Geplaatst Ik besloot om eens een heel anders boek te schrijven dan dat ik altijd doe:
paarden, Nederland, penny, luxe enz..
maar hierover:
India, weinig geld en... Nouja.. lees het zelf maar
veel lees plezier!
Hoofdstuk 1:
Linn is een meisje van 14 jaar, ze woont samen met haar moeder en tweeling broertje en zusje Mia en Naresh van 4 jaar in een tropisch regenwoud in India. Haar vader is overleden toen ze 10 jaar was. Vlak na de geboorte van de tweeling, daardoor moet ze nu veel zelf doen. Het is niet makkelijk om te leven in een regenwoud, de tweeling is nog te jong om echt mee te helpen en het gaat niet erg goed met de gezondheid van haar moeder.
Linn slingert een kapotte rugzak over haar rug en pakt de handjes van de tweeling vast. ‘Kom jongens, we moeten water halen uit de rivier.’ ‘Gaat mama niet meer?’ Mia kijkt haar met grote bruine ogen aan. ‘Nee, mama moet even rusten.’ ‘Ooh.’ Zei Mia zachtjes. Ze wou altijd graag dat haar moeder mee ging. Naresh heeft er minder moeite mee en huppelt aan de hand van Linn heen en weer. ‘Mag ik in de rivier zwemmen?’ Linn glimlacht. ‘Nee sorry, daar is geen tijd voor.’ ‘oh jammer.’ Naresh schopte afwezig tegen een steentje. ‘Als we morgen even tijd hebben gaan we samen zwemmen goed?’ ‘Oké!’ Zei Naresh opgewekt. ‘Moet je nu wel goed helpen met het water hé?’ knipoogde Linn. Naresh haalde zijn schouders op. Als hij maar mocht zwemmen, dan vond hij alles goed.
Even later komen ze bij de rivier aan. Het is Linn’s favoriete plek. Over de rivier hangen prachtige treurwilgen, elk met zijn eigen verhaal. Voor de rivier ligt een tapijt van mos en gras. En aan de zijkanten groeien talloze struiken, bloemen, bomen en planten (perfect voor verstoppertje of als je even alleen wilt zijn). Overal groeien prachtige bloemen en fladderen vlinders en vogels. Als ze er is voelt het alsof ze in een sprookje is beland. Al die kleuren en geuren, het geeft haar een geweldig gevoel.
Linn laat haar rugzak van haar rug afzakken en haalt er twee leren zakken uit. ‘vullen jullie samen deze zak?’ vraagt ze aan de tweeling. ‘Ja!’ zeggen ze in koor. Linn loopt naar de rivier en gaat op haar knieën zitten. Ze ziet haar spiegelbeeld in het groenige water. -splats- Het spiegelbeeld verdwijnt in het golfende water en Linn krijgt een golf water in haar gezicht. Ze hoort Naresh en Mia lachen. Linn glimlacht en staat vliegensvlug op om vervolgens lachend achter de tweeling aan te rennen. Gierend van de lach rennen ze door het zachte mos. Linn pakt de tweeling vast en ze laten zich er met zijn drieën op vallen. Linn begint ze te kietelen, en ze komen niet meer bij van de lach. Ineens doet Linn of ze schrikt. ‘oh..oh…, we moeten snel water pakken hoor. Anders word mama boos!’ De tweeling springt geschrokken overeind en pakken hun waterzak. Samen wandelen ze met de grote zak tussen zich in naar de rivier. Linn moet opschieten, want haar moeder houd niet zo van laatkomers. Bovendien wou ze vandaag extra vroeg eten omdat ze het bed van Mia nog moet repareren. En moet Linn wee vrijwel zeker dat ze de waterzak van de tweeling ook nog moet vullen. Al vind ze dat helemaal niet erg, ze doen hun beste en meer kun je niet verwachten, maarja. Het duurt wel wat langer.
Een halfuur later komen ze weer terug bij hun woonplek. Hun moeder is al bezig met een vuurtje maken. ‘Wat zijn jullie lang weggeweest?’ vraagt ze met gefronste wenkbrauwen. ‘Sorry mam, maar we hebben wel water hoor!’ ‘Mooi! Zet het maar daar neer. We kunnen al bijna eten!’ een kleine zucht ontsnapt uit Linn’s mond. Gelukkig vroeg ze niet waarom ze niet zo laat zijn. Ze klinkt eigenlijk wel vrolijk. Linn zet de waterzakken op een grote vierkante steen die dient als tafeltje. Daarna gaat ze maar even naar haar kamertje om haar moeder niet lastig te vallen bij het koken. Als het al erg lekker begint te ruiken naar gerookt vlees in Linn’s hut. Roept haar moeder haar. Linn staat op van haar bed en loopt naar haar moeder. Ze moet vast weer een klusje doen. ‘Wat is er?’ ‘Ga maar even zitten, ik moet wat met je bespreken.’ Sofie trekt haar wenkbrauwen op, dat gebeurt niet erg vaak. ‘Ik vrees dat we binnenkort weer naar het dorp moeten, onze lucifers zijn op en het moet er toch echt een keer van komen dat het dak van de hutten eens beplakt word met iets water dichts.’ ‘Maar daar hoeft u toch niet voor te vrezen.’ ‘Ons geld is bijna op, en bovendien krijgen steeds meer mensen afschuw van ons mensen die in het regenwoud wonen, ze vinden dat we de natuur vernielen.’ Linn trekt verontwaardigd haar wenkbrauwen op. ‘En al die aapjes die ik heb geholpen dan? Ja, we jagen heel soms vlees, maar dat gebeurt ook niet vaak! Een keer in het halfjaar misschien? Nog minder vaak denk ik.’ ‘Ik weet het meisje, maar toch, en zoals je al zei is ons geld bijna op.’ Linn dacht diep na. ‘kunnen we niet dingen ruilen? Een tros bananen voor een paar pakjes lucifers ofzo?’ ‘Hmm, dat is wel een goed idee.’ Zei haar moeder. ‘Maar dan moeten we wel iemand hebben die niet zo’n hekel heeft aan ons.’ Denkt ze hardop. ‘Want?’ vraagt Linn. ‘Anders ruilen ze toch niks met ons! Bovendien vinden ze dan dat we weer te veel vruchten van de natuur afnemen, en dat vrucht niet eens van ons is. ‘Wat een onzin!’ Zegt Linn. Maar eigenlijk vind ze dat de mensen wel een beetje gelijk hebben met dat de vruchten niet van hen zijn. Ze mogen ze misschien wel eten, maar om er nou dingen van te ruilen, zou niet echt eerlijk zijn misschien. ‘Ik denk er over na.’ Zegt haar moeder. ‘kom je nu zitten, ons een keer in het halfjaar vleesje is er.’ En ze knipoogt naar Linn. “Mia! Naresh! Eten.’ Dat laat de tweeling zich geen twee keer zeggen. Binnen een paar tellen komen ze uit de dichtbegroeide bosjes tevoorschijn en gaan aan tafel zitten. Ze laten niet zomaar een stuk vlees aan zich voorbij gaan.
Wat vinden jullie ervan? Het is wel mijn eerste keer dat ik zo iets schrijf, en het is moeilijker dan ik dacht.
Maar heeft er iemand tips of commentaar? spelfouten en geen goede zinsbouw?
Geef dan een reactie!
Ben er ook niet in verder gegaan, het was meer een impuls verhaaltje 