Geplaatst Een aantal jaartjes terug moest ik voor een school opdracht een verhaal zoeken, of zelf schrijven. Ik heb zelf een verhaal geschreven, daar heb ik later voor een opdracht een ook script van gemaakt, ik heb toen mijn docent Nederlands wel 5x moeten uitleggen dat ik dat script niet van het internet had, maar zelf had geschreven, zo goed vond hij het, evenals het verhaal
. Het verhaal is uit een ik personage geschreven.
Opbouwens kritiek mag altijd, maar hou het netjes.
Ik heb dit geschreven toen ik 15 was, dus alweer een aantal jaar terug, heb hier en daar wel spellings fouten verwijderd, sorry als ik er een aantal over het hoofd heb gezien!
Bloed, zweet maar vooral tranen.
Ik loop door de gangen, richting het lokaal. Mensen kijken mij strak aan, ik kijk schamend naar de grond en loop snel door. Eenmaal bij het lokaal aangekomen blijf ik staan. Op een één of andere manier durf ik niet naar binnen. Ik weet wel waarom, maar normaal loop ik zo binnen. Ik draai mij om en wil naar de aula lopen als ik meneer Verheiden tegen kom. ”Terug het lokaal in, ik zag het wel, Anne”. Ik wil tegenspreken maar ik word vooruit geduwd door meneer Verheiden. Eenmaal in het lokaal voel ik de blikken op gericht staan. Ik loop snel naar mijn plek, helemaal achteraan en in m'n eentje. Als ik eenmaal zit, hoor ik Diana en Sacha roddelen. Over mij. “Echt?!”, zegt Diana verbaasd. Diana kijkt mijn richting op. “Ja, dat heeft ze echt gedaan!” zegt Sacha.
Ik heb het niet gedaan! Ik wil wat zeggen, maar er komt niks uit. Ik zie dat Diana en Sacha zich omdraaien en niks meer zeggen als meneer Verheiden hun richting opkijkt. Kon ik er maar wat van zeggen dat ik Maartje niet voor de trein heb geduwd. Het was een ongeluk, ze is er zelf voor gesprongen, ik stond op ongeveer 20 meter afstand van der af! Maar ik zeg niks, laat het over mij heen komen. De bel gaat, ik stop mijn nederlands boek in m'n tas en loop het lokaal uit. Ik struikel en kijk op, ik zie dat Daniël zijn voet uitstak toen ik langsliep, Michael lacht gemeen. Die jongens zijn ook zo flauw. Waarom laten ze me niet met rust! Ik loop naar me kluis, pak me jas en wil weggaan, ik voel een harde duw in mijn rug en val op de grond.
Ik draai mij om en wil opstaan, maar word tegen gehouden door Bas. ”Dus jij heb Maartje voor de trein geduwd?!” “Hoe durf je!”. Ik krijg een klap in me gezicht. Tranen springen in me ogen. Ik grijp naar Bas zijn zij en knijp erin zodat hij loslaat en spring overeind.
“Ik heb het niet gedaan!” “Ze is er zelf voor gesprongen, ik stond zo’n 20 meter van der vandaan!!”.
Dan draai ik mij om en ren de school uit, ren naar m'n fiets, haal mijn fiets van het slot en stap op en fiets weg. Weg van alles.
Op weg naar huis krijg ik een sms’je. Ik haal m'n telefoon uit me zak en lees het:
Afzender: Bas
0684597523
Maandag krijgen we je wel Anne!
Let maar op!
Tranen springen in me ogen.
Ik sms terug:
Afzender: Anne
0698657426
Ik heb het niet gedaan!!
Laat me met rust!
Ik stop m'n mobiel in me zak en fiets door.
Eenmaal thuis aangekomen zet ik mijn fiets in de schuur en loop naar binnen. Zo te zien niemand thuis. Ik loop naar boven toe en zet de computer aan. Ik pak mijn dagboek uit het laatje, pak een pen uit mijn etui en begin te schrijven.
Ik hoor niet dat iemand naar boven komt, totdat ik iemand op me deur hoor kloppen. Ik kijk verschrikt op en zie mijn moeder staan, verdrietig zo te zien. “Mam, wat is er”? Ik had het beter niet kunnen vragen, want haar verdrietige uitdrukking veranderd naar een boze uitdrukking. Ze stapt op mij af. Hier was ik al bang voor. Ik duik al in ineen voordat ik een klap in me gezicht heb gekregen. “Waarom kreeg ik een telefoontje van de decaan dat je bas heb bedreigd”?! “Mam, ik heb dat niet gedaan!” “Bas bedreigde mij”!
“Nee Anne, jij bedreigde hem”. Ik voel een klap in me gezicht. En nog 1. Ik hoop dat ze vanavond naar de kroeg gaat, dan is beter te genieten als ze dronken is, soms dan.
Ik knik gehoorzaam. Dan laat ze m'n arm los en loopt me kamer uit.
Ik wacht totdat ik hoor dat ze beneden is en laat mezelf dan huilend op bed vallen. Waarom nou? Ik doe echt alles verkeerd, alles!!
Ik kijk uit het raam naar beneden. Ik kan van alle pijn verlost worden, door 1 val te maken van 3 hoog. Misschien nog hoger, toch maar een flatgebouw. Ik hoor m'n vader thuiskomen en mijn moeder tegen hem praten. Er word wat beneden gerommeld en me vader stormt de trap op en valt mijn kamer binnen. Zo te zien heeft mam het verhaal aan pap verteld, want hij heeft zijn leren riem in zijn hand.
“Dus jij heb iemand bedreigd hé”?! ”Daar zul je voor boeten, iemand zomaar bedreigen met de dood”! Dan voel ik zijn leren riem op mijn rug neerkomen met een klap. Ik zak voor me benen van de pijn en schreeuw het uit. Er volgen nog een stuk of 3,4. Dan stopt hij en laat hij mij huilend achter. Ik hoor dat hij mijn deur met een knal dicht doet en op slot draait. Weer een avond geen eten. De derde keer deze week. Ik sta op en loop naar mijn bureau en pak een tube met zalf uit het kastje en smeer het in mijn gezicht en op mijn rug waar ik bij kan komen. Dat voelt lekker. Ik ga op mijn stoel zitten en schrijf verder in m'n dagboek. 5 Minuten later kijk ik op naar mijn beeldscherm van me computer. Waarom zet ik dit ding nog aan, als ik toch maar bedreigingen krijg, kan ik hem beter weg doen. Ik zet de computer uit. Dan schrijf ik verder in mijn dagboek en stop hem even later terug in het laatje. Ik pak een kistje van de plank met de sleutel van me slaapkamerdeur. Pap is niet de enige met een sleutel. Deze sleutel gaan mij verlossen van de pijn,verdriet en schaamte. Vanavond gaat het gebeuren. Dan ben ik verlost en ben dan niemand meer tot last.
Ik lig in bed en hoor pap en mam naar boven komen. Pap stopt het sleutel in het slot en draait hem om. Ik doe net alsof ik slaap. Dan hoor ik de deur weer dicht gaan, op slot.
2 Uur later kijk ik op de klok. Half 2. Nee, ik ga het morgen doen, overdag. Dan kunnen me ouders aanzien hoeveel pijn ik leed. Dan val ik in slaap…
Ik word wakker, kijk op de klok. Half 10. Ik stap uit bed en loop naar het raam toe. Een grauwe zaterdag morgen. Een perfecte dag. Ik loop naar mijn kleding kast en pak wat kleren en kleed mezelf aan, kam me haren en neem een pepermuntje in plaats van me tanden te poetsen. Ik pak pen en papier en begin te schrijven:
Lieve papa en mama,
Ik wilde dit eigenlijk helemaal niet doen, maar jullie deden mij zoveel pijn dat ik het niet meer aan kon. Het spijt me en ik hou nog steeds van jullie!
Kusjes, jullie dochter Anne.
Dan leg ik het briefje op m'n bed neer. Ik zoek het sleuteltje op en draai me deur voorzichtig van het slot en luister of pap en mam liggen te slapen. Ik hoor pap in de badkamer rommelen. Ik stap snel m'n kamer uit, loop naar beneden. Pak een vest dat aan de kapstol hangt en loop het huis uit, de galerij op. Loop naar de lift, Maar ik neem toch de trap.
Eenmaal aangekomen op het dak ga ik op m'n knieën naast de rand van het dak zitten en kijk naar beneden. 5 Etage`s hoog is best een eind. Dan sta ik op en ga op de rand staan. Ik zie beneden allemaal mensen verzamelen en schreeuwen. Eentje belt de brandweer, politie of de ambulance. Dan draai ik mij om en een traan loopt over mijn wang. Ik zucht diep en laat mezelf dan naar achter vallen. Dit voelt goed, de wind door m'n haren. Als ik bijna beneden ben hoor ik sirene’s en schreeuwende mensen.
Ik raak de grond en dan word alles zwart...
