Hallo Bokkers,
Ik was druk bezig met een aantal word bestanden van een paar jaren terug van mijn computer te verwijderen tot ik een aantal verhalen tegen kwam. Van pennyverhalen tot verhalen die heel dicht bij de realiteit komen. Dit verhaal leek me wel de moeite waard om met jullie te delen. Wanneer ik tijd heb schrijf ik er weer een stukje bij.
Veel leesplezier!

Proloog
Ongeduldig drukte ik op het knopje van de treindeuren, hopend dat de deuren nog één keer open zouden schuiven. Langzaam schoven ze open,snel stapte ik in. Ik had geen idee welke trein ik had genomen en waar ik naar toe zou gaan maar dat kon me ook niet schelen zolang ik maar weg was, weg van al die ellende. De trein zat bomvol gelukkig was er nog een klapstoeltje vrij. Ik had het idee dat iedereen mij aankeek, met een rood hoofd ging ik zitten. Al snel begon ik weer te piekeren, tranen stroomden over mijn wangen. Het was allemaal mijn schuld waarom had ik het niet opgemerkt dat het zo slecht met hem ging. Ik wist wel dat het een tijdje niet zo goed met hem ging waarom heb ik toen niets gedaan. Het was mijn schuld ik had het kunnen verkomen. Ik keek uit het raam, de groene landschappen vlogen voorbij. We reden langs een speeltuintje, een paar kinderen waren er aan het spelen. Ik verlangde ernaar om weer kind te zijn, toen ik kind was hoefde ik me nergens druk om te maken en kon ik in principe doen wat ik wilde. Schuin voor me zat een jongen in zijn boek te lezen, waarschijnlijk aan het leren voor een belangrijk tentamen. Ik had wel andere dingen aan mijn hoofd, school stond nu op een laag pitje voor mij. Een vrolijk deuntje echode door de trein heen. Ik keek geërgerd om mij heen, wat was het nu voor een kleine moeite om je mobiel even op te nemen. Toen het deuntje was afgelopen grabbelde in mijn tas opzoek naar mijn eigen mobiel, tot mijn grote verbazing zag ik dat ik een gemiste oproep had. Ik voelde mijn ogen weer vochtig worden een traan gleed van wang op het touch screen scherm van mijn mobiel, het was Merel. Opeens werd het heel rustig in de trein ik realiseerde me dat we al waren gestopt. Langzaam stond ik op en liep richting de uitgang. Mijn benen voelden aan als lood, met moeite kon ik lopen. Ik struikelde bijna over het kleine opstapje. Ik voelde mijn hoofd bonken ik kreeg het gevoel dat ik nu even moest zitten. Ik sjokte naar het dichtstbijzijnde bankje en liet me langzaam zakken. Mijn ogen prikten ik voelde me leeg maar op de een of andere manier kon ik niet meer huilen. Haastig liepen de mensen van het station af. Het was eigenlijk wel raar dat de wereld niet even stil bleef staan wanneer er iemand was overleden, alles bleef maar doorgaan. Waarschijnlijk was volgende week de begrafenis, het was allemaal zo onrealistisch. Ik haalde mij mobiel uit mijn broekzak, mijn ogen gleden over mijn berichten, de bovenste was van hem.
Ik kom niet op school vandaag.
Pas goed op jezelf.
xxx
Het was net alsof hij elk moment langs kon lopen. Alsof hij elk moment voor mijn voordeur kon staan. Ik begon me af te vragen of ik hier ooit overheen zou komen. Ik zou vast en zeker voor altijd eenzaam zijn zonder hem. Misschien was het wel beter als ik er zelf ook een einde aan zou maken. Ik zag dat er weer een trein aankwam. Verschillende reizigers liepen naar de trein. Ik stond op en liep langzaam naar de trein toe. Ik duwde de andere mensen aan de kant en zette een stap naar voren zodat ik precies op het randje stond. De trein kwam razend snel dichtbij, als ik nu mijn ogen dicht deed en me naar voren liet vallen was het allemaal over. Ik sloot mijn ogen en…

Hoofdstuk 1
Snel propte ik mijn doorweekte jas in mijn kluisje. Waarom moest het toch altijd rotweer zijn als ik een keer op de fiets was. Met mijn hand veegde ik een regendruppel van mijn neus. Met grote passen liep ik naar de wc toe, waarschijnlijk was mijn mascara helemaal uitgelopen. Ik richtte mijn blik op de spiegel die boven het fonteintje hing, mijn make-up zat nog wel aardig maar mijn haar niet, natte slierten plakten op mijn wangen. Achter me hoorde ik iemand lachen toen ik me omdraaide zag ik het stralende gezicht van Merel ‘Mooi kapsel’ grinnikte ze. ‘ Ja dat komt door dat prachtige weer’ lachte ik. Stiekem was ik wel wat jaloers op Merel zij werd altijd naar school gebracht omdat ze zo ver weg woonde. ‘Het is bijna tijd, zullen we maar alvast die kant oplopen voordat Kooistra weer boos word’ zei Merel met haar blik op haar horloge gericht. ‘Ja is goed’ stemde ik met haar in. Ik liep achter haar aan naar het lokaal toe.

Ik keek om me heen, het viel me op dat het vrij rustig op de gangen was. Toen we uiteindelijk voor het lokaal stonden, bleef Merel nieuwsgierig voor het raampje staan. ‘Hee volgens mij hebben we een nieuwe klasgenoot’ merkte Merel op. Ik duwde Merel een beetje aan de kant om zelf ook even te kijken. Ze had gelijk helemaal achterin de klas naast Leo zat inderdaad een nieuwe jongen. ‘Hij lijkt wel één of ander bekend mannelijk fotomodel’ zei Merel met lichte bewondering in haar stem. ‘Ja’ mompelde ik. Ik moest toegeven dat hij er inderdaad goed uitzag. Opeens gooide Kooistra de deur open ‘Ja kom maar binnen dames!’ Snel liepen we naar de achterste tafeltjes toe. ‘Zoals jullie misschien wel is opgevallen hebben we een nieuwe gast in ons midden’ bulderde Kooistra door de klas. De onbekende jongen stond op en liep naar voren. ‘Stel jezelf maar even voor’ spoorde Kooistra aan. De jongen deed zijn handen in zijn broekzakken en begon te vertellen. ‘Mijn naam is Milan ik ben zestien en dat is het wel zo’n beetje’ zei de jongen met zijn blik naar de grond gericht. Ik keek hem nieuwsgierig aan, er was iets mysterieus aan hem wat het precies was kon ik niet vertellen. ‘Hij is echt knap’ fluisterde Merel in mijn oor. ‘ Ik knikte bevestigend. ‘Ga maar weer naast Leo zitten’ commandeerde Kooistra. Kooistra begon te vertellen over geschiedenis, maar op de een of andere manier drong het niet tot me door. Ik haalde mijn boeken tevoorschijn en liet ze met een smak op tafel vallen. Kooistra keek me geërgerd aan. ‘Sorry’ mompelde ik, gelukkig ging hij weer snel verder. Het duurde eeuwen voordat de eerste les eindelijk voorbij was. Kooistra krabbelde iets op het schoolbord waar ik niets van kon lezen, ik stootte Merel aan om te vragen. ‘Wat is er?!’ vroeg Merel blijkbaar net iets te hard. ‘Oke Emma en Merel ik ben het nu helemaal zat, ga er maar uit!’ schreeuwde Kooistra. ‘Maar ze vroeg alleen maar iets aan mij…’ begon Merel. ‘Eruit!’ Kooistra liep helemaal rood aan, wat had die man toch? vroeg ik mezelf af. ‘Dat is niet eerlijk’ begon Merel weer. ‘Kom, dan gaan we wel in de gang zitten’ zei ik sussend tegen Merel. Ik stond op en liep naar de deur, Merel sjokte achter me aan. ‘Volgens mij is die man binnen de kortste keren helemaal overspannen’ riep Merel boos. ‘Ach de les duurde toch nog maar tien minuten dus zoveel missen we niet.’ Merel lachte ‘Jij ziet ook altijd overal het positieve kant van in’. ‘Wat voor les hebben we hier na?’ dacht ik hardop. ‘Wacht ik kijk wel even’ Merel haalde haar zwarte iphone uit haar broekzak. ‘We hebben een tussenuur’ zuchtte Merel. ‘Gaan we dan nu maar naar de kantine ?’ ik ging alvast staan en zwiepte mijn tas op mijn schouder. Merel bleef zitten en staarde naar haar Iphone. ‘Joehoe, Merel kom je?’ probeerde ik nog een keer. ‘Ja we gaan’ zorgvuldig liet ze haar mobiel in haar tas glijden.

We waren nog geen vijf minuten in de kantine toen onze klasgenoten er aan kwamen. Lachend kwamen ze bij ons zitten. ‘En weg is de vredige stilte’ fluisterde Merel. ‘Wat vinden jullie eigenlijk van die nieuwe?’ vroeg Wendy in het algemeen toen ze op de tafel ging zitten. Sophie begon te giechelen ‘hij ziet er goed uit’. Ik begon te lachen ‘volgens mij vind iedereen hier dat’. ‘Ach het maakt ook niets uit hij valt toch wel op mij’ lachte Wendy. ‘Haha ja dat geloof je zelf zeker ook wel’ zei ik met licht sarcasme in mijn stem. Daarna was het stil, was ik weer eens te ver gegaan vroeg ik mezelf af. Wendy stond op en graaide een pakje sigaretten uit haar tas en liep naar buiten zonder nog een woord te zeggen. ‘Waar zijn de jongens eigenlijk’ vroeg ik aan Merel. Merel keek even op van haar Iphone ze haalde haar schouders op ‘Ik denk roken’. Ergerlijk vond ik dat wanneer mensen alleen maar met hun mobiel bezig waren, waren ze zo belangrijk dat ze nooit iets konden missen? Ik keek naar de anderen die ook bezig waren met hun mobiel. Met veel lawaai schoof ik mijn stoel naar achteren en stond op. Met een ruk trok ik de kantine deur open en liep richting de toiletten. Opeens liep ik tegen iemand aan ‘wie loopt er dan ook midden in de gang!’riep ik net iets te hard. Toen ik opkeek zag ik dat het Milan was ‘o.. uh..sorry’ stamelde ik met een hoofd zo rood als een tomaat. In plaats van dat hij zei dat ik juist beter uit mijn doppen moest kijken, lachte hij ‘Het geeft niet, ik was er ook niet helmaal bij met mijn gedachten’. Ik keek recht in zijn bruine ogen, als het aan mij lag mochten deze paar seconden wel eindeloos duren en tegelijk werd ik er ook nerveus van. Ik richtte mijn blik weer naar de grond en met een kloppend hart liep ik weer verder. Ik versnelde mijn pas en keek nog één keer heel snel achterom, hij keek me nog steeds aan, ik moest mezelf beheersen om geen vreugde sprongetje te maken.