Geplaatst Al zo lang wil ik het, een boek schrijven
Nu wil ik er toch echt eens werk van gaan maken,
Maar goed, waar te beginnen?
Een verhaal heb ik,
Volgens veel mensen talent voor schrijven,
Maar toch loop ik vast,
Uit welke "hoek" moet ik schrijven,
even een voorbeeld,
Uit m'n eigen: "ik dacht wat vreemd, die raam hoort daar niet."
Uit andere hoek: "angelique vond het vreemd dat het raam daar zit, daar hoort hij niet."
Een rare voorbeeld, wist even niks beters
En dan? Wat als ik mijn verhaal op papier heb,
Is er nog iemand die mijn verhaal wil goedkeuren verbeteren?
Een boek uitgeven in een winkel krijgen, hoe werkt dat dan?
Ik heb al een heel stuk verhaal op papier,
Ik wil best een stukje op bokt zetten,
Voor eventuele tips voor mijn "schrijfmanier" hoor ik heel graag!
Stil zat ik op het hoekje van je bed, ik had je hand vast.
de dokter vroeg hoe de nacht was gelopen
"slecht" zei ik, je was moe, gesloopt, kapot.
je kon niet eens meer een slokje water binnen houden.
je kon niet eens meer slapen, je was in de war.
je had pijn, je was bang, je was moe.
die droevige blik in je ogen, die nacht vroeg ik nog,
"het is klaar he papa? je kan niet meer"
"ja meis, papa is moe, maar komt wel goed"
de hele nacht hebben we zowat naast elkaar gezeten.
weinig gesproken, maar zoveel gezegt.
de dokter vroeg ons, wat we nu wouden doen,
papa sliep ondertussen even, we waren stil.
"het is voor papa geen doen om meer wakker te zijn.."
je werd even wakker,
"papa, wil je gaan slapen?" vroeg ik je.
hoe ik het moest vragen wist ik niet.
de dokter vroeg je, of je gehele sedatie wou.
zachtjes zei je ja, ergens was ik opgelucht..
en langzaam zaktje je weer weg.
de dokter gaf je een hoge dosis slaapmiddel,
ik vroeg hem of je nog wakker zou worden.
de dokter zei, "ik denk het niet"
zowel, kan je op dit knopje drukken, dan slaapt hij nog dieper.
ik moest dan wel van te voren bellen,
de dokter zei ons gedag, tot vanmiddag.
daar zaten we dan, ik huilde
nu is het echt zover.. papa word niet meer wakker,
ik liep langs je bed, en even stak je nog je armen uit
je wou een knuffel,
dat was onze allerlaatste knuffel..
er mocht niemand meer langskomen,
daar werd je onrustig van,
alleen de mensen die dichtbij je stonden,
ik heb familie opgebelt, dat ze moesten komen
om afscheid van je te nemen,
elke keer als je even onrustig werd,
hield ik je hand vast,
en sliep je weer zachtjes verder
om 2 uur smiddags, begon je weer wakker te worden,
dat mocht niet, je zal dan zoveel pijn hebben
huilend heb ik de dokter opgebelt
"wat moet ik doen meneer, hij mag niet wakker worden"
de dokter kon pas over anderhalf uur komen,
"mevrouw, bij deze heeft u toestemming, om nog een zware shot bij te geven"
het was 2 uur smiddags, ik zie me nog zo staan,
de zwaarste beslissing, uit mijn leven,
dat ene druk op dat knopje.. zou jou einde zijn,
ik huilde, "dag papa, slaap maar diep"
ik drukte op het knopje, en liep weg
ik kon niet meer, ik was kapot
de dokter kwam later bij je kijken,
"hij slaapt nu heel diep" de zuurstof ging af
ik vroeg de dokter hoelang het kon duren tot het overlijden,
"dat kan binnen een paar uur, of paar dagen"
afwachten dus..
de rest van familie was onderhand naar huis gegaan,
ik ben ondertussen even naar huis gereden,
om wat kleding op te halen,
ik zei je nog,
"papa, niet wegglippen als ik er niet ben he?"
rond 7 uur, was ik weer bij jou,
mijn moeder was er, jou vrouw, en je beste vriend
we aten en dronken wat, we praten over jou
we lachten zelfs, mooie herrinneringen ophalen,
met een jackdaniels, precies zoals jij het wou
en nog altijd, zat ik naast jou op bed,
met jou handen in mijn handen,
rond iets voor half 10,
stonden wij in de keuken een sigaretje te roken,
ik dronk mijn jackdaniels,
die ik maar niet weg kreeg,
omdat ik hem zo vies vond,
ik had de keuken deur, op een kiertje gezet.
zodat ik jou nog wel kon zien,
maar ik wou niet dat je last van de rook had.
we waren druk aan het praten,
ik keek even naar jou kant,
ik zag dat je ademhaling veranderde,
je vingertoppen waren koud,
je begon steeds sneller te ademen
in paniek heb ik de dokter opgebelt
hoe je instinct dan gaat werken
"hij mag niet dood" schreeuwde, huilde ik"
de dokter kwam er gelijk aan,
ik rende snel weer naar jou,
pakte je hand vast,
je keek me nog heel even aan,
met je mooie blauwe ogen,
je keek weer voorruit,
ver, heel ver weg, eindeloos..
"ga maar papa, het is goed"
ik hou van je papa
ik legde m'n hoofd tegen je aan,
nog 3 hele diepe zuchten
en het was stil...
ik schreeuwde, ik huilde, ik was bang
in 1 klap, was jij ineens jij niet meer
ik ben gaan zitten, huilen en huilen
ik was kapot, kapot van verdriet
pas een half uur later, durfde ik naar je toe
daar lag je dan, "dood"
ik vond het eng, voorzichtig raakte ik je aan,
wat was je rustig papa.. eindelijk had je rust
de dokter en begravenisondernemer kwam,
ineens gingen ze aan je zitten,
ik wou dat niet,
uiteindelijk heb ik, met je vrouw samen
jou gewassen, en aangekleed, en netjes neergelegt
wat voelde dat raar, maar ook fijn
voor het laatst kon ik je verzorgen..
iederen was weg, ik zat op een stoel
stil, leeg, bang kapot,
daar lag papa dan,
dood in z'n bed, net een pop dacht ik nog
je lag daar zo vredig,
als of je elk moment weer op stond,
ik bleef maar staren,
beweeg je nog? sta je nog op papa?
hoe raar het ook klinkt,
iemand ligt dood naast je opgebaard
maar beseffen deed ik nog steeds niet
het kon niet, mocht niet, bestond niet
Dit is een stukje uit het verhaal,
Uiteraard nog met veel spelfouten,
Hoofdletters, punt comma ect moet er ook nog bij!
Maar dat wil ik later allemaal controleren..
Als ik mijn gevoel op schrijf,
Dan gaat dat zowat automatusch..
Ik ben heel benieuwd wat jullie er van vinden,
Tips zijn uiteraard van harte welkom! Graag zelfs!
