Aangezien mijn opa bijna een maand geleden geheel onverwacht uit ons midden is verdwenen, durf ik nu eindelijk mijn gedicht op bokt te plaatsen. Ik wil het kwijt. Ik wil het een plek kunnen geven. Ook al hield opa niet van gedichten, ook al kan ik niet dichten, ook al zal het niemand iets schelen. Ik wil dit kwijt, en daar ga ik nu voor zorgen.
Lieve opa,
Met zevenenzeventig rode rozen, en één witte op de kist, kwam de dokter ons vertellen wat niemand toen nog wist. De tijd was om, het was nu klaar. Een leven zonder opa, wat klinkt dat raar. We konden niks meer doen behalve samen hopen, wachten en ook bidden dat opa weer kon lopen. Maar het leek een droom die overging, een droom die nu echt stopte. Dit is het eind, en wat we deden was hopen dat het niet klopte. Maar lieve opa rust nu uit en slaap alstublieft zacht. Weet dat ik voor oma zorg totdat zij weer lacht...
10-11-2012 Opa Cor.
Ik heb het gedicht niet voorgedragen op de uitvaart, maar heb dit aan mijn oma gegeven. Ze was er ontzettend blij mee. Bedankt voor het lezen.