Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-11-12 12:46

[VER] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-11-12 12:46

Tsja, het begon bij me te kriebelen, en heb dit hele stuk op mijn mobiel getypt xD
Dit verhaal gaat over een meisje, Bo.
Ik denk dat jullie maar gewoon moeten lezen...

--------------------------------
Hoofdstuk 1.
Inleiding
-----
Daar ga je dan.. De spuit die jou verlost van je pijn.. Je bloed gaat langzamer door je aderen stromen, en dan stopt je hartje met kloppen. Een diepe zucht laat je nog gaan, en dan is het voorbij. Je bent weg. Jou prachtige dochter snuffeld aan je, en hinnekt luid. Mijn tranen vallen op jou zachte neusje, en ik aai je over je hals. "Ik zou je nooit vergeten, mijn mooie meisje. Ik zou goed voor je prachtige baby zorgen, en zal haar altijd trouw zijn. Dag lieve Rose, het ga je goed daarboven.." Fluister ik zacht. En knip huilend een stuk van jou manen en staart af. Ik sta op, en word vast gehouden door Mike, de stalhulp. Ik loop met hem mee, jou prachtige dochter Wonder achter me aan. Ik kijk nog een keer om en laat de tranen stromen. Wonder's neusje tegen mijn hand gedrukt, en zacht hinnekend. Ik ben Bo en dit is mijn verhaal. Ik ben 20 jaar oud, en Rose was mijn eerste paard. Mijn moeder is opgegroeid tussen de paarden, dus ik ook. Mijn moeder kocht Rose op 2 jarige leeftijd. Toen Rose 3 was, werd ik geboren. En zo groeide ik op. Toen ik 1 was en mijn eerste stapjes kon zetten, week Rose niet van mijn zijde. Toen ik 2 was, was mijn moeder me regelmatig kwijt. Dan stond ik in het weiland tussen de paarden, met een borstel bij Rose. Toen ik 3 was, mocht ik op Rose zitten met mijn moeder. En toen werd ik 6. De dag dat ik voor het eerst mocht paardrijden. Rose was toen 9, en natuurlijk wou ik op Rose. Rose was een paard van 1.68 m dus dat is groot voor een meisje van 6. En zo groeide ik op. Van meisje dat leerde paardrijden op haar eerste paard, tot jonge vrouw van 18 dat op ZZ- zwaar niveau met een paard van 21 over hindernissen heen vloog. Rose heeft in deze 20 jaar tijd 8 veulens gehad. Haar laatste was Wonder. Wonder was een ongelukje. Rose werd te oud, en vorig jaar werd er artrose bij haar geconstateerd. Ze mocht lekker met pensioen en zo af en toe eens een kindje op haar rug laten stappen. Rose ging flink achteruit, dus zetten we haar elke dag een half uur in de stapmolen. Dat hielp wel. Bij grote pech is er vorig jaar een hengst ontsnapt en heeft uitgerekend Rose gedekt. Wij hoopten dat ze niet drachtig was, maar na een dierenarts bezoekje, bleek het tegendeel waar.. Rose was drachtig. Een half jaar geleden werd Rose's Wonder geboren. Wij korten haar naam af naar wonder. Rose was er slecht aan toe na de bevalling en kon niet genoeg melk produceren. Ze werd magerder en magerder. Uiteraard voedden wij Wonder met de fles bij maar Rose werd er niet beter op. Tot ze koliek kreeg. De dag dat ik haar ziek en bezweet op stal vond, met een bang veulen in de hoek zou ik nooit vergeten. Dit staat in mijn geheugen gegrift. Ik belde de dierenarts, en nam haar mee naar buiten. Kort nadat de dierenarts er was, zag ik dat ze opgaf. Het vuur in haar ogen doofde, en ze had te veel pijn. Ik moest haar laten gaan. In dit verhaal vertel ik over mijn verhaal met haar prachtige dochter, en ik kan je vertellen, Wonder was ook echt een wonder. Een prachtige merrie, maar je zult snel verder moeten lezen om te zien wat wij mee maakten, en waarom ze zo'n wonder was!

----------------------------------
Hoofdstuk 2.
De eerste week.
---
Huilend nam ik Wonder mee naar de stal waar ze een uur geleden met haar moeder stond. Ik pakte een borstel, en begon het paniekerige merrietje te borstelen. Hinnekend stond ze in stal, haar ogen vol angst. Ik kalmeerde haar. Met mijn zachte stem neuriede ik een liedje om mezelf kalm te krijgen en blijkbaar werkte dit ook voor haar. Na een half uur poetsen kwam Mike de stal in. "Ze is wel schoon hoor." Zei hij zacht, en hield een fles warme melk omhoog. Wonder rende naar hem toe en hinnekte. Die fles herkende ze maar al te goed, het was etenstijd. Ze at al wat gras en strotjes, maar vooral nog de fles. Ik liep naar hem toe en hij knuffelde me, hij gaf me een kus op mijn voorhoofd. "Treur om haar zolang jij wilt treuren. Huil zoveel je wilt huilen. En doe wat je moet doen." Zei hij zacht. "Bedankt.." Zei ik, en ik aaide Wonder. "Als je er even tussenuit wilt, dan ben ik er voor je." Zei Mike. Mike was onze stalhulp. Hij was 23 jaar op dat moment, en is altijd mijn beste vriend geweest. Ik glimlachte. "Weet ik." Zei ik zacht. Wonder briesde tevreden, en keek om zich heen. Haar moeder was weg. Ze hinnekte luid naar haar moeder. "Laat haar maar even alleen." Zei Mike. Met pijn in mijn hart liep ik met hem mee. Wonder hinnekend, en angstig achterlatend. "Het is even het beste voor haar. Ze moet het leren." Zei hij. Ik knikte. Ik wist het allemaal heel goed, maar hij wilde me helpen. De dag ging als een roes voorbij. Langzaam, en tegelijkertijd heel snel. Veel is aan me voorbij gegaan en heb ik niet mee gekregen. Ik heb Mike gevraagd die dag Wonder te verzorgen en dit deed hij netjes. 'S avonds toen ik in bed lag kwamen de tranen. Ik huilde tranen met tuiten. En ben huilend in slaap gevallen.

De wekker ging, en de zon scheen tussen mijn gordijnen door. Ik zuchtte. 7 uur... Mijn ogen brandden en waren opgezet van het huilen. Mijn hoofd bonkte als een gek, en het liefst bleef ik slapen. Maar mijn kleine meid stond in haar eentje op stal. Ik at met moeite een halve boterham op, dus nam voor de zekerheid een appel mee, en kleedde me aan. Ik liep naar buiten, en de stal in. Ja, door de jaren heen kreeg mijn moeder de kans een oude boerderij te kopen. Deze heeft ze helemaal opgeknapt, en nu is het een prive stal voor paarden. Een luxe stal. Ik liep de stallen in, en hoorde een hoop kabaal. Een paard dat tegen een deur aan trapte, en een hoop gehinnek. Hoog gehinnek. "Wonder.." Zei ik hardop en rende naar haar stal. Daar trof ik een overstuur en in paniek veulen aan, dat tegen de muren van haar stal aan steigerde. Een veulen met kapotte knieen, haar knieen zaten onder het bloed! Ze stond trillend op haar benen, en toen ik de staldeur open deed rende ze naar me toe. Ik ging bij haar zitten, en tot mijn verbazing ging ze liggen, haar hoofdje rustend op mijn schoot. Mike begon om 8 uur met voeren dus belde ik hem op. "Wonder is heel onrustig geweest, haar knieen zijn kapot en bebloed. Kan jij de dierenarts bellen? En een emmer warm water en een spons mee nemen naar haar stal? Ze ligt op mijn schoot, languit en ontspannen.. Ze slaapt." Ik zei dit allemaal in een keer, meteen toen hij opnam. "Euhm, ja is goed, ik ben al op stal, kom eraan." Zei hij en hij hing op. Nog geen 3 min later stond hij bij me met een emmer warm water, en een steriele spons. Tegelijk was hij aan de telefoon met de dierenarts, en hij knikte naar me om gedag te zeggen. Hij was zo serieus! Ik pakte de spons en maakte deze nat, en maakte zachtjes de wonden van Wonder schoon. Ze hinnekte zacht en trok haar beentjes weg maar liet het toe. "De dierenarts komt over een uurtje. Hij is net wakker." Zei Mike. Ik knikte. Ik had niet gezien dat hij zelfs al een fles had klaar gemaakt, dus nadat Wonder zich netjes had gedragen, kreeg ze haar eten. Toen we klaar waren met Wonder, kreeg ik spontaan een knuffel van Mike. "Heb je een beetje geslapen..?" Vroeg hij. "Mwuaa.. Ging wel." Zei ik, wijzend op mijn dikke rode ogen. Hij lachte, en we raakten in gesprek. Samen zijn we gaan voeren en de stallen gaan doen.

Toen we klaar waren ging ik naar Wonder's stal om te kijken hoe het met haar ging, ze lag rustig en toen ze mij zag sprong ze overeind. In de tussentijd begon Mike met de eerste paarden op het land zetten. Als eerste de merrie's met veulens. Ik poetste Wonder nog even snel en nam haar toen ook mee naar de wei. Ze kon daar wel bij, ze stond met Rose ook altijd bij de merrie's met veulen. Wonder en de merrie's ging prima, en ze zorgden ook voor Wonder, alsof ze wisten wat ze had door gemaakt. Gelukkig liep ze niet kreupel, en na een half uurtje was de dierenarts er. Ik haalde Wonder weer even uit de wei. Ze gedroeg zich voorbeeldig, en we kregen een zalfje om 3x per dag haar wonden in te smeren. Wonder kon weer het land in en met een zucht keek ik naar de paarden. Wonder speelde vrolijk met de andere veulens, en was geen moment alleen. Mike kwam naar me toe, en klom op het hek. "Hoe gaat het met je?" Vroeg hij en hij keek me aan. "Hmmm.." Mompelde ik terug. "Wat is hmmm?" Vroeg hij met een glimlach. "Ja het gaat wel Mike." Zei ik en keek hem aan, tranen in mijn ogen. Hij zuchtte zachtjes, en gebaarde dat ik naar hem toe moest komen voor een dikke knuffel. Dit deed ik en hij knuffelde me, hij streek zacht over mijn haren, en fluisterde dat het allemaal goed zou komen. Wonder zou een echt wonder worden, dat ieder zou verbazen. Niet wetend dat hij ooit gelijk zou hebben. "Kom op Botje. Jij bent een doorzetter. En die kleine daar, zij is ook een doorzetter. Kijk haar nou vrolijk rennen." Zei hij zacht en wees naar Wonder. Ik knikte. "Bedankt Mike." Zei ik zacht. "Je bent altijd meer dan welkom." Zei hij. Ik gaf hem nog een knuffel en wandelde weg. Ik ging aan de slag. Druk aan de slag. Stallen uitmesten, stro en hooi klaar zetten, en vervolgens op de tractor om de bak gelijk te maken. Toen was het tijd om te eten. Tenminste, om het klaar te maken. Ik liep naar huis, en pakte wat eieren. Roerbakei, dat gingen we vandaag eten. Ook roosterde ik broodjes, en al snel kwam iedereen een voor een de keuken in gewandeld. Roger, de instructeur van onze stal, een jonge man van 27 jaar oud. Isa, eigenlijk Isabel, 24 jaar oud, zij zorgde voornamelijk voor de merrie's met veulens. En dan hadden we nog Bram, een stagair, die lekker bij ons op gang was, hij was een goede hulp, en is 18 jaar oud. En als laatste kwam Mike binnen gewandeld. "Hmmmmm! Wat ruikt dat goed zeg!" Zei hij, en wandelde naar me toe, en keek over mijn schouder de pan in. "Roerbakei!" Zei hij. Hij steunde met zijn hand op het aanrecht waar Rose haar plukjes manen en staart lagen. Deze stopte hij stiekem in zijn zak. Het eten was klaar en iedereen kon aanvallen. Het was zoals elke keer een enorme herrie, en iedereen had honger. Na de pauze ging ieder weer zijn eigen gang, en iets in mij zei dat ik naar Wonder toe moest. Ik liep naar de wei, en zag haar languit in het zonnetje liggen. Ik zuchte gerustgesteld. "Wonder!" Riep ik, maar ze bleef liggen, ze kwam niet, ze kwam altijd als ik haar riep! Ik klom over het hek en liep naar haar toe. Ze was duf, en briesde zachtjes. Ik aaide haar zacht, en kriebelde haar. Er vanuitgaand dat ze gewoon wat duf was door het luieren in de zon. Zo heb ik een half uur bij haar gezeten en ben ik weer aan de slag gegaan. Er moest nog van alles gedaan worden. Rond een uur of 5 gingen de paarden naar binnen. Wonder was nogsteeds duf, en ik begon me zorgen te maken. Haar neusje was koud, en ze strompelde achter me aan. Ik riep Mike, die me meteen kwam helpen. "Whats wrong?" Vroeg hij, en keek naar Wonder. "Ze is koud, en duf, ze is Wonder niet." Zei ik. "Bel de dierenarts maar, zou ik zeggen. Ze is nog zo jong." Zei hij en knikte naar me. Voor de 3e keer deze week, en de 2e keer vandaag belde ik de dierenarts. Wat moet ik dan, met een veulen van een half jaar. De dierenarts kwam al snel. Mike ving hem op. "Wat is er aan het handje? Weer die merrie?" Vroeg hij met een lachje. "Ja, Wonder." Zei Mike. "Ze is koud, en dufjes." Samen liepen ze richting Wonders stal. "Is haar temperatuur al opgenomen?" Vroeg de dierenarts. "Nee, we hebben haar zo lang nog beter in de gaten gehouden dan we al deden." Antwoordde Mike. De dierenarts nam Wonder's temperatuur op. Koorts. Waarschijnlijk een vierusje. Ik zuchtte zachtjes. Mijn lieve baby, mijn Wonder, moest de eerste 2 dagen meteen al zo veel mee maken. Ze lag met haar kapotte knietjes, bezwete hals, en bibberende en duffe lijfje in haar stal. Ik bukte en aaide haar. De dierenarts gaf ons atibiotica voor haar. Deze konden we als ze goed dronk makkelijk in haar melk doen. Dit zouden we een weekje aan moeten houden, en dan zou ze zo goed als de oude zijn. We lieten de dierenarts uit, en liepen naar de keuken om haar flesje klaar te maken. "Is dit niet te veel voor haar? Ze is zo jong, heeft dit geen enorme gevolgen voor haar?" Vroeg ik Mike bezorgd. "De tijd zal het leren.. Ik zou het niet weten." Was zijn antwoord. Samen liepen we zwijgend naar haar stal. Mike had de antibiotica bij zich, en ik een lekker warm flesje. Zodra we met de fles de stal in kwamen keek ze ons aan. Ik bukte en gelukkig begon ze gretig te drinken. Met moeite even de fles van haar ontnomen en de antibiotica erin gedaan. Even goed schudden, en hup, gulzig dronk ze haar melk. We zijn nog een kwartiertje bij haar geweest, toen we samen vertrokken. De dag ging als een speer, en de avond brak al weer aan. "Ik doe nog even een rondje en dan ga ik er vandoor!" Zei Mike. "Bel me als er wat is oke." Ik knikte, en Mike ging er vandoor. Ik wandelde mijn huis in, en plofte op de bank. Het rook in huis heerlijk naar gebraden vlees. Ik liet me opzij vallen en lag op de bank. Mijn moeder kwam vanuit de keuken naar me toe gelopen. Ze kwam bij me zitten. Ik voelde haar zachte hand door mijn haar. "Gaat het een beetje met je, lieverd...?" Vroeg ze zacht.

Ja, misschien zitten er spelfoutjes in, dingen die niet kloppen. Dan hoor ik het graag!

Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 03-12-12 10:26, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [VERHAAL] -> [VER]

**Geplaatst**: 27-11-12 16:05

Geplaatst: 27-11-12 16:05

next!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-11-12 23:04

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-11-12 23:04

Probeer morgen te schrijven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-12 17:25

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-12 17:25

Nog altijd hoofdstuk 2
--------

Ik zuchtte, op dit moment voelde ik mij weer even een klein meisje, dat wilde huilen bij haar moeder. "Wat een gedoe.." Mompelde ik zacht. "Het komt wel goed schat." Zei mijn moeder. "Rose was op, en heeft genoten van haar leven, alleen was de timing slecht. Wonder red het wel. Als ze een beetje op haar moeder lijkt, springt ze over 2 dagen weer door de wei." Ik sloot mijn ogen na deze woorden van mijn moeder. Zonder ook nog maar een hap te eten viel ik in een diepe slaap. Ik werd om 11 uur nog een keer wakker. Zag mijn moeder in de weer met de fles en antibiotica voor Wonder. "Ik ga wel." Zei ze zacht. En liep naar de stallen. Met een zucht stond ik op en strompelde naar boven. Naar mijn kamer waar ik me op bed liet vallen, en weer in een diepe slaap terecht kwam.

De volgende ochtend werd ik wakker van de zonnestralen die door mijn gordijnen heen schenen. Het was woensdag... Ik schrok op, en keek op mijn wekker. 10.00 Uur! Ik had me dik verslapen. Ik schoot uit mijn bed, en rende naar de douche. Ik kleedde me uit, en keek in de spiegel. Ik had al 3 dagen slecht gegeten, en dat was bij mij meteen te zien... Ik liet in de tussentijd het water warm worden, en poetste mijn tanden. Toen het water eenmaal warm was, sprong ik onder de douche en waste me snel. Binnen een kwartiertje was ik klaar. De sloddervos zoals ik was, liep ik na 20 minuuten zonder gegeten te hebben de deur uit, waar ik mijn moeder vrolijk vluitend met een kruiwagen voorbij zag lopen. "Goede morgen lieverd!" Zei ze vrolijk. "Je had je slaap wel nodig, ik heb je taken onder verdeeld." Ik keek haar verbaasd aan. "Hoe is het met Wonder?" Vroeg ik. Mijn moeder glimlachte, en wees naar de paddock, waar Wonder met Sjaak in stond. Sjaak is onze Shetlander ruin. Een echte allemans vriend, en een echte veulenpony. Sjaak was gek op veulens, en kon daar altijd lekker mee spelen. Wonder was nog altijd ziek, dus kon niet bij de andere veulens het land op. Ik glimlachte en liep richting de paddock. Wonder was met een voetbal aan het spelen die in de paddock lag, en Klaas was bezig met de skippybal. Wonder pakte de voetbal in haar mond, en stond met haar 4 lange benen uit elkaar. "Wonder!" Riep ik. Met haar oortjes gespitst en de bal tussen haar tandjes keek ze op. Dit zag er erg grappig uit. Ik stak mijn hand uit en Wonder wandelde naar me toe. Haar neusje duwde ze tegen mijn hand aan, haar neus was nog wat koud, maar minder koud dan gister. Ik glimlachte. Mike kwam aangewandeld. "Daar is dat hoopje ellende van gister, het is nu geen hoopje ellende meer he!" Zei hij vrolijk en stootte me aan. Ik knikte. "Ze is inderdaad een stuk opgeknapt." Zei ik en draaide me om. "Kom, aan het werk." Zei ik, en samen vertrokken we de stallen in, en gingen aan het werk. De week ging snel voorbij, en Wonder knapte weer helemaal op. Zo ligt ze ziek in haar stal, en zo rent ze weer als een dol veulen door de wei. Aan het einde van de week was ik zelfs bijna Rose even vergeten. Wonder trok al het verdriet met haar vrolijke gedrag en haar geweldige karakter. Ze liet me lachen.

**Geplaatst**: 28-11-12 18:09

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 28-11-12 18:09

Mooi kan je meer schrijven

**Geplaatst**: 28-11-12 18:36

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 28-11-12 18:36

mooi

i want more xp

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-12 18:43

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-12 18:43

Bedankt, ik twijfel steeds of het een ander wel aanspreekt.. =P

------
Hoofdstuk 3.
3 Jaar geleden.
De tijd vliegt voorbij, en Wonder haar eerste 3 kinderjaren, vlogen om. Van klein schattig veulentje, was ze uitgebloeid tot een prachtige hoogbenige merrie. Nog altijd speels, en lief, en enorm gehecht aan Bo. Maar ook Mike viel bij haar in de smaak. Mike was er nogsteeds. Wonder had al een schofthoogte van 1.68, en was nog niet uitgegroeid. Ze zou nog zo'n 3 a 5 cm groeien. Het was al weer 3 jaar geleden, dat mijn trots, mijn beste vriendin overleed. Rose, ik zal haar nooit vergeten, en ze zal voortleven in haar dochter. Ik zat binnen op de bank. De zomer begon weer aan te breken, en het zonnetje scheen buiten. Ik had slecht geslapen vannacht. Onrustig, en het was veel te warm. Ik keek naar de tv, en had een kommetje cornflakes op mijn schoot. Iedereen was al in de weer buiten, maar ik had lekker een dagje vrij. En dan op eens, komt er een spierwit paard voorbij gedraaft. Daarna volgt Mike, die achter het paard aan rent. Wonder, ze was weer eens ontsnapt, maar bleef altijd netjes op het terrein. Vandaag was haar verjaardag, en Wonder liep zich een weg naar het groene gras. Toen Mike haar bijna had, draafde ze weer vrolijk van hem weg. Ik lachte en stond op. Ik trok mijn versleten gympen aan, en liep in mijn hempje en trainingsbroek naar buiten. Wonder stond zo'n 20m bij me vandaan. "Wonder!" Riep ik. Wonder's hoofd ging omhoog, en ze hinnekte naar me. Mike die weer bij Wonder was aangekomen, bleef weer in zijn eentje achter, omdat Wonder op weg ging naar mij. Ik lachte weer. "Hai meisje." Zei ik en aaide haar over haar hoofd. Mike wandelde naar ons toe, en deed Wonder een halster om. "Moest dat nou?" Vroeg hij. "Ik had haar bijna." Ik lachte. "Ja, dat moest." Zei ik. "Zet je haar even op stal? Ik ga me douchen, en dan zie je me zo wel. Zin in een buitenritje?" Vroeg ik, en wachtte eigenlijk nieteens op antwoord. Ik liep al naar binnen. "Ja, prima." Hoorde ik Mike nog zeggen. Ik slofte naar boven, de badkamer in. Ik zette de douche aan en intussen poetste ik zoals gewoonlijk mijn tanden. Een half uurtje later was ik klaar. Ik rende de trap af, en liep naar buiten. Daar liep ik tegen Mike aan, die al 2 paarden had opgezadeld. Noughty en Busted. Noughty was een zwarte merrie van 9 jaar. Ze werd dressuurmatig getraint, en kon ook wel een sprongetje maken. Noughty was eigenlijk pas 2 jaar onder het zadel, en buiten een hartstikke leuk ding. Busted was een ruin. Een vosje, dat niet zo heel groot was. Busted was 1.50, en een kruising tussen iets en iets. Dat is eigenlijk onduidelijk. Busted had iets Barroks in zijn bloed, en daardoor vrij lomp en breed gebouwd. Hij kon buiten flink pittig zijn, en kon lelijk bokken. Busted was 6 jaar oud. Mike stond met zijn grote vriend Busted te kroelen dus het was me al duidelijk dat Noughty, die er verveeld bij stond, voor mij gezadeld was.

**Geplaatst**: 28-11-12 18:48

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 28-11-12 18:48

leuk stuk

**Geplaatst**: 29-11-12 11:58

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 29-11-12 11:58

More Pleaze

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-12 12:00

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-12 12:00

Ik schrijf vanavond! Zit namelijk op school tot 5 uur... '-_-

**Geplaatst**: 29-11-12 20:46

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 29-11-12 20:46

Is goed

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-12 20:47

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-12 20:47

Ik ben aan het schrijven hoor!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-12 20:56

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-12 20:56

----
"Noughty!" Riep ik vrolijk. En Mike lachte naar me. "Heb je er zin in?" Vroeg hij. "Ja, anders had ik je niet uitgenodigd he!" Zei ik lachend. Ik aaide Noughty inmiddels. Ze briesde zachtjes. Ik controleerde haar singel, en singelde haar nog een gaatje aan. Ik deed mijn beugels goed. 5e gaatje van boven was het bij haar altijd. Mijn cap had Mike ook al klaar gelegd zag ik. "Zo, daar heb je ook al aan gedacht!" Zei ik lachend. Hij knikte. "Tuurlijk!" Zei hij. We stapten op de paarden en naast elkaar wandelden we het erf af. Langs onze stal liep een vrij drukke weg, maar we hadden een voordeel! Bomproof paarden. Aan een lang teugeltje stapten we over het fietspad dat naast die weg liep, en na 10 minuutjes stappen kwamen we in het bos terecht. De paarden keken vrolijk voor zich uit en eigenlijk waren we het hele stuk naar het bos vrij stil. We genoten van het weer, en van de paarden. "Mike?" Vroeg ik plots. "Ja?" Vroeg hij. "Over een tijdje, als ik wonder ga beleren, dan help je me wel toch?" Vroeg ik. Ik had uiteraard meer paarden beleerd, maar Wonder was anders. "Tuurlijk help ik je!" Zei Mike. En hij glimlachte, aan zijn gezicht kon ik zien dat hij al had gehoopt dat ik het hem zou vragen. "Weet je al wat je met haar wilt doen?" Vroeg hij. "Ze gaat haar moeder opvolgen." Zei ik direct. "Wonder, word een ster, een kampioen." Zei ik vastbesloten. Daarna betrok mijn gezicht. "Wat is er?" Vroeg Mike. "Ik vervang haar Mike. Ik vervang Rose voor Wonder." Er rolde een traan over mijn wang. Mike, die nog altijd naast me reed, pakte mijn hand en kneep daar zachtjes in. "Je vervangt Rose niet Bo, je gaat verder, met haar dochter. En je zou van Wonder houden, zoals je van Rose hield, en je zou voor haar zorgen, zoals je voor Rose zorgde. En je zou voor haar vechten, tot haar laatste adem, tot het einde, net als bij Rose." Zei Mike. Ik keek hem aan en veegde mijn tranen weg. "Dankje." Zei ik zacht. Mike knikte en glimlachte naar me. "Kom!" Zei hij, en hij draafde weg. Busted bokte vrolijk, en met krachtige passen ging hij er vandoor. Ik spoorde Noughty aan, en samen zette we de achtervolging in. Noughty was zo vrolijk, dat ze er in galop voorbij schoot, al bokkend, gingen we er vandoor, tot dat daar een boomstam lag, die we allebei te laat zagen. Noughty wist niet wat haar overkwam, en zette haar hakken in het zand, waardoor ik met een salto aan de andere kant van de boomstam belandde. Lachend keek ik Mike aan, die bezorgd de bocht om kwam draven. "Alles oke?" Vroeg hij. "Ja hoor! Prima, Noughty bedacht zich dat het al weer even geleden was dat ik zand gehapt heb!" Ik stapte over de boomstam heen, en steeg weer op. We stapten om de boomstam heen en vervolgden onze weg. Het was heerlijk weer. Warm zelfs. "Zullen we gaan zwemmen?!" Vroeg Mike. "Ja leuk!" Zei ik vrolijk, en samen gingen we op weg naar het meer.

**Geplaatst**: 29-11-12 21:39

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 29-11-12 21:39

leuk stukje

oh hou er trouwens wel rekening mee dat de stukjes die je plaatst 1500 woorden moeten hebben, anders gaat je topic op slot

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-12 21:41

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-12 21:41

Okee bedankt, dan zal ik daar rekening mee houden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-12 21:49

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-12 21:49

Ik zou even 1 van de MODjes pb-en of ze t miss samen kunnen voegen of dat ik een nieuw topic moet openen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-12 23:24

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-12 23:24

Ik ben bezig met een stuk! Probeer morgen weer te plaatsen.

**Geplaatst**: 02-12-12 23:40

Re: [VERHAAL] Tot het einde.

Geplaatst: 02-12-12 23:40

Mooi verhaal

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-12-12 00:01

Re: [VER] Tot het einde.

Geplaatst door de TopicStarter : 04-12-12 00:01

Zoals beloofd, een nieuw stuk.
------------

De paarden hadden er zin in, en na 10 minuutjes stappen kwamen we bij het meer aan. Ik liet me uit het zadel glijden en maakte haar singel los. Mike volgde mijn voorbeeld en ook Busted werd afgezadeld. Het meer was best groot, en er was een strandje omheen. Er was ook een bewaakte fietsenstalling, omdat er rond deze tijd van het jaar eigenlijk altijd wel mensen waren. Mike pakte mijn zadel aan en met 2 zadels op zijn armen liep hij naar de bewaking van de fietsenstalling. De zadels waren veilig opgeborgen, en ik deed een poging om op Noughty te klimmen, dat niet echt lukte. Busted was een stuk kleiner, en Mike een stuk langer dan ik, dus voor hem was het simpel. "Mike!!!" Riep ik. "Ja?" Vroeg hij met een lach. "Help me!" Zei ik lachend. Mike kwam lachend naar me toe en gaf me een voetje, daarna klom hij zelf op Busted, en we wandelden met de paarden het water in. Noughty schrok even van de spetters die opkwamen door Busted's gestamp. Busted vond het heerlijk, en ging vrolijk staan stampen in het water. Ik lachte. "Kom!" Zei Mike en hij spoorde busted aan. Busted vloog met sprongen vooruit dat er erg grappig uit zag. Ik spoorde Noughty aan en we gingen achter Mike en Busted aan. Noughty was een stuk groter en slanker, en kwam een stuk makkelijker vooruit, maar toen het water toch wat te diep werd lieten we de paarden stappen, en gingen dieper het water in, en ja hoor. De voorbenen van onze paarden kwamen steeds net eens tukje boven het water uit. "Ze zwemmen!" Zei ik lachend. Busted wiebelde zo erg tijdens het zwemmen, en zijn kont ging wat onder water, en ik zag Mike steeds veder van Busted's rug afglijden. Hij liet zich er maar via de zijkant afgleiden en zwom een stukje met hem mee. Met Mike tussen de paarden in, hebben we een stukje gezwommen, misschien dat we 5 minuutjes gezwommen hebben, en toen gingen we weer richting vast land. Mike klom weer op Busted's rug, en toen Noughty de grond weer onder haar hoeven voelde probeerde ze wat vooruit te springen. De spetters vlogen in het rond, en Mike kreeg allemaal druppels in zijn gezicht. "Hey!" Zei hij. Ik schoot in de lach. "Sorry, Noughty is lekker enthausiast!" Zei ik lachend. Eenmaal op het droge schudde Noughty zich uit. Ik werd heen en weer geslingerd en belandde met mijn kont in het zand. Mijn kleren waren nat, dus dat was lekker modderig. We lieten de paarden grazen. Mike trok zijn shirt over zijn hoofd en ging in het gras zitten. Ik ging naast hem zitten en even kwam er een stilte. Mijn gezicht betrok. Mike genoot van de zon, en alsof hij het aanvoelde keek hij me aan. "Wat is er?" Vroeg hij verbaasd. "Het is vandaag 3 jaar geleden.." Zei ik zacht. Uiteraard misde ik Rose nog elke dag, en ik kon het gevoel van haar missen nog steeds niet plaatsen. In gedachten verzonken keek ik naar Noughty. Een traan rolde over mijn wang, en al snel volgden er meer. Mike sloeg zijn armen om me heen, en knuffelde me. Ik liet me even gaan en huilde. "Hoe kan dit nou zo'n leuke dag zijn, terwijl dit helemaal geen goede dag is?" Vroeg ik huilend aan hem. "Ach Bo..." Zei hij met een zucht. "Je mist haar. Dat is logisch. Maar je moet verder met je leven... Rose komt niet meer terug, en je hebt er iets moois aan over gehouden. Denk aan Wonder? Je hebt er toch ook leuke dagen bij zitten?" Zei hij. Ik knikte. "Nou dan! En dit was toch leuk? Je hebt gelachen, en tuurlijk mag je huilen, maar waarom zie je het niet van de positive kant? Rose heeft geen pijn, en ze heeft je nog iets prachtigs na gelaten. Je moet je niet schuldig voelen dat jij door gaat. Je mag heus verdrietig zijn. Je mag rouwen en huilen om haar dood, maar waarom vier je niet dat ze haar rust gevonden heeft?" Zei hij, en haalde een pluk haar uit mijn gezicht. Ik knikte weer, en dacht even na. Misschien had hij gelijk. Ik mag verdrietig zijn, maar ik moet vieren dat ze geen pijn heeft, en ik moet vieren dat ze haar rust gevonden heeft. "Je hebt gelijk." Zei ik zachtjes. Ik zuchtte. Mike knuffelde me, de paarden stonden met hun neusjes in het gras gedoken, het zonnetje scheen, het was heerlijk weer. Ik sloot mijn ogen en leunde tegen Mike aan, waardoor hij achterover viel. "Wooooh!" Riep hij uit, en met een plof belandden we op ons rug in het gras. Ik barste in lachen uit. "Sorry!" Riep ik lachend. "Geeft niet hoor." Zei hij. "Van jou kan ik het hebben. Ik keek hem aan, en lachte. Het viel me op dat er steeds vaker van dit soort ongemakkelijke momenten tussen ons waren. Van die momenten die eigenlijk niet verstoord mogen worden. Momenten dat je denkt, ik ben verliefd. Die gedachte zette ik snel van me af. Mike was als een broer voor me, ik kende hem al zo lang, dat mocht zeker niet gebeuren. Mike schraapte zijn keel en keek toen ongemakkelijk weg. Naar de strak blauwe lucht. We hebben zo een uur lang in het gras gelegen. Van het heerijke zonnetje genoten, en gelachen en gepraat. "Zullen we maar eens terug gaan?" Vroeg ik, toen ik opmerkte dat de paarden opgedroogd waren. "Ja, chips!" Zei Mike. "Wat is er?" Vroeg ik verbaasd. "We zouden een ritje maken, we zijn al bijna 2 uur weg, en volgens mij moet ik gewoon werken!" Zei Mike. Ik barstte in lachen uit. "Dat had ik toch al lang geregeld!" Zei ik lachend. En klopte hem op zijn schouder om hem gerust te stellen, waarnaar ik naar de bewaking van de fietsenstalling liep om de zadels op te halen. We zadelden de paarden op en gingen op weg terug naar stal. Eenmaal op stal aangekomen, zadelden we de paarden af, en spoelden ze af met schoon water. Daarna mochten ze lekker het land in. Mike ging na nog even te hebben gepraat weer netjes aan het werk, en ik ging op weg naar Wonder die in het land stond, in een andere wei tussen leeftijds genootjes. Ik trof haar in het midden van de wei aan. Helaas op 3 benen. Het was weer zover, Wonder had weer wat. Ik maakte het hek open en liep naar haar toe. Haar rechter voorbeen ontlaste ze. Onderaan haar kogel zat een lelijk wondje, van zo'n 3 cm lang en 1 cm diep. Het bloedde best erg, en ik belde mijn moeder voor een helpende hand. Mijn moeder kwam na 5 min met een frons in haar gezicht aanlopen. "Wat heeft ze?" Vroeg ze. "Ik denk dat ze gestruikeld is ofzo, of dat ze te wild heeft gespeeld. Ze heeft in elk geval haar eigen kogel aan getikt. Heb je niks gezien?" Vroeg ik. "Nee, ze waren net aan het spelen, en daarna was de groep rustig, het zal wel van het spelen zijn dan..." Zei mijn moeder rustig. Mijn moeder had het EHBO koffertje mee genomen, en deed wat betadine op het wondje. Ook een gaasje en een verbandje, zodat het wondje totaan de spuitplaats verder schoon bleef. "Neem haar maar even mee naar de spuitplaats. Ze wil er misschien niet op staan, maar je weet wat je moet doen he? Ik ben Arthur eventjes." Zei ze, en wuifde naar me dat ik alvast moest gaan. Arthur was de dierenarts. Mijn moeder controleerde al bellend de andere paarden even, en ik nam mijn manke princesje mee naar de spuitplaats, waar ik eerst met lauw water het wondje schoonmaakte. Mijn moeder kwam aangelopen. "Je moet hierna koelen, totdat Arthur er is. Hij is er over een kwartiertje." Zei ze. Ik knikte, en zag aan mijn moeder dat ze het druk had. "Ga maar." Zei ik. "Ik red me wel!" Mijn moeder knikte dankbaar en ging weer aan de slag. Ik stelde Wonder gerust met een snoepje. Ze vond de koude straal duidelijk niet leuk, maar het was belangrijk om een verdere zwelling te voorkomen. Na een kwartiertje kwam Arthur het erf op, en hij zwaaide even toen hij uitstapte. "Zo, is ze vandaag baldadig geweest?" Vroeg hij, terwijl hij Wonder een klopje gaf. Hij bukte en bekeek haar kogel die flink dik was. Wonder was er alleen niet van gedient en trok haar been weg, en deed een poging tot bijten. Ik corrigeerde haar, en ze werd weer de Wonder zoals ik haar ken. Braaf maar ontdeugend. "Ik geef haar antibiotica voor 3 dagen, aangezien je hier best kans hebt op ontstekingen. Het is een lelijke wond. Verder, zo veel mogenlijk koelen, en 3 dagen boksrust, je mag een kwartiertje per dag met haar stappen. Je moet elke dag haar temperatuur opmeten, en zodra ze koorts krijgt, bel je meteen." Zei Arthur. Ik knikte. "En schoonhouden. Ik doe er vandaag een verbandje omheen, en geef je er een mee voor morgen en overmorgen. Dan moet het wondje wel een beetje dicht zijn en kan je het op je eigen manier schoonhouden." Zei hij. Ik knikte weer. "Oke, heel erg bedankt voor je komst, en ik hoop dat ik je niet te snel terug mag zien!" Zei ik met een glimlach. "Oh dus ik mag niet meer langs komen om naar deze dame te kijken?" Vroeg hij. "Tuurlijk wel, je bent altijd welkom. Maar ik bedoelde dat ik je niet te snel meer wil zien, aangezien ze steeds wel wat heeft." Zei ik. Hij lachte. "Ik snap toch wat je bedoeld!" Zei hij. Hij liep naar zijn busje en gaf haar de eerste keer antibiotica. Daarna vertelde hij me waar ik op moest letten en hoe en wat ik moest doen. Na 5 min reed het busje van Arthur het erf weer af. Ik liep terug naar Wonder die keurig rustig stond te wachten. Ik zuchtte. "Je zult het niet leuk vinden meisje, maar je moet toch echt je stal in." Zei ik toen ik bij haar was. Wonder probeerde bij een wat hoger plukje gras te komen waar ze net niet bij kon. Ik maakte haar touw los, en liet haar het hapje gras nemen, dat ze zo graag wou hebben. Daarna nam ik haar mee naar stal. Wonder had deze dagen gezelschap van onze oude shetlander Sjaak. Een koppig ding van 27 jaar oud. Sjakie hinnekte luid, toen hij Wonder zag, en Wonder hinnekte natuurlijk terug. Ze konden elkaar zien, en dat was voldoende, voor zowel Wonder als Sjaak. Die 3 dagen boksrust zullen daar vast veranderinf in brengen!

Nomineer dit bericht ×