Geplaatst Ik ben natuurlijk super blij en ik ga allemaal leuke dingen en spulletjes voor hem kopen!
Ik ben al verslaafd aan setjes namelijk :p
Toen ik hummer kreeg stond hij in de tuin en ik moest huilen en gillen tegelijk.
Ik reed door de buurt het twiske in en het was de beste dag van m'n leven!
Ik kreeg spulletjes voor hummer van de visite en ik was zielsgelukkig!
We schreven hummer die avond nog in op een pension stal in de buurt.
Mijn leven leek een grote droom te worden
En als klap op de vuurpijl kreeg ik er op de manege nog een verzorgpaardje bij, Irene, en begon wedstrijden te rijden en lessen op hummer.
Wat wou ik nog meer?
Hoofdstuk 1 Echt van mij?!
Ik lag bekaf ik m'n bed, wat een nacht gisteren en morgen moest ik weer vroeg op vanwege mijn verjaardag!!
Mijn ogen waren zo zwaar en ik was zo verschrikkelijk moe, maar ik kon niet slapen.
Ik dacht aan morgen, er stond als gewoonlijk weer mijn verzorgshet hummer boven aan mijn lijstje en ik hoopte meer dan ooit dat ik hem zal krijgen, waarom weet ik niet.
We hebben samen zo veel meegemaakt, we hebben samen zoveel beleefd, van elkaar geleerd...
Verder dacht ik niet meer, mijn ogen waren dichtgezakt..
De volgende morgen werd ik laat wakker.
Dat was vreemd, waarom had niemand mij wakker gemaakt?
Ik stapte suf mijn bed uit en wreef in mijn ogen.
Ik zette mijn bril op en liep de kamer uit.
Eens kijken waar iedereen gebleven was.
Ik deed de deur van de kamer van mijn ouders op een kier, voor het geval dat ze Nog sliepen, en spiekte naar binnen.
Vreemd, niemand..
Ik liep naar beneden, het rook er lekker, naar warme broodjes en een lekker ontbijt, en er hingen slingers en ballonnen.
Maar beneden zat ook niemand.
Nu begon ik me af te vragen waar iedereen was, ze zouden toch niet op mijn verjaardag ergens heem zijn gegaan zonder mij?!
Ik ging treurig op de bank zitten en pakte mijn iPod.
Ik keek op facebook en Twitter en beandwoorde de lieve berichtjes en felicitaties.
Daarna begon ik met mijn vriendin te kletsen en legde m'n iPod vervolgens weg.
Het was al half 11, waar was iedereen?
Ik was al een half uurtje op en er was niemand naar mij toe gekomen, niemand was even komen zeggen waar ze heen waren, ze waren zelfs niet thuis!!
Dit raakte mij..
Straks waren ze m'n verjaardag gewoon vergeten...
Nee, ik schudde die gedachten van me af en bedacht eens lekker te gaan douchen, toen ik een berichtje kreeg van m'n moeder.
" ga maar even lekker je gang, we zijn over een half uurtje terug.
Trek je paardrijkleren maar aan, we gaan naar een paardenstoeterij die paardenmest op een speciale manier gebruikt. "
Hoe konden ze dat nou doen?!
Dit was alles behalve leuk!
Verdrietig en wanhopig begon ik te huilen.
Dit zou vast de stomste verjaardag OOIT worden!!!
Toen ik klaar was met huilen, stond ik zelfverzekerd op.
Dit was MIJN verjaardag en als ik niet naar dat stomme mest gedoe wil, ga ik niet.
Moet ik doorschrijven? Ik hoor het graag
