejonge wat gaat dat hard. Je zult waarschijnlijk geen idee hebben wie ik ben. En dat hoef je ook helemaal niet te weten, want het gaat om de armband. Kijk er nog eens goed naar . Zie je dat op de achterkant van het hoefijzertje een naam staat? Dat is de naam van Shivas. Doe hem eens om, hij zal je vast prachtig staan!
Je hebt nu nog steeds geen idee over wie ik het heb, maar daar kom je snel genoeg achter. Beloof me dat je de armband voor altijd zult dragen en doe hem nooit, maar dan ook nooit af.
Mvg A
Het lijkt wel of de wereld even stilstaat, en mijn hart ook. Ben ik nog aan het dromen of is dit de werkelijkheid. Auw, knijpen doet pijn dus ja, dit is de werkelijkheid. De armband is werkelijk prachtig, hij past echt precies. Maar nog steeds heb ik geen idee wie Shivas is. Ik lees de brief nog een keer snel door, ‘maar daar kom je snel genoeg achter’. Maar wat is snel genoeg? Vandaag, morgen, volgende week?
Ik leg de brief terug in de doos en neem hem mee naar mijn kamer. Daar verstop ik het onder mijn bed, want ik wil eerst zelf te weten komen wat dit allemaal betekend. Een armband, Shivas, dat kom je snel genoeg te weten? De woorden zwerven door mijn hoofd.
Ik ga me maar eens aankleden voordat papa en mama terug zijn.
-------------------
Wat vinden jullie ervan? Moet ik doorschrijven? Een reactie zou leuk zijn
