Geplaatst Het is al weer een tijdje geleden dat ik hier wat heb geplaats, aangezien ik het nu best druk heb met school, werk en paarden waardoor ik weinig tijd heb voor creativiteit. Nu was ik vanmiddag bezig met een 'duistere' fotobewerking die een verhaal in me naar boven bracht die ik gewoon op papier moest zetten!
Aangezien een heel verhaal schrijven te veel tijd kost, besloot ik dat het een gedicht moest worden. Na 20 minuten was hij klaar en ik ben best tevreden met het eindresultaat, aangezien ik bijna nooit dicht en ik de boodschap die erin zit ook wel mooi naar voren vind komen. Nou, hier komt hij dan, hoop dat jullie tips hebben hoe ik mijn dichtkunsten kan verbeteren (en voor mensen die nieuwschierig zijn naar een plaatje: ik wil de fotobewerking die bij dit gedicht hoort best plaatsen)De koningin van de doden
Met haar haren wapperend als rode vlammen,
Veroverde zij de harten van duizenden mannen,
Niemand had door dat die mooie vrouw,
Heel iets anders dan liefde wou,
Hun leeftijd, uiterlijk, karakter deed er niet toe,
Voor haar waren zij niets meer waard dan een koe,
Slechts één ding in haar leven was belangrijk,
En dat was heersen over een dodenrijk,
Zij dode alle goede heren,
Stak hun harten door met scherpe speren,
En helaas was er voor geen van hen,
Een kans om om te keren,
Op een moment had zij genoeg lijken,
Zij moest hen alleen nog zien te bereiken,
Ze maakte een verdrag met de Magere Hein,
Waarin stond dat zij de koningin van haar doden mocht zijn,
Eens een normale vrouw,
Dat niet liever dan een gelukkig leven wou,
Was veranderd door de mannen in haar verleden,
Die voor haar ogen haar ouders in stukken hadden gesneden,
Verblind door woede en kwaad,
Luisterde zij naar de duivels raad,
Als wraak voor haar moeders en vaders lijk,
Zou zij heersen over alle mannen in haar dodenrijk,
Die macht maakte haar zo blind,
Zij dode zelfs elk onschuldig mannelijk kind,
Zij zag het verschil niet meer tussen goed en slecht,
Wat niet veel goeds over haar geestelijk gestel zegt,
Op een dag stond zij als een standbeeld aan zee,
Ja, haar schoonheid ging al jarenlang mee,
Maar door alle afschuwelijke moorden die zij had begaan,
Was haar hele verstand naar de maan,
Krankzinnigheid was naast haar uiterlijk het enige dat overbleef,
En dat was het gene dat haar naar haar eigen graf toe dreef,
Geen een moment dacht ze aan wat zij anderen had aangedaan, hoeveel leed,
Zelfs niet toen iemand haar de keel door sneed,
Voor haarzelf kwam het besef te laat,
Misschien had ze nog geleefd als ze geluisterd had naar andermans raad,
Dat wat je zelf niet wil doormaken,
Daar moet je een ander niet mee raken,
Zij leerde niet van wat haar was overkomen,
Zij had de raad van de duivel zonder nadenken aangenomen,
Het enige dat zij kon doen is een ongeschreven boodschap achter laten,
En dat is dat je het verleden met rust moet laten.
