Geplaatst Citaat:Gek werd ik er van. Ik probeer nu al weken het gesprek op gang te houden met mijn vriend, Davy. Het lijkt alsof hij geen zin meer heeft om met mij te praten, en hij heeft bijna nooit meer tijd om langs te komen, ’s middags na school is hij vaak ‘chillen met vrienden’, en ’s avonds moet hij huiswerk maken. Ik geloof er niks van, en ik denk dat hij bezig is met een ander meisje. Maar hij beweert van niet.
Op een middag, toen ik thuis kwam van school, zag ik dat ik een sms-je had van een vriendin, die op de school naast die van Davy zat. Ze dacht dat ze hem vaak met een ander meisje naar huis zag fietsen, en vandaag had ze een foto gemaakt. Kort blond haar en een blauwe jas, zoals ik van afstand op de foto kon zien. Davy had inderdaad een blauwe jas. Zou dat echt Davy zijn geweest?
De volgende dag was ik plots op tijd uit, en wist ik dat Davy een uur later uit zou zijn, dus fietste ik hard naar het bedrijventerrein, waar hij elke keer langs moest fietsen als hij uit school kwam. Ik gooide mijn fiets in de sloot en ging achter een container zitten. Ik kon precies zien wie er allemaal aankwamen. Op dat moment kreeg ik van dezelfde vriendin weer een sms: “Als hij dat op de foto echt is, dan fietst hij nu weer met een ander meisje. Hand in hand.” Mijn hart bonsde harder. Nog tien minuten en dan moest hij hier ongeveer zijn. En inderdaad, na iets meer als tien minuten kwam hij langs gefietst. Zonder meisje, en hij had ook geen blauwe jas aan… Ik bleef doodstil zitten, en zonder vermoeden fietste hij langs. Ik bleef er nog een paar minuten zitten zodat hij echt niks door had.
Op het moment dat ik op wou staan komt er loeihard een auto aangereden. Een stukje voor mijn neus stopte hij met piepende banden. Ik zag hoe er een man naar buiten werd geduwd, en er stapte nog twee mannen uit. “Eikel, met jou kan je ook niet samenwerken! Nu zijn we flink genaaid ja!” Schreeuwde de ene man tegen de man die uit de auto was geduwd. Hij pakte hem bij zijn kraag en duwde hem hardhandig tegen een stenen muurtje aan. “Blijf van me af, schooiers!” Schreeuwde hij. Hij probeerde de ene man hard te trappen, wat mislukte. Op dat moment trok de andere man zijn pistool en hield die tegen zijn slaap aan. “Ga weg!” Schreeuwde de man die nog steeds tegen het muurtje aan stond, terwijl hij het pistool weg wou drukken. Ik hoorde een harde knal en sloot mijn ogen. Ik hoorde portieren die hard dicht werden geklapt en de auto scheurde met piepende banden weg.
Ik fietste zo hard ik kon naar de openbare weg, helemaal in paniek. Ik stond langs de weg en maakte gebaren naar de auto’s. Pas de vierde auto die langs kwam stopte. Er kwam geen woord meer uit mijn keel. “Auto, man, geschoten, dood.” Door de paniek waren dat de enige woorden dit nog uit mijn keel kwamen. De man beval mij in de auto te stappen, en scheurde hard weg. “D-d-d-daar”, wees ik met een trillende stem. Vanaf toen ging alles snel. Sirenes, politie, ambulance, camera’s, overal liepen mensen. Vanaf toen wist ik niks meer. Alleen dat ik thuis zat, met mijn ouders, en twee agenten. Er werd mij van alles gevraagd maar ik kon nergens antwoord op geven, zo overstuur was ik.
Toen ik na een uur eindelijk iets gekalmeerd was probeerde ik rustig te vertellen. Ze hadden al beelden via de videobewaking op het bedrijventerrein maar de mannen waren niet duidelijk te zien, dus probeerde ik ze te omschrijven. “Een man was getint en hard kort zwart haar, een zwarte nickelson jas, spijkerbroek en witte nike-air, de tweede man was redelijk lang, blank, bruin haar en een donkerblauwe jas met een zwarte broek en zwarte schoenen.” Er werd me nog veel meer gevraagd, ik weet niet eens meer wat. Toen bedacht ik me, wat als de mannen mij hebben gezien? Misschien doen ze mij, of mijn familie ook wel wat?
Twee dagen lang zaten we in spanning, en Davy had nog steeds niks van zich laten horen. Nog steeds was ik doodsbang. Ze hadden de daders nog niet gevonden. Ik durfde het huis niet uit, en ging ook niet naar school. Het is inmiddels al meerdere keren op het nieuws geweest, en elke dag dat ze niet gevonden zijn word ik banger. Wat als ze ze nooit vinden? Dan zou ik nooit meer normaal de straat op kunnen…
Terwijl we zaten te avondeten ging de deurbel. Mijn hart begon meteen harder te slaan. Mijn vader liep naar de deur, terwijl ik probeerde te luisteren wat er werd gezegd. Ik hoorde mannenstemmen, maar kon niet horen wat er werd gezegd. Op dat moment ging de keukendeur open en liep mijn vader met twee agenten die ik al eerder had gezien naar binnen. “De misdadigers zijn gevonden!” Zei een van de agenten. Tranen begonnen over mijn wangen te stromen, blij dat de angst voorbij was, en dat ik niet meer in spanning hoefde te zitten. Na een poos te hebben gepraat werd ik hartelijk bedankt en werden er handen geschud, en toen waren de agenten weer weg.
Toen ik nog een poosje opgelucht met mijn ouders heb zitten praten, ging weer de deurbel. Ik liep naar de deur, en zag Davy staan met een grote bos bloemen in zijn handen. “Sorry dat ik je zo heb verwaarloosd de laatste tijd, ik had erg veel problemen thuis. Maar dit verdiende jij niet!”
Groetjes Sophie
