Vroeger schreef ik heel veel. Ik schreef eigenlijk niet ik kraste op momenten dat ik me intens verdrietig voelde. De teksten lieten mij daarna soms zelf schrikken. Ik ga verhuizen en het is niet het feit dat ik wegga wat het moeilijk maakt maar het feit om wat ik achterlaat. Inmiddels ben ik hartstikke gelukkig en kan ik me niet voorstellen dat ik ooit zo heb geschreven. De tienertijd kan soms heel lastig zijn.
ogen
de wantrouw
gewilde ogen
onmoedig en zo alleen
stralen er toch sterren in
de helderheid
met diepe angst
de kralen ogen
die je moet doorzien
om mij te leren kennen
lichaamstaal
glazen tranen
versplinteren over de grond
het plasje water
weerspiegeld je angst
je probeert je lichaamstaal te lezen
maar snapt je eigen niet
nog zoveel te ontdekken
en toch al zoveel herkennend verdriet
prille roos
dauwdruppel op de verkelkte rozen
blijft on-geplukt
nog pril en blozend
doorns blijven prikken
je probeert open te zijn
het wil niet klikken
je bent nog te klein
louter leven van de liefde
rozengeur en maneschijn
Blues
ik liep met mijn hoofd neergedaald
en zorgde dat ik geen geluk meer zag
ik probeer mezelf te overtuigen dat ik had gefaald
en mezelf te verwijten dat het aan mezelf lag
ik zorgde voor tranen
en bedekte mezelf voor de zon
alles zou beter zijn
als ik de blues is schrijven kon...
edit: heb er toch maar één afgehaald omdat die misschien wat te schokkend is, bij interesse zou ik die wel via pb kunnen sturen
Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 14-02-13 19:19, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [TAG] aangepast.