Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-13 19:47

[VER] Titelloos

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-13 19:47

Hallo iedereen,
Dit moest eigenlijk een kort verhaal worden, helaas is dit niet helemaal gelukt. Het verhaal moest aan maximaal 1000 woorden voldoen en het onderwer was: inbraak.
Ik wil graag verder gaan met dit verhaal. Stiekem heb ik al een heel stuk erbij geschreven maar daar ben ik nog niet helemaal tevreden over.
Ik heb nu een klein stukje van de lap tekst op bokt gezet. Het begin is heel onoverzichtelijk doordat je meteen midden in het verhaal komt. Ik zou graag willen weten of jullie dit hinderlijk vinden.
Reacties zijn van harte welkom.

Daar zaten we dan met zijn tweeën hurkend tussen de struiken, wachtend tot hij wegreed. Ik voelde hoe de distels over mijn wangen krasten, ik hield mijn adem in.
De stilte werd doorbroken door het starten van een auto.
Mijn hart maakte een sprongetje en de adrenaline stroomde door mijn bloed.
Dit was het moment.

‘Weet je het zeker?,’ vroeg hij met schorre stem.
Ik knikte bevestigend, ‘Ja, we moeten dit doen’. Langzaam stond ik op en veegde de takjes van mijn zwarte kleren.
‘We kunnen nog terug gaan’, probeerde hij. De angst was van zijn gezicht af te lezen.
Ik haalde diep adem en pakte zijn hand, die steenkoud was.
Gespannen staarde ik voor me uit,met mijn blik strak op de voordeur gericht. Ik moest dit doen, hier kon hij niet ongestraft mee weg komen. Bij Iedere stap die ik zette voelde ik mijn hart sneller kloppen.
Ik had geen idee waar ik precies mee bezig was, wat mij bezielde om zoiets te doen.
Toch was ik vastberaden mijn doel te behalen. Met Dylan aan mij zijde liep ik richting de voordeur.
Ik hoorde de schelpjes knappen onder onze voeten.
‘We kunnen beter op het gras lopen’, fluisterde ik hem in zijn oor.
Met zijn bruine ogen keek hij me sprakeloos aan. Ik kreeg het gevoel alsof hij dit niet echt wilde. Wat niet heel verwonderlijk was, aangezien hij helemaal niet wist wat we hier deden.
Blijkbaar keek ik hem geschrokken aan,want hij sloeg gelijk een arm om me heen en fluisterde lieve woordjes in mijn oor.
We waren nu nog maar enkele stappen van de deur verwijderd. Ik klemde mijn hand om de koperen knop van de deur. Met knikkende knieën probeerde ik deur te openen. Met een piepend geluid ging de deur langzaam open. Ik zag aan hem dat hij even verbaasd als mij was. ‘Is dit een val?’, vroeg ik mezelf hardop af. Nu was Dylan diegene die vastberaden was, en liep voor me uit.
Iets in mij zei dat dit niet klopte. Ik deed mijn best om niet over mijn eigen voeten te struikelen.
Ik haalde mijn zaklamp uit mijn rugtas. Zachtjes liepen we door de lange donkere gang.
Ik realiseerde me nu pas dat ik zijn huis stond, het huis van een monster.

Aan het einde van de gang was een deur, voorzichtig legde ik mijn hand op de deurkruk en drukte hem naar beneden. De deur ging soepel open. Een muffe geur kwam me tegemoet.
Mijn aandacht werd meteen getrokken door de grote zwarte lamp die op een bureau scheen.
Ik liep er naar toen en bekeek het grondig. Met mijn hand gleed ik over het houten bureau dat ruw aanvoelde door de groeven en nerven in het hout. Eigenlijk was er niets raar aan dit bureau. Met een ruk trok ik de laatjes open. Tot mijn grote verbazing waren alle drie laatjes leeg.
Met de zaklamp scheen ik door de woonkamer heen die er verrassend normaal uitzag. Er stond een grote leren bank die er comfortabel uitzag om een glazen salontafel heen.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Dylan op de grond zat. Met grote passen liep ik naam hem toe.
‘Jij dacht: ik ga er even bij zitten’ zei ik op scherpe toon. Ik richtte mijn zaklamp op zijn handen. Hij had iets vast. ‘Wat is dat?’, vroeg ik verbaasd. Hij had een stukje tapijt opgerold en hield een ring vast. Niet zomaar een ring maar een ring van een luik. ‘Ik denk dat we hier de kelder hebben’ antwoordde hij op mysterieuze toon. Ik voelde een rilling over mijn rug gaan.
Zouden we er dan nu echt achter kunnen komen? Ik kreeg een raar gevoel in mijn buik iets waar ik mijn vinger niet op kon leggen.
Dylan opende het houten luik. Een trap liep naar beneden, hoe langer ik keek, hoe nieuwsgieriger ik werd. ‘En wat doen we?’,vroeg hij alsof we de overweging niet zouden maken.
‘Ik wil weten wat er in die kelder zit’, zei ik moedig. Ik zette een stap naar voren en wilde van de trap gaan. Opeens werd mijn arm vastgepakt ‘Zal ik met je meegaan?,’ vroeg hij met een ongeruste blik in zijn ogen‘.
Ik schudde mijn hoofd ‘Nee dit moet ik zelf doen, bovendien moet er iemand de wacht houden’.
Hij liet me los en knikte maar ik wist dat hij het er niet mee eens was.

**Geplaatst**: 15-02-13 19:51

Re: [VER] Titelloos

Geplaatst: 15-02-13 19:51

Leuk, spannend verhaal! Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-13 19:57

Re: [VER] Titelloos

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-13 19:57

Dankjewel voor je reactie

Vind je het niet hinderlijk of raar om midden in het verhaal te komen?

**Geplaatst**: 15-02-13 20:12

Geplaatst: 15-02-13 20:12

_Lobke_ schreef:
Dankjewel voor je reactie
Vind je het niet hinderlijk of raar om midden in het verhaal te komen?

Nee, totaal niet, als ik eerlijk moet zijn. Gelijk in die spanning springen, ik vind het leuk!

**Geplaatst**: 15-02-13 20:15

Re: [VER] Titelloos

Geplaatst: 15-02-13 20:15

erg leuk geschreven! ben erg benieuwd naar de rest van je verhaal!
Heb je misschien ook wat tips voor me?
ik ben nl ook een boek/verhaal aan het schrijven

Nomineer dit bericht ×