Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-02-13 20:47

[VER] Twijfel

Geplaatst door de TopicStarter : 01-02-13 20:47

Hallo,
In de kerstvakantie ben ik bezig geweest met een verhaal.
Reacties zijn van harte welkom!

Het begin stukje:
Met een klap sloeg hij de voordeur dicht. Zou hij het weten vroeg ik mezelf af. Ik hoorde gestommel op de trap.
Zou mijn moeder het aan hem hebben verteld? Zoiets zou ze toch niet doen, dat zou alles alleen maar erger maken.
Het zweet brak me uit, wat moest ik nu doen? Wat als hij het wel wist?
Opeens hoorde ik dat er iets zwaars tegen mijn slaapkamerdeur werd gegooid.
Dit moest mijn moeder toch wel horen. Waar was ze? Waarom greep ze niet in? Dit kon nooit goed aflopen.
Met een klap vloog de deur open. Woedend kwam hij op me aflopen. Hij keek me recht aan zijn ogen waren gevuld met woede.
Ik wilde weg ik moest weg maar hij stond zo pontificaal voor me dat ik geen kant op kon. Ik kromp ineen en bereide me voor op een klap.
‘Kon je verdomme weer niet je mond houden’, bulderde zijn stem door het hele huis.
Ik hield mijn armen voor mijn hoofd. ‘ Alsjeblieft doe het niet’, smeekte ik. De tranen stroomden over mijn wangen.
Ik was compleet verloren dit kwam nooit meer goed. Een moment richtte hij zijn blik naar het raam.
De adrenaline stroomde door mijn bloed in een reflex pakte ik mijn wekker en gooide het naar zijn hoofd. Hij ontweek het, snel stond ik op en rende de kamer uit en probeerde zo snel als ik kon van de trap te lopen. Ik struikelde bijna over de treden.
Helaas was hij sneller hij pakte me bij mijn nek. Ik probeerde me los te wrikken uit zijn ijzersterke wurgreep.
Ik zette mijn nagels in zijn arm, als reactie daarop spande hij zijn arm nog meer aan. De kracht vloeide langzaam uit mijn lichaam weg. Ik realiseerde me dat het nu allemaal afgelopen kon zijn. Ineens liet hij me los.
Met als gevolg dat ik van de trap viel.

Met een klap kwam ik met mijn rug op de grond terecht. Ik voelde mijn hoofd bonken. Ik keek omhoog en zag hem staan met gebalde vuisten.
Ik zette me schrap en spande mijn spieren aan. Ik zag dat hij wilde uithalen met zijn vuist, snel sloot ik mijn ogen.
Zijn vuist kwam recht in mijn buik. Ik probeerde overeind te komen maar de stekende pijn in mijn buik maakte dat onmogelijk.

Langzaam opende ik mijn ogen, hij was weg. Verward keek ik om me heen, hij kon toch niet zomaar weg zijn?
Misschien dacht hij wel dat ik dood was. Één ding was zeker ik moest hier weg voordat hij weer terug kwam. Maar waar moest ik heen?
Ik kon simpelweg nergens heen. Ik leefde in mijn eigen huis maar het leek soms net een gevangenis. Ik wilde schreeuwen om hulp maar het enige geluid wat uit mijn keel kwam was schor gebrabbel. Dit kon zo niet langer als dit zo door ging dan ging ik er onderdoor. Ik kon niet langer meer doen alsof er niets aan de hand was, ik moest het aan iemand vertellen die me ook daadwerkelijk wilde helpen.
Ik kon het nog steeds amper geloven dat mijn moeder het gewoon tegen hem had gezegd. Met mijn hand greep ik naar de traptree en probeerde mezelf omhoog te trekken. Toen ik eenmaal in een zittende houding zat, haalde ik opgelucht adem.
Nu moest ik mezelf alleen nog even omhoog trekken. Ik greep weer naar een traptree deze keer nam ik eentje die wat hoger zat. Ik probeer mezelf weer iets omhoog te trekken deze keer zonder succes. De tranen sprongen in mijn ogen. Wat kon ik nu nog doen?

Met een piepend geluid ging de deur open. Daar stond hij in de deuropening. Ik kromp ineen, wat zou hij nu gaan doen?
Hij liep rustig naar me toe. Ik werd benauwd en kreeg het gevoel alsof ik stikte. ‘Niet doen’, smeekte ik.
‘Rustig maar ik doe niets meer, je hebt je straf wel weer gehad. Ik hoop dat je er wat van hebt geleerd’, zei hij op een merkwaardig rustige toon.
Hij tilde me op en bracht me naar mijn slaapkamer. ‘Jammer dat ik zo boos moest worden als je gehoorzaam was geweest was er niets aan de hand,’ bromde hij toen hij me liet vallen op mijn bed.
‘Ja’, loog ik. Mijn mond viel nog net niet open van verbazing. Waar doelde hij op? Ik was geen klein kind meer die regelmatig gecorrigeerd moest worden en zeker niet op die manier. Toen ik eenmaal op bed lag haalde ik opgelucht adem. Ik had het weer overleefd. Ik stopte mijn hoofd onder het kussen en begon zacht te huilen.

Hoofdstuk 1
Langzaam werd ik wakker door het zonlicht dat door de dunne gordijnen op mijn gezicht scheen. Het eerste wat ik voelde was barstende hoofdpijn. Heel voorzichtig probeerde ik rechtop te zitten een gevoel van misselijkheid en steken overspoelde me. Wat had ik gister in hemelsnaam gedaan dat ik nu zo’n pijn had. Ik gooide de dekens van me af en kwam langzaam uit bed. De pijn was niet te harden ik keek naar de spiegel die aan de muur hing. Een lichte schok ging door mij heen. Wat zag ik er vreselijk uit. Ik had een gigantische bloeduitstorting boven mijn wenkbrauw. Opeens realiseerde ik het me weer, alles weer in flashbacks terug. Het gevoel dat ik geen lucht kon krijgen, de val van de trap en de stompen in mijn buik. Waar had ik dat allemaal aan te danken? Wat had ik verkeerd gedaan? Ik zette mijn voeten op de grond en probeerde voorzichtig op te staan. Ik voelde een golf van duizeligheid in combinatie met pijn opkomen. Langzaam liet ik me weer vallen op mijn bed. Hoe laat was het trouwens? Ik had vanmiddag een afspraak met Kate te gaan winkelen, maar dat kon ik nu wel vergeten. Voorzichtig probeerde ik voor de 2e poging weer op te staan. De pijn in mijn hoofd werd ondraaglijk. Toen ik eenmaal met beide voeten op de grond stond, voelde ik een enorme pijnscheut vanuit mijn linker voet omhoog komen. Ik keek naar mijn scheenbeen die bont en blauw was.

Heel voorzichtig begon ik te lopen en probeerde mijn linker voet zo min mogelijk te belasten. Ik strompelde naar de trap en probeerde naar beneden te komen door me vast te klemmen aan de leuning. Stapje voor stapje liep ik voorzichtig van de trap. Ik haalde opgelucht adem toen ik op de grond stond. Eerst moest ik een asprientje hebben ik strompelde naar de keuken. Ik trok alle laatjes en kastjes open. Waar lagen die dingen toch? Ik moest een asprientje hebben anders werd ik gek van de pijn. Met ruk trok ik het laatste laatje open met als gevolg dat het nog net niet op de grond lag. Onder alle papieren vond ik het blauwe doosje met asprientjes. Snel opende ik het kartonnen doosje en griste er twee asprientjes uit. Met een glas water slikte ik ze beide door. Ik liet me op de grond zakken en hoopte dat de asprientjes snel zouden werken.

Na een uur voelde ik me al iets beter, de hoofdpijn was nog niet verdwenen maar wel iets minder geworden.
Opeens hoorde ik de deurbel. Wie kon dat nu zijn?

**Geplaatst**: 01-02-13 21:15

Re: [VER] Twijfel

Geplaatst: 01-02-13 21:15

Klinkt spannend!
Ga vooral verder

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-02-13 21:27

Re: [VER] Twijfel

Geplaatst door de TopicStarter : 01-02-13 21:27

Leuk om te horen, dankjewel

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-02-13 19:37

Geplaatst door de TopicStarter : 02-02-13 19:37

Na een uur voelde ik me al iets beter, de hoofdpijn was nog niet verdwenen maar wel iets minder geworden.
Opeens hoorde ik de deurbel. Wie kon dat nu zijn? Ik wierp een blik naar de klok die boven de eettafel hing.
Het was al vier uur, ik sjokte naar de voordeur. Onderweg struikelde ik bijna over mijn voeten.
Toen ik voor de voordeur stond, twijfelde ik even, wat als hij eerder was thuisgekomen? Maar dan had hij toch wel een sleutel meegenomen?
Met een piepend geluid opende ik de voordeur.
Voor me stond een jongen van ongeveer mijn leeftijd. Hij had een licht getinte huid en iets warrig donker bruin bijna zwart haar .
Hij keek me verlegen aan met zijn bruine ogen. Ik was even van mijn stuk. Ik kende hem toch niet, of toch wel? Zenuwachtig draaide ik mijn blonde lok achter mijn oor. Hij wist zich ook geen houding aan te geven.
Ineens begon hij te vertellen
‘Onze voetbal ligt bij jullie achter in de tuin’, zei hij met een glimlach.
‘Uhm..bij mij in de tuin’, stamelde ik.
Het leek net alsof hij zichzelf weer herstelde. ‘Ik ben Daniel’, zei hij terwijl hij mij een hand gaf.
‘Ik woon sinds kort in dat hij daar’, hij wees naar de woning naast ons.
‘O leuk’, was het enige wat ik uit kon brengen.
‘Met mijn jongere broertje was ik aan het voetballen, met als gevolg dat de voetbal nu bij jou in de achtertuin ligt.’
‘Ik kijk wel even’ zei ik glimlachend. ‘Heb je even geduld?,’ vroeg ik.
‘Ja hoor ’, antwoordde hij.
Snel liep ik naar de achtertuin om zijn voetbal op te halen.

Na ongeveer een minuut kwam ik aanzetten met de voetbal in mijn handen.
‘Heb je last van je voet?’ vroeg Daniel twijfelend.
Ik gaf hem de voetbal.
‘Ja een beetje, maar het is niets hoor’, antwoordde ik.
‘Oke dan ga ik maar weer, bedankt voor de moeite.’ , zei hij terwijl hij zich omdraaide en wegliep.
‘Geen dank.’, zei ik zo zacht dat hij het niets eens kon horen.
Ik keek hem na en bedacht dat hij niet eens mijn naam wist. Langzaam deed ik de voordeur dicht. Ik voelde een fijn gevoel in mijn buik.
Dit moest Kate weten. Gelijk realiseerde ik me weer dat ik vandaag een afspraak met Kate had te gaan winkelen.
Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.
Ik liep door de hal langs de spiegel en keek in mijn spiegelbeeld. Het viel me nog mee dat Daniel niet van schrik was weggerend ik zag er niet uit met mijn wallen onder mijn ogen en die grote blauwe plek boven mijn wenkbrauw. Mijn fijne gevoel verdween meteen.

Ik griste mijn mobiel van de tafel en besloot om Kate te bellen.
Na vijf pogingen gaf ik de hoop op. Het zat er dik in dat ze boos was, wat op zich niet heel verwonderlijk was.
Dit was al de derde keer dat ik niet een afspraak kon nakomen. En ik kon ook niet eeuwig smoesje bedenken dat ik van de trap was gevallen of tegen een deur was aangelopen of gestruikeld over een kat. Dat had ik al veel te veel gedaan.
Ik baalde van mezelf ik kon me zo ook echt niet vertonen.
En als ik dat wel zou doen zou ik vast en zeker vervelende vragen krijgen, vragen waar ik niet eerlijk op wilde antwoorden.

De hoofdpijn en de pijn in mijn voet werd weer erger de aspirines waren uitgewerkt.
Ik voelde me weer duizelig worden zo snel als ik kon strompelde ik naar de keuken. Ik vulde het glas met water en legde twee aspirientjes op mijn tong. Ik nam een slok van het koude water en slikte de aspirines door.

Met een zucht liet ik me op de bank vallen. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde me zoveel mogelijk te ontspannen. Langzaam sukkelde ik weg. Ik kreeg het gevoel alsof ik viel en bleef maar vallen alles om me heen was zwart. Ik hoorde stemmen om me heen. ‘Je bent ziek!’ ‘Gehoorzaam nu eens!’ ‘Je kan je ook nooit aan de afspraken houden!’ ‘Je kan wel dingen zeggen, maar ze geloven je toch niet.’ ‘Je verdient het niet om gelukkig te zijn!’.
Ik bleef maar vallen het was net alsof het nooit meer zou ophouden.
Ik schreeuwde ‘Hou op!’.
Maar het hield niet op het bleef maar doorgaan. Ik kreeg het benauwd het was net alsof ik werd opgeslokt door al het zwart om me heen.

Opeens voelde ik twee handen op mijn schouders. Ik opende mijn ogen. Twee ogen keken me bezorgd aan. Het was mijn moeder.
‘Rustig maar.’, haal maar even diep adem. Het duurde een paar minuten tot ik mijn ademhaling weer onder controle had. ‘Wat heb je gedaan?’, vroeg ze rustig.
Je bedoeld wat Peter heeft gedaan, wilde ik zeggen maar ik slikte mijn woorden in. Mijn moeder wilde niet geloven dat Peter niet zo perfect was dan dat ze dacht dat hij was. Ik haalde diep adem.
‘Ik ben van de trap gevallen.’, loog ik. Mijn moeder knikte.
Had ze dan niet door hoe volkomen onlogisch dit klonk? Waarom kon ze haar eigen dochter niet eens geloven? Ik kreeg een brok in mijn keel.
Voordat Peter hier kwam waren mijn moeder en ik twee handen op een buik. We hadden het altijd hartstikke gezellig. Helaas verdween dat sinds Peter bij ons was komen wonen.
Mijn moeder wilde alleen maar horen wat ze graag wilde horen.

‘Ga maar even lekker douchen dat zal je goed doen’ glimlachte mijn moeder.
Ik was helemaal klam van het zweet en besloot haar advies op te volgen.
Heel langzaam stond ik op en liep naar de badkamer.

**Geplaatst**: 04-02-13 20:40

Re: [VER] Twijfel

Geplaatst: 04-02-13 20:40

Mooi stuk! Heb het in een keer door gelezen,
Je schrijft mooi!
Ben benieuwd naar het gevolg

!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-02-13 18:49

Re: [VER] Twijfel

Geplaatst door de TopicStarter : 05-02-13 18:49

Dankjewel, ik hoop dit weekend weer een update te kunnen plaatsen.

Nomineer dit bericht ×