Geplaatst Ik keek om me heen... Waar was ik?! Ik zocht en keek... Maar nee, al mijn geheugen.. Het leek wel of het gewist was! Ik had een bepaald gevoel.. Bang? Nee. Blij? Ook niet.. Het gevoel van een nieuw avontuur? Ik denk het!
Vera
''Tot vanmiddag mam!'' Ik sloot de deur achter me dicht en genoot van de heerlijke ochtend lucht. Vandaag gingen we met school een biologie project doen, want over twee dagen gaan we naar het bos! Ik stapte op mijn fiets, en reed richting school.
Oei, dat ging maar net goed! Ik reed nét door oranje. Nou ja, nu is het wel rood, en moet ik alsnog stoppen. Oh! Daar zie ik die leuke jongen uit de andere klas.. Ik vind hem zó leuk.. Maar ja, hij vindt mij vast niet leuk.. Ik ben zowat het lelijkste meisje uit de klas en hij zal al lang een andere vriendin hebben. Oh oliebol! Het stoplicht was net weer op rood gesprongen, te veel zitten dagdromen dus. Het stoplicht sprong op groen. Oke let's go!
Toen ik eenmaal op school was aangekomen was het bij de fietsenstalling erg leeg. Ik schrok. ''Ik ben toch niet te laat?!'' zei ik zachtjes in mezelf. Ik keek op mijn horloge, die ik net nieuw voor mijn verjaardag had gekregen. Het was 8 uur. Niet te laat, maar te vroeg dus. Zucht.... ''Ik ben ook altijd te vroeg, volgens mij ben ik de enige die school wél een beetje leuk vind..'' zei ik in mezelf. Ik pakte mijn tas van mijn fiets en deed mijn fiets op slot. Ik liep naar de klapdeuren, die vanzelf open gaan. ''Lekker handig altijd'' dacht ik. Nou niet dus! Die klapdeuren zijn al zó vaak tegen m'n kop gestoten!
Eenmaal binnen loop ik naar mijn kluisje. Ik heb weer het geluk dat ik helemaal achteraan zit.. En dan ook nog eens helemaal bovenaan, waar ik dus bijna niets kan zien.. Ik ben niet zo'n lange slungel! Naja, ik kijk in mijn agenda wat mijn eerste drie vakken zijn.. ''Nederlands, wiskunde en...'' ''Zo jij bent vroeg!'' Ik schrik me dood en kijk achter me. Mijn hart begint als een speer te kloppen. HET IS DIE LEUKE JONGEN!! O MY GOD!! Maar dat liet ik natuurlijk niet merken.. ''Uhm.. Ja hihi, eigenlijk altijd wel..'' zei ik dan maar. Hij lachte. Oh god wat had hij een mooie, sexy lach zeg!! Ik smolt gewoon van binnen! Ik lachte terug. ''Ik heb gehoord dat jij over twee dagen ook met biologie naar het donkere bos gaat?'' Ik knikte. ''Dat klopt inderdaad, ik heb er zo'n zin in!'' Hij lachte. ''Ik ook wel hoor! Maar ik ga weer, dag!'' Ik zei gedag en ging weer verder met mijn 3 vakken.. ''Uhm.. Ohja.. Nederlands, wiskunde en biologie!'' Met mijn hoofd in de wolken pakte in de boeken automatisch in.
Inmiddels was het kwart over acht en het begon drukker te worden in de gangen. ''Hoi hoi!”' ik begroette een paar klasgenoten en ging richting het lokaal van Nederlands.
Het lokaal was nog gesloten. Logisch natuurlijk, want de bel was nog niet gegaan.
''Hoe zou die leuke jongen heten?'' vroeg ik in mezelf. ''Welke leuke jongen?'' vroeg Sascha, mijn beste vriendin die overigens ook naast mij zat. ''Uhm.. Niks hoor..'' ik mompelde maar wat, terwijl ik met een gloeiend rood hoofd zat. Gelukkig vroeg ze niet verder en kwam de Nederlands docent eraan. Ik liep snel het lokaal in en ging zitten. Ik keek Sascha expres niet aan. Ik dacht wéér aan de leuke jongen én over hoe die nog steeds zou heten.. ''Oke jongens en meiden, pak je boek erbij op bladzijde 176!!'' Ik werd wakkergeschud door Sascha. ''Wakker worden, slaapkop!'' Ik lachte. Maar diep in mijn hart sliep ik nog.
De bel rinkelde, éindelijk pauze! Het leek wel alsof het een hele dag duurde. Ik kon mijn hoofd echt niet bij de lessen houden. Vreselijk is dat.. Ik liep naar mijn kluisje om mijn boeken te wisselen en daar zag ik hem weer...
David
Ik glimlachte naar het meisje, dat onschuldig en verlegen naar mij keek. Ik glimlachte naar haar en ik zag dat zij daardoor nog meer verlegen werd. ''Je hoeft niet verlegen te zijn hoor.'' Ik gaf haar een hand. ''Ik ben David, hoe heet jij?'' Ze glimlachte. ''Ik ben Vera'' zei ze zachtjes. ''Leuk om kennis te maken!'' Ik grinnikte. Ik vond haar stiekem best leuk, maar het was natuurlijk nog veel te vroeg om dat tegen haar te zeggen. ''Je bent een leuke meid.'' zei ik dan maar. Ze werd heel erg verlegen. ''Jij bent ook een leuke jongen'' ze werd rood. Ze nam afscheid en liep weg. ''Wat een stomkop ben je ook!'' zei ik zacht tegen mezelf.
Ik liep naar de aula en haalde een blikje cola. Ik ging bij m'n vrienden zitten. Ze lachten en stoeiden met elkaar, maar ik was er duidelijk niet echt bij. ''Hee David! Wat is er met je?'' riep Cas, mijn beste vriend. Ik werd rood. ''Je bent verliefd hé, nietwaar?'' Ik knikte zachtjes. ''Je kunt me vertrouwen, ik vertel het niet door hoor!'' Hij stootte zich tegen me aan. Ik lachte en gaf een stoot terug. ''Ouwe makker!'' Ze gaven elkaar een vriendschappelijke knuffel.
Inmiddels was de school al voorbij, ik ging naar mijn kluisje en zag Vera. Ik werd rood en liep nog sneller. En maakte mijn kluisje open. Ik zag haar in mijn ooghoeken naar mij kijken. Ik deed alle boeken in mijn tas en pakte mijn fietsleutel. Ik liep naar de elektrische klapdeuren en zag dat Vera een klap voor d'r hoofd kreeg door die deuren! Ik liep naar haar toe. ''Gaat het Vera?'' Ze hield haar hand op haar voorhoofd. ''Ja.. Au.. Misschien gaat het toch niet zo goed.. Maar ik wil niet thuis blijven! Over twee dagen gaan we al naar het bos!'' Ik keek met medelijden in haar mooie en groene ogen die in het licht glinsterde. ''Zal ik anders met je even naar de schooldokter lopen?'' Ik zag dat ze dat fijn vond. ''Graag!'' We liepen samen naar de schooldokter. We waren allebei super verlegen. Misschien vond ze mij toch wel leuk?! Ik glimlachte bij die gedachten. Ze lachte terug. Wat had ze toch een mooie lach!
Inmiddels waren we bij schooldokter, maar we moesten nog even wachten, want blijkbaar was een jongen van de trap gevallen. Hij had duidelijk veel pijn, waarschijnlijk was zijn pols gebroken, tenminste, dat hoorde ik. Maar eindelijk waren wij aan de beurt. ''Mag ik jouw schoolnummer?'' dan kan ik het even in de computer zetten dat jij bent langs geweest.'' zei de zuster. ''84637'' zei Vera zachtjes. Ik zag duidelijk dat ze veel pijn had. ''Oke Vera Puilen, dat ben jij toch?'' Vera knikte. ''Oke Vera, wat is er gebeurd?'' vroeg de zuster. ''Nou, ik heb een klap op mijn hoofd gekregen door die stomme elektrische klapdeuren!'' zei Vera. ''Laat me is kijken...'' De zuster voelde zachtjes op haar voorhoofd en ik zag dat Vera tranen in haar ogen kreeg.
''Oei, dat was denk ik wel een flinke klap'' Vera knikte. ''Ik haat die stomme klapdeuren'' zei ze. ''Ik kan er voor de rest niets aan doen, het zal een flinke bult worden, maar ik zou het in ieder geval om het uur koelen met een ijsblok. Vera knikte. ''Dat zal ik doen, bedankt zuster!'' Ze lachte medelevend.
Samen liepen we weer naar buiten. ''Bedankt dat je met me mee ging.'' zei ze lief. ''Graag gedaan hoor.'' ''En ookal heb je een bult op je hoofd, je bent nog steeds een mooi en leuk meisje!'' Ze lachte en voelde op haar voorhoofd. Ze was al minder verlegen zag ik. Gelukkig, maar wanneer zal ik het nou vertellen, dat ik haar leuk vindt?! Hij twijfelde. Ze liepen samen naar het fietsenrek. Toevallig stonden onze fietsen naast elkaar. ''Welke weg moet jij op?'' vroeg ze. Ik zei mijn adres. ''Ik woon daar vlakbij!'' Ik glunderde. ''Nou dan kunnen we samen fietsen, gezellig!'' En samen fietsen we weg van school.
Vera
Oké, nu wist ik het dus zeker: Ik was verliefd. En niet zo'n beetje ook! Ik glimlachte naar David, die ook lachte. We fietsen gewoon samen! Ik en mijn toekomstige vriendje! Oh, wat heerlijk om eraan te denken! Gewoon een vriendje, die ik zelf súper leuk vond! Inmiddels waren we bijna thuis aangekomen. Normaal vond ik dat fijn, maar nu zou ik wel uren door willen fietsen. ''Ik moet hier linksaf.'' zei ik teleurgesteld. David's gezicht betrok. ''Ik ga wel mee, dan ga ik wel via een omweg naar huis!'' Ik glimlachte en bloosde naar hem. ''Zullen we morgen ook samen fietsen?'' Wow, dat had ik niet zien aankomen dat ik dat zo zei, ik had blijkbaar de stoute schoenen aangetrokken! Hij knikte heel snel en hard. ''Dat wil ik héél graag!'' Ik voelde me helemaal warm van binnen. ''Oké, super!'' ''Hoe laat?'' Ik dacht na. ''Uhm, kwart voor acht bij het hek, daar van het spoor?' hij knikte. ''Oke mooi!'' ''Nou, tot morgen!'' ik zei gedag en ging richting de poort van mijn huis. Ik deed de poort open en zette mijn fiets in de schuur. Met mijn hoofd in de wolken deed ik de deur open. ''Hoi hoi hoi!'' galmde het in het huis. Ik liep naar de woonkamer. ''Mam?!'' Ik liep naar boven. ''Oh hoi lieverd, sorry ik was even de was doen en hoorde je niet binnen komen.'' Ik gaf mijn moeder een kus en liep luidkeels mijn kamer in, met mijn moeder achter me aan. ''Wat ben jij vrolijk?'' ik bloosde. ''Ik denk dat ik verliefd ben!'' ze lachte. ''Ah, wat schattig!'' ze liep weer mijn kamer uit. Ik sprong op mijn bed en keek op mijn mobiel. Oh oliebol! Ik heb zijn nummer niet gevraagd! Maar ik ontspande alweer. Morgen ga ik met hem samen fietsen!
Ik was net klaar met mijn huiswerk, tot ik de bel hoorde. ''Wie is dat nou weer?'' mompelde ik in mezelf. ''Het giet van de regen!'' ik liep naar beneden om te kijken wie het was. Toen ik de deur open deed, zag ik.. Ik kon mijn ogen niet geloven, het was David, kletsnat en.. Zag ik dat nou goed? Hij had tranen in zijn ogen! ''David! Oh god kom binnen!'' hij liep naar binnen. ''Wacht even, ik haal een handdoek!'' Ik rende naar boven en haalde een grote handdoek. Ik stormde weer terug en deed de handdoek om zijn lijf. We gingen op de bank zitten. Ik gaf een lekkere warme kop thee aan hem. ''Wat is er aan de hand?'' Hij kreeg weer tranen. ''Oh Vera, ik heb niemand meer.. Mijn vader is op reis voor zijn werk in Chili, en ik heb helemaal geen contact meer met hem. En mijn moeder is áltijd weg! Ik voel me echt alleen gelaten, ik kan er niet meer tegen!'' hij legde zijn hoofd op mijn schouder, wat heel vertrouwd aanvoelde. Ik streek mijn hand over zijn wang. ''Rustig maar..'' ik legde mijn hoofd tegen de zijne aan. ''Desnoods kan je altijd bij mij logeren..'' hij was stil. Ik keek in zijn mooie, bruine ogen. Hij keek terug. ''David?'' hij keek me vragend aan. ''Wil je hier tijdelijk blijven slapen?'' David knikte. ''Als het kan, heel graag..'' ik knikte medelevend. ''Maar wat als het van je moeder niet mag?'' ik zag hem in paniek. Ik hield zijn hand stevig vast. Hij snapte de hint. ''Ik ga wel even naar mijn moeder.'' zei ik zachtjes. Hij nam een slok van zijn thee.
Ik liep naar boven en deed de deur van mijn moeder's kamer open.
''Mam?'' mijn moeder keek mij verbaasd aan. ''Ja lieverd?'' ''Mag David hier tijdelijk blijven logeren?'' Aan mijn gezicht zag ze al hoe het zat. ''Ja hoor..'' zei ze. Ik keek opgelucht en gaf haar een knuffel. Gelukkig vroeg ze niet verder. ''Dank je wel mam..'' ''Je bent de allerliefste moeder ooit!'' Ze glimlachte. Ik stormde de trap af en rende naar David. ''Het mag!'' We hielden onze tranen niet meer in, maar lieten ze stromen. We gaven elkaar een knuffel. We konden elkaar gedachten lezen: Wij bij elkaar, waren één..
Ik had opeens een bom van inspiratie, en tot nu toe is dit eruit gekomen
Ik wil graag tips en commentaar!!Liefs Naomi
Dankjewel! 
.