Geplaatst Al een tijd lang loop ik met een begin van een verhaal in mijn hoofd. Nu was ik vandaag vrij, en dacht ik eindelijk eens te beginnen.
Het is ondertussen al anderhalve pagina geworden (in word
) en wil ik mijn verhaal graag met jullie delen.Het verhaal is eigenlijk gebasseerd op een half, waargebeurd verhaal. Ik heb een paar dingen uit mijn eigen verhaal gehaald,
en een paar dingen uit wat er met mijn opa aan de hand is. Gelukkig gaat alles nu goed met mijn opa, en is hij van alle ellende verlost!
Oja, ik waardeer kritiek heel erg, maar houd het wel vriendelijk, en opbouwend!
Genoeg verteld, hier mijn verhaal:
En weer een dag ziekenhuis. Ik werd helemaal gek van die weken.
Kon ik maar gewoon iedere dag naar school, en lol maken met mijn vrienden, dat zou fijn zijn.
Maar nee, ik ben diegene waarbij alles altijd tegen zit, en die dus nu zo vaak mogelijk per week in het ziekenhuis zit.
Ik ga wel naar school hoor, halve dagen. En zie mijn vrienden dus ook bijna nooit, als ik weer eens een paar dagen in het ziekenhuis moet blijven, dan komen ze me vaak opzoeken, hierdoor voel ik me vaak sterker.
Maar zodra ze dan weer weg zijn, voel ik me eenzaam en alleen.
Mijn ouders en mijn grote broer Tim, zijn iedere dag bij me.
Tim en ik zijn twee handen op een buik, we zijn als broer en zus erg close met elkaar.
Vaak komt hij naast me liggen op mijn bed in het ziekenhuis, en heeft hij mijn laptop voor me meegebracht, en gaan we samen film kijken.
Tim vind het ontzettend rot dat ik nooit thuis ben. Vroeger toen ik nog niet ziek was, speelden we vaak thuis.
We hadden een grote kamer, onze speelkamer. Die noemden we toen ons ‘’eiland’’. We waren hier altijd met ons tweeën, en onze ouders mochten er niet komen, want we hadden en wachtwoord, en die wisten alleen wij.
Samen speelden we daar vaak tot het bedtijd was. Helaas als ik nu thuis was, mocht ik alleen op bed liggen, en me niet teveel inspannen.
Ondanks dat ik bijna nooit op school ben, werk ik vanuit het ziekenhuis mee met de klas. Wat ben ik blij dat er zulke technieken bestaan zeg!
Ik volg alle lessen live mee, via Skype.
Ook al komen vaak zusters me er op wijzen dat ik genoeg moet slapen, volg ik toch hele dagen school mee, zelfs de pauzes!
Al zou ik daar soms zelf wel bij willen zijn.
Sinds vandaag lig ik weer 12 volle dagen in het ziekenhuis.
Morgen wordt ik geopereerd, en dan hopen dat ze mijn ziekte eindelijk weg kunnen halen, ik ben er in ieder geval goed klaar mee.
Mijn ouders waren zo blij toen ze hoorde dat de darmkanker in mijn lichaam weggehaald kon worden.
Jammer genoeg zat het op een lastige plek, en vreselijk lastige plek om te opereren. Maar morgen gaan ze echt een poging doen.
Tim heeft staan juichen en gillen toen hij het hoorde, zo blij was hij.
Ondanks dat hij 18 is, en ik 16, gedragen we ons soms nog wel eens als kleine kinderen. Maar dat moet soms ook gewoon even kunnen.
De dag duurt zo lang als je niks te doen hebt. Ik heb mijn laptop hier, een dagboek, een leesboek, een hoop tijdschriften, mijn mobiel, nintendo, maar niks is meer leuk.
Samen met Tim speel ik vaak gezelschapspellen, ondanks dat we die al zo vaak gedaan hebben, blijven ze super leuk. Tim wint altijd, maar dat maakt me niet zoveel uit, het gaat mij meer op het gezelschap wat ik van hem krijg.
Jammer genoeg moet Tim ook gewoon naar school, dat is natuurlijk wel beter voor hem, maar ik moet langer wachten totdat hij er eindelijk weer is.
Gelukkig is hij de laatste tijd vaak vrij, en komt hij vaker en langer langs. Ook blijft hij altijd als het bezoekuur al voorbij is. De zusters sturen hem niet eens meer weg, omdat ze nu weten, dat hij toch niet meer weg te slaan is bij me.
Ondanks alles, heb ik wel op het randje van mijn leven gezeten.
Toen we erachter kwamen dat ik darmkanker zou hebben, was het eigenlijk al bijna te laat.
Ze moesten snel handelen, en dan moest ik maar hopen dat ik het allemaal zou overleven.
Vaak werd me niet eens meer verteld wat de volgende dag me te wachten zou staan.
Dan wachtte ik op wat ik die dag weer op mijn bordje kon verwachten.
Gelukkig is het ergste nu voorbij, en heb ik me overal door heen kunnen slaan. Zonder mijn broer was dat nooit gelukt.
Hij bleef bij me, en wachtte op me.
Ook heeft hij vaak tegen me gepraat, ook al sliep ik.
Een keer was ik al wakker, maar hield mijn ogen dicht, en toen heeft hij me zoveel moed ingepraat, dat ik me die dag supersterk voelde.
Dat merkte de zusters en dokters ook aan me.
Hierna is alles zo snel vooruit gegaan, dat ze hoopte dat ze een paar weken later alles konden weghalen. En zie nu waar ik uitgekomen ben!
Bedankt voor het lezen!
