Geplaatst 
Aangezien er een leuke prijs mee te winnen valt ben ik benieuwd wat jullie mening is.
Het verhaal is nog niet af, wanneer ik weer een stuk geschreven heb zal ik dat plaatsen. Alvast dank voor het lezen!
Kerst voor twee personen.
Hanneke liep met haar, 4 jaar oude, dochter Eline vanaf de winkel naar huis. Daar hadden ze kerstballen en andere versiering gekocht voor de kerstboom die nu nog kaal stond te wezen in het huis. Eline had in de winkel haar ogen uitgekeken naar al het moois wat daar te vinden was. Het liefst had ze van alles wat mee naar huis willen nemen. Daar had Hanneke een stokje voor moeten steken, anders hadden ze wel drie kerstbomen kunnen versieren. Ze was blij om te zien dat haar dochter vanmiddag weer eens heerlijk zorgeloos had rondgescharreld in de winkel. Het was nu bijna tien maanden geleden dat Tom, de vader van Eline en de man van Hanneke, was omgekomen bij een verkeersongeluk. Hij is door een dronken bestuurder van de weg afgedrukt het water in en kon niet op tijd zijn auto uitkomen. De weken na zijn dood waren verschrikkelijk, alles moest geregeld worden en de politie moest ook nog verschillende zaken weten over Tom. Daarnaast had ze ook nog Eline, de kleine meid snapte het eerst niet zo goed, maar na een week begon te toch vragen te stellen en kwam het besef beetje bij beetje. Wanneer Eline huilde probeerde Hanneke zich groot te houden. Maar als ze ’s avonds in haar bed lag kwam het verdriet weer opzetten. Ze merkte wel dat het verdriet wat afnam, maar het bleef nog wel moeilijk.
Tijdens pakjesavond was Eline wisselend geweest in haar emoties. De cadeautjes waren natuurlijk geweldig, maar ze mistte haar vader toch ook wel heel erg. Nadat alle pakjes waren uitgepakt had Hanneke vertederd toegekeken naar Eline die met haar nieuwe speelgoed speelde. Het was een mooi moment er was rust en de sfeer voelde fijn aan. Alsof ze voor het eerst weer een stukje geluk voelde. Na een tijdje kroop Eline bij haar moeder op de bank. Samen kroelde ze tot Eline in slaap viel. Hanneke legde Eline op de bank en ruimde het speelgoed en het rondslingerende inpakpapier op. Daarna nam ze Eline mee naar boven en legde haar bij haar in bed. De volgende ochtend werd Eline verrast wakker, ze vond het helemaal geweldig. Zo geweldig dat ze de volgende avond bijna niet meer in haar eigen bed wou slapen.
Nu was het een week voor kerst en stonden ze samen naar de nog lege kerstboom te kijken. “Zullen we eerst alle versieringen uitstallen op de grond? Dan kunnen we goed bekijken hoe we de boom gaan versieren” zei Hanneke. Dat vond Eline een goed idee. Alle nieuwe spullen werden uitgestald op de vloer. Het was zoveel dat ze bijna niet meer konden lopen. Alle oude kerstspullen had Hanneke weggedaan. Dat had ze namelijk allemaal met Tom uitgezocht een aantal jaar geleden. Deze kerst was anders, dus zo ook andere kerstspullen in de boom. Hanneke zette een cd op met kerstliedjes om lekker in de stemming te komen en dat lukte goed. Samen waren ze een uur bezig en toen hing de boom helemaal vol. Ze hadden alles wat ze hadden gekocht er in gehangen. Alleen de piek moest nog boven op de boom. Eline had de piek met zorg uitgezocht en gekozen voor een ster. Hanneke had Eline slechts één keer verteld dat papa nu een sterretje in de hemel was. Dat had ze schijnbaar goed onthouden. Hanneke tilde Eline op, om haar de piek er boven op te laten zetten. Terwijl Eline de piek op de boom zette, zei ze “Zo, nu is papa er ook bij.”. De tranen schoten bij Hanneke in haar ogen. Ze liet Eline zakken en gaf haar een flinke knuffel terwijl ze “Dat is heel mooi van je.” Zei. Ze zette Eline neer en samen stonde ze nog enkele minuten naar de boom te kijken. “Zou je de lampjes aan willen doen?” vroeg Hanneke aan Eline. Eline reageerde enthousiast en spurtte naar de schakelaar. Tegelijkertijd kwam er een “ooh” uit hun mond. “De boom is echt heel mooi geworden, kleine meid!” zei Hanneke. Eline glunderde van trots. “Wat zullen we gaan eten met kerst?” vroeg Hanneke. Daar moest Eline even over nadenken, maar uiteindelijk wist ze het. “Pannenkoeken!” riep Eline vol overtuiging. Hanneke moest lachen. “Oke, dan doen we dat.” Veel blijer kon ze Eline nu niet maken.
In de loop van de week bereidde Hanneke haar voor op de komende kerst. Ze moest nog wat verzinnen om de andere dagen te eten. Ze koos ervoor om één dag wat uitgebreider te koken, maar waar Eline wel bij mee kon helpen en de andere dag zouden ze chinees gaan halen. Inmiddels was ook de kerstvakantie aangebroken en vermaakte moeder en dochter zich door lekker te knutselen en te wandelen in het bos. Zo ook op 24 december, toen ze voor de tweede keer tijdens de vakantie in het bos waren. Ze waren op de helft van de wandeling toen het opeens begon te sneeuwen. Hanneke had gelukkig haar dochter goed ingepakt en haar zelf ook. Eline ging uit haar dak. Na ongeveer een half uur begon het erger te sneeuwen, zo erg dat het niet leuk meer was. Ze liepen snel terug naar de auto en met een slakkentempo reden ze naar huis. Thuis zette Hanneke 2 koppen thee om lekker op te warmen. Intussen wikkelde ze Eline in in een deken op de bank. Heerlijk vond Eline dat altijd als mama dat deed. “Mag ik morgen in de sneeuw spelen mama?” vroeg Eline. “Natuurlijk meisje, zullen we dan een sneeuwpop maken?” zei Hanneke. Eline begon weer te stralen, met mama een sneeuwpop maken was wel heel leuk! “Maar zullen we nu eerst maar eens pannenkoeken gaan bakken? Ik krijg wel een beetje trek.” Zei Hanneke. Eline sprong meteen van de bank, waar ze bijna haar kop thee omgooide. Hanneke keek even streng naar Eline, die meteen weer schuldbewust terug keek, waarna Hanneke meteen moest lachen om de reactie van haar dochter. Een uur later waren alle pannenkoeken gebakken en ook alweer opgegeten. Ze zaten gezellig samen op de bank naar de vallende sneeuw te kijken. “Als het zo blijft sneeuwen kunnen we morgen wel drie sneeuwpoppen maken!” zei Hanneke enthousiast. “Een hele sneeuwpoppen familie!” riep Eline. Hanneke pakte Eline vast en drukte haar tegen zich aan. “Wat hou ik toch van jou, lieve kleine meid.” Fluisterde ze. Eline drukte een stevige zoen op het voorhoofd van Hanneke. Zo zaten ze nog een tijdje, totdat Hanneke merkte dat haar kleine meid in slaap was gevallen. Het was ook een vermoeiende dag geweest. Ze twijfelde even of ze haar kleine hummel weer bij haar in bed zou leggen, waarom ook niet dacht ze.
De volgende ochtend werd Eline weer net zo verrast wakken als de vorige keer met Sinterklaas. Ze kroop bij mama in haar armen en viel weer in slaap. Uiteindelijk kwamen ze pas om twaalf uur s’ middags uit bed. “Zullen we vandaag lekker onze pyjama aanhouden?” vroeg Hanneke. Dat liet Eline haar geen twee keer zeggen, hevig knikte ze “ja”, ze waren allebei het sneeuwpoppen maken helemaal vergeten. Hanneke had deze kerst niet met familie afgesproken, ze had er zelf even geen behoeft aan en blijkbaar is dat door de familie gevoeld, ze was namelijk ook niet gevraagd om bij iemand langs te komen. Aan de ene kant gaf het Hanneke een naar gevoel, maar aan de andere kant vond ze het ook wel prima zo. Ze vermaakte zich opperbest zo met haar kleine meid. De hele middag stonden ze in de keuken om het eten voor de avond klaar te maken. Ondertussen werd er hier en daar al gesnoept van het eten. Het toetje kreeg de meeste aandacht, dat is natuurlijk ook wel de kers op de taart. Toen het eten bijna klaar was, gingen ze samen de tafel dekken. Uit het niets zette Eline een derde bord op de tafel. Hanneke keek even beduusd en daarna vragend naar haar dochter. “Nu is papa er ook bij.” Zei ze. Hanneke kreeg een vage glimlach op haar gezicht, ze liep naar Eline toe en knuffelde haar. “Wat ben jij toch een slim meisje.” Fluisterde Hanneke in haar oor. Ze gingen verder met het dekken van de tafel en daarna werd er heerlijk gegeten. Tijdens het eten waren ze allebei veel stil. Het was geen ongemakkelijke stilte, het was een stilte die aangaf dat het goed was zo. Alsof Tom er inderdaad nu bij was en aangaf dat ze het goed deden en het samen gingen redden. Een gevoel van vrede met de situatie zoals hij nu is. Hanneke keek ondertussen toe hoe Eline de laatste beetje van haar eten oppeuzelde. Toen ze het allemaal op had vroeg ze “Nu heb je zeker geen zin meer in het toetje, nu je zoveel hebt gegeten?” op een plagende toon. “Echt niet! Ik heb nog heel veel plek voor een toetje!” antwoordde Eline. Lachend liep Hanneke naar de keuken om het toetje uit de koelkast te halen. “Pak jij even de schaaltjes lieverd?” Eline sprong van haar stoel om ze de schaaltje direct te halen. Toen ze weer terug liep naar de tafel stond ze ineen stil. “We hebben helemaal geen sneeuwpoppen gemaakt vandaag.” Zei Eline verbaasd. “Oh, je hebt helemaal gelijk. Weet je wat, we hebben morgen ook de hele dag, dan doen we het morgen, afgesproken?” “Afgesproken!” antwoordde Eline op een ondeugende toon. Terwijl ze beide het toetje opaten, waren ze druk bezig met het bedenken hoe de sneeuwpoppen er uit zouden komen te zien. Ook toen het toetje al lang op was, bleven ze gezellig kletsen over van alles en nog wat. Ondertussen verbaasde Hanneke zich af en toe over hoe dapper en slim haar dochter eigenlijk was. Na de dood van Tom was Eline wat rustiger geworden. Het was Hanneke opgevallen dat ze ook niet zo vaak meer na school met vriendinnetjes ging spelen. Enkele keren heeft ze aan Eline gevraagd of ze dat niet leuk vond. Eline gaf als antwoord dat ze graag thuis wou zijn. Als Hanneke dan vertelde dat ze ook best een vriendinnetje mee naar huis mocht nemen, dan ging Eline vaak snel wat anders doen. Eigenlijk hadden ze het bijna nooit over de dood van Tom gehad. Hanneke had het soms wel aangehaald, maar Eline veranderde dan op een of andere manier al snel het onderwerp, alsof ze het er niet over wilde praten. In de aanloop van de kerst en de kerst zelf, had Eline het ineens wel soms over haar vader. Iets wat Hanneke wel erg fijn vond, zo kon ze misschien toch nog een keer met Eline over Tom praten. En op het moment dat Hanneke even in gedachte verzonken was, vroeg Eline uit het niets “Mama, mis jij papa soms?” Hanneke keek haar dochter met een liefdevolle blik aan. “Ja, ik mis papa heel vaak, en jij?” “Ik mis papa ook, het is een beetje kaal zonder papa.” “Het is ook heel kaal zonder papa, maar papa is wel altijd bij je.” Eline keek even verbaasd naar haar moeder. “Hoe kan papa altijd bij me zijn?” “Weet je nog dat ik vertelde dat papa een ster is nu?” Eline keek even bedenkelijk en knikte daarna. “Vanaf daar kijkt het naar ons, snap je dat?” Eline knikte weer. “En weetje waar papa nog meer is?” Eline schudde haar hoofd. “In je hart is papa ook altijd” Eline dacht even na, het is ook niet niks voor zo’n kleine meid, dacht Hanneke. Na een poosje keek Eline haar moeder aan en zei “Dat voelt heel fijn mama.” “Dat is ook heel fijn, dat papa altijd bij ons is.” Na dat gezegd te hebben, zag ze in de ogen van Eline een soort rust komen, alsof ze nu wist dat het allemaal goed was. “Lieverd, als je het over papa wilt hebben, of iets wilt vragen, mag dat altijd hé.” Eline keer naar haar moeder en knikte zachtjes, vervolgens stond ze op en kroop stilletjes bij haar moeder op schoot. Samen bleven ze een tijdje zo zitten. Eline was inmiddels ingedut, Hanneke legde haar op de bank onder een dekentje. Terwijl Eline lekker lag te slapen, begon Hanneke aan de afwas. Toen Hanneke eenmaal klaar was met de afwas, was het al laat. Ze keek even liefdevol naar haar kleine meid, waar ze zo ontzettend trots op is. Ze tilde Eline van de bank en nam haar mee naar boven. Weer legde ze haar dochter bij haar in bed. Terwijl ze zelf in bed stapte, bedacht ze, dat ze dit misschien maar vaker moest doen. Ze vinden het tenslotte allebei fijn om samen te slapen.
Brand los zou ik zeggen.
