Bokt.nl

Citaat:

13 Oktober, 21:00
Een knal. Een steek. Lisa greep naar haar buik en staarde verward om zich heen. Ze zag mensen in blinde paniek rondrennen. Terwijl ze naar haar hand keek, voelde ze vloeistof langs haar vingers lopen. Rode vloeistof. Het leek wel bloed. Langzaam zakte ze op haar knieën. Er kwam iemand naar haar toe gerend, Justin. Hij sloeg een arm om haar heen. Ze hoorde heel vaag wat hij riep: “LISA!” was alles wat ze verstond. Ze liet zich vallen en viel zo in de armen van Justin. Met een angstige bleek keek ze in de ogen van Justin. Ze zag tranen. Justin probeerde zich groot te houden, maar de een na de andere traan viel naar beneden. Hij drukte zijn hand op de hare. “Blijf bij me” zei hij. Ze deed haar mond open, maar kon geen geluid maken. Ze kreeg het koud. “I-ik h-heb h-het k-koud” rilde ze. “BEL 1-1-2!” schreeuwde Justin in het rond. Een man kwam aangestormd en legde zijn jas over haar heen. Het voelde iets beter. Haar ogen werden zwaar en vielen dicht. Bijna direct voelde ze Justin’s hand op haar wang “Niet weggaan, sterk zijn!” zei hij. Ze probeerde. Ze vechtte. Zo hard als ze kon. Maar toch, haar ogen vielen dicht. Zwart.

13 Oktober, 08:00
“Máááám!” riep Lisa van bovenaan de trap. “Heb je mijn witte t-shirt gewassen?”. Verdorie, wilde ze eens haar nieuwe set kleren aan heeft haar moeder niet alles gewassen. Lisa klonk geïrriteerd. “Als jij het in de was hebt gedaan, dan wel ja!” antwoordde haar moeder. Niet dus, dacht Lisa. Wanhopig ging ze op zoek naar een alternatief. Ze graaide in de wasmand op zoek naar een shirt wat onder haar nieuwe jasje kon. Verdraaid, ze had niet goed gekeken; daar lag haar witte t-shirt.
Snel kleedde ze zich aan. Ze moest opschieten, want om half 9 ging de bus al. Ze moest zich nog aankleden, wassen, tanden poetsen, ontbijten… Ze kleedde zich gauw aan en rende zo’n beetje naar de badkamer. Al stampend kwam ze de trap af. “Doe eens rustig! Jeroen ligt nog te slapen!” zei haar moeder. Jeroen was haar pasgeboren broertje. Ze hoorde gehuil uit zijn kamer komen. “Oopsie! Sorry mams” zei Lisa. “Ja, heel fijn weer” antwoordde die en haar moeder ging de kamer van Jeroen in. Lisa hoorde haar moeder hem geruststellen. Snel schoot ze de badkamer in en poetste ze haar tanden. Ze deed een beetje mascara op en racete naar beneden voor het ontbijt. Haar moeder had, zoals elke ochtend, al brood voor haar klaargemaakt. Ze stopte alles in haar tas en deed haar jas aan. “Doei mam! Tot vanavond!” riep ze van onder aan de trap. Lisa liep op een drafje naar buiten en sprong op haar fiets. Toen ze bijna bij de bushalte was, zag ze in de verte de bus al wegrijden. oliebol! Vloekte ze binnensmonds. De volgende bus ging gelukkig over een kwartiertje al, maar ze zou wel haar trein missen. De dag kon niet beter beginnen.

13 Oktober, 21:30
Verward staarde Justin voor zich uit. Ze waren nog maar net aangekomen in het ziekenhuis, maar het leek uren te duren dat Lisa in de OK lag. Telkens als er een verpleegkundige of arts door de klapdeuren kwam, veerde hij op van zijn stoel om er vervolgens achter te komen dat er nog steeds geen nieuws was. Aan het einde van de gang zag hij politie staan. Een verpleegkundige wees de agenten zijn kant op. oliebol, nu moest hij natuurlijk ook nog verhaal gaan doen bij de agenten. Snel veegde Justin een traan van zijn gezicht. “Justin de Graaf?” vroeg een van de agenten. “Ja” antwoordde Justin kort. “Mogen we je misschien wat vragen stellen over wat er gebeurd is?” vroeg hij. Justin begon te ijsberen. “Weten jullie iets over Lisa?” vroeg Justin. “Nee, helaas niet” antwoordde de agent. “Mijn naam is Rob Lindemans en dit is mijn collega Pieter de Hoge” Rob nam even een kleine pauze. “Kun je mij vertellen wat er gebeurd is?” vroeg hij even later. “Ik hoorde een knal, en zag even later Lisa op haar knieën vallen” zei Justin. Weer voelde hij tranen opkomen. Hij probeerde zich er tegen te verzetten, maar de tranen rolden over zijn gezicht. Justin begon weer te lopen. “Ik zag haar vallen dus ik rende naar haar toe” zei hij tussen zijn tranen door. Nu hij dit vertelde leek het allemaal opnieuw te gebeuren. Alsof hij het nog eens meemaakte. Justin raakte in paniek. “Ik moet naar haar toe, ik moet haar helpen! Als ze dood gaat is het mijn schuld!” riep hij. “Rustig jongen, wil je wat water?” Rob probeerde Justin te kalmeren. Hij keek naar Pieter en die snapte de hint. “SNAP DAT DAN! DIT IS MIJN SCHULD!” riep Justin. Rob pakte hem bij zijn armen. Justin probeerde te ontsnappen “Rustig aan jongen, adem in, adem uit.” Justin gaf het op. Hij barstte in tranen uit in de armen van Rob. “Rustig maar jongen, het komt goed” zei Rob. Na even zo gezeten te hebben leek Justin weer wat rustiger “Waar zijn je ouders Justin?” “Dood.” Antwoordde hij. “Iedereen om mij heen is dood. Mijn ouders, mijn zusje, en zo meteen ook mijn vriendin”. Rob ging er niet op in “Waar woon je?” “Bij mijn oma”. Pieter kwam aangelopen en wenkte Rob. “Blijf maar even rustig zitten oké? Ik kom zo terug, wil je wat te drinken?” vroeg Rob. “Water” antwoordde Justin.

13 Oktober, 09:00
Eindelijk, Lisa was op het station. Haar trein was al lang weg, dus ze moest wachten op de volgende. In de stationshal zag ze Justin staan. Met een nonchalant fluitje probeerde ze zijn aandacht te trekken. Justin keek even om zich heen en zag haar ook staan. “HE! Lekker ding!” riep hij door de stationshal. Lachend liepen ze naar elkaar toe en gaven ze elkaar een zoen. “Ook de trein gemist?” vroeg Justin. “Jap. Vanochtend door de wekker geslapen, Jeroen wakker gemaakt en natuurlijk de bus gemist” Lisa graaide ondertussen in haar tas op zoek naar haar ontbijt. “Wat dacht je, zullen we een dagje spijbelen? We hebben toch alleen maar theoretische vakken, we kunnen net zo goed het boek leren” “Hmmm, en de interessante les van meneer Bijlen missen?” zei ze sarcastisch. Bij de les van Meneer van Bijlen viel iedereen altijd in slaap. “Waar gaan we naartoe dan?” vroeg ze. “De zon schijnt, zacht windje, wat dacht je van het strand?” stelde hij voor. “Kijk over 5 minuten vertrekt er een trein naar Zandvoort aan Zee” “Oké, let’s go!” zei Lisa. Ze liepen naar de trein en stapten in. “We zijn wel stout nu…” zei Justin. “Hihi, ja” antwoordde Lisa en ze gaf Justin nog een kus.

14 Oktober, 00:00
Ineens voelde Justin een hand op zijn schouder, en hij sprong op. Hij wreef wat in zijn ogen en keek op de klok. Middernacht. Hij was vast in slaap gevallen op de bank. Hij zag Rob weer voor zich, hij had een flesje water bij zich. “Is er nieuws over Lisa?” vroeg hij terwijl hij het flesje aanpakte. “Ja, ze is stabiel en ligt nu op de IC. Nog niet buiten levensgevaar, maar de artsen geven haar goede kansen” antwoordde Rob. Er kwam een glimlach op Justin’s gezicht en spontaan kwamen de tranen weer. “Mag ik naar haar toe?” vroeg hij. “Je mag de kamer niet in, maar we kunnen wel even bij het raam gaan kijken”. Samen liepen ze naar de kamer waar Lisa lag. Ze lag er vredig bij, maar alle apparatuur die om haar heen stond gaven een beangstigend gevoel. Ze lag aan de beademing, aan de buisjes en tubes te zien. Justin legde zijn hand op het raam. Hij was blij dat er wat goed nieuws was. “Justin, kun je mij nog eens vertellen wat er precies gebeurd is?” vroeg Rob. Justin ging zitten op een klapstoeltje en probeerde het verhaal nog eens te vertellen. “Ik was heel even weg, om een kamer te regelen in dat hotel. Ik hoorde ineens een knal, het leek een schot. Toen ik me omkeerde zag ik Lisa op haar knieën vallen” Justin pauzeerde even en nam een slok water. “Ik twijfelde geen moment en rende zo snel als ik kon naar haar toe. Ik kon haar nog net opvangen in mijn armen” Justin voelde de tranen weer komen. “Ik ben zo bang dat ze het niet haalt!” zei hij. “Dat snap ik, de artsen doen er alles aan om haar in leven te houden” zei Rob “Heb je iemand zien wegrennen, of heb je voordat je het hotel binnenliep een verdacht persoon gezien?” vroeg Rob. “Niet dat ik me herinner. Iedereen rende in blinde paniek overal naartoe. Ik schreeuwde dat iemand 1-1-2 moest bellen.” Zei Justin. “Ik had alleen maar oog voor Lisa.” Voegde hij er nog aan toe. “Dat begrijp ik” zei Rob. “Ik zal je even thuisbrengen zodat je even kan slapen. Dan kun je morgen weer terugkomen” “Ik wil hier blijven” zei Justin resoluut. “Ik laat haar niet alleen”. Een verpleegster op de gang hoorde het gesprek half. “Pardon, ik kan misschien wel even een bed opmaken die we op het moment niet gebruiken?” stelde ze voor. “Dat zou heel fijn zijn” antwoordde Rob. Met zijn drietjes liepen ze naar een kamer, wat speciaal voor familie leek te zijn. Er stond een bed, maar het was geen typische ziekenhuiskamer. “Moeten we iemand voor je bellen?” vroeg Rob nog. “Nee, dank u wel” antwoordde Justin. Hij ging op bed liggen, en het duurde niet lang voordat zijn ogen dichtvielen.

13 Oktober, 11:30
Het was heerlijk weer om lekker uit te waaien aan het strand. Inmiddels waren ze al bijna een uur aan het wandelen, hand in hand, heel romantisch over het strand. “Ik krijg wel een beetje honger” zei Lisa. “Misschien zit er aan de boulevard een lekkere tent waar we kunnen lunchen?” stelde Justin voor. Samen liepen ze naar de boulevard.
“Dit ziet er wel lekker uit?” zei Lisa. Het tentje verkocht broodjes met van alles en nog wat erop. Het zag er vers en gezond uit. “Heeft u een tafeltje voor 2?” vroeg Justin aan een ober. Deze leidde hen naar een tafeltje, waar ze wat te drinken bestelden en de kaart doorlazen. “Wat een super lekkere dingen staan hierop zeg!” ze bestelden de broodjes en hadden een heerlijke lunch. “Pfoeee! Ik zit vol! Als ik mijn mond open doe kun je alles zien zitten volgens mij!”zei Lisa. Justin moest lachen “Dat is niet iets wat ik graag zou willen zien hoor!” Justin rekende af en ze liepen weer verder richting het strand. Het was rustig op het strand, en Lisa trok Justin mee naar een privé stukje waar niemand hun kon zien. Ze vielen op de grond en begonnen elkaar hevig te strelen en te zoenen. “Weet je het zeker?” vroeg Justin. “Als jij bescherming bij je hebt wel” antwoordde Lisa. Giechelend gingen ze verder.

14 Oktober, 07:00
Langzaam werd Justin wakker. Het duurde even voordat hij zich realiseerde waar hij was, en alles wat de vorige dag gebeurd was, speelde zich als een film voor zijn ogen af. Hij liep de gang op, richting de kamer van Lisa. Daar zag hij de ouders van Lisa staan. Hij wilde zich weer omdraaien, maar ze hadden hem al gezien. “Justin!” riep Marja, de moeder van Lisa. “Alles goed?” vroeg ze bezorgd “Moest jij niet naar huis?” vroeg ze. “Ik wilde Lisa niet alleen laten” antwoordde hij. “Dat is lief van je” Alle drie wisten ze niets uit te brengen. Zo stonden ze daar, voor ruim een half uur naar Lisa te kijken. Plots maakte de buik van Justin geluid. “Ik ga even naar beneden om wat te eten” zei hij. Justin stapte de lift in en ging naar beneden. Hij liep door het restaurant naar buiten. Wat frisse lucht deed hem goed. Hij stond daar zo een kwartiertje buiten na te denken over alles wat er gebeurd was. De beelden flitsten weer door zijn hoofd. Hoe had het zo ver kunnen komen? Waarom gebeurde hem dit altijd? Waarom kon het verleden hem niet gewoon met rust laten? Als hij gewoon met Lisa naar school was gegaan, was dit allemaal niet gebeurd. De tranen prikten weer in zijn ogen. Er kwam een vrouw aangelopen. “Gaat het wel jongen?” vroeg ze. “Ja, prima. Dank u” antwoordde Justin. De vrouw liep gelukkig door. Zijn maag maakte weer borrelende geluiden, dus besloot Justin om toch maar het restaurant in te lopen. Hij kocht een croissantje en een zacht bolletje. Hij zat aan een tafel voor zich uit te staren. Hij kreeg geen hap door zijn keel, maar dwong zichzelf om te eten. Hij zag dat Rob en Pieter weer binnen kwamen. Zij zagen Justin zitten en liepen naar hem toe. “Gaat het een beetje?” vroeg Rob. “Ja, best.” Antwoordde Justin. “Ik hoorde dat de ouders van Lisa zijn gearriveerd, heb je ze al gesproken?” “Ja, ze zijn boven bij Lisa”. Antwoordde Justin kortaf, hopend dat de agenten weg zouden gaan. “Houd je taai jongen” zei Rob nog en ze liepen weg. Justin wilde het liefste even alleen zijn. Hij at zijn croissant op en liep met het broodje weer naar buiten. Hij keek eens om zich heen. Ze waren niet meer in Zandvoort. Waar ze waren wist Justin niet, daar heeft hij eigenlijk niet op gelet. Hij pakte zijn telefoon uit zijn zak en zag dat hij 10 gemiste oproepen had. Allemaal van zijn oma. Hij moest haar eens terugbellen. “JUSTIN?!” klonk een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. “Ja oma, ik ben het” zei hij. Hij hoorde haar opgelucht zuchten. “Waar ben je in hemelsnaam!” vroeg ze. “In een ziekenhuis. Met mij is alles goed, maar met Lisa niet.” Hij legde haar het hele verhaal uit. Wat er is gebeurd, vanaf ’s ochtends tot nu. “Moet ik langskomen?” vroeg ze. “Dat hoeft niet oma, de ouders van Lisa zijn er ook. Ik hoop dat we snel naar huis kunnen. Ik moet nu gaan oma, ik houd je op de hoogte” “Rustig aan mijn jongen, en als je me nodig hebt moet je bellen” ze verbroken allebei de verbinding. Wat een lieve oma heb ik toch ook, ze klonk niet eens boos dat ze hadden gespijbeld. Justin liep weer naar boven. Bij Lisa’s kamer zag hij dat haar ouders inmiddels in de kamer zijn gaan zitten. Hij klopte op de deur en ze keken even op. Marja wenkte haar man, en ze verlieten de kamer.
“He, lekker ding” zei Justin zachtjes tegen Lisa. Hij ging naast haar zitten en hield haar hand vast. “Het spijt me zo” zei hij, en de tranen kwamen weer. “Ik zou niet weten wat ik zonder jou moet”.

13 Oktober, 17:00
Al een tijdje lagen ze daar, op het strand. “Wauw” zei Lisa. “Wat een dag”. Ze draaide op haar zij en zag Justin liggen. Ze had een glimlach op haar gezicht. Justin draaide ook op zijn zij, en haalde een plukje haar uit haar gezicht. “Zullen we anders gewoon hier blijven. Hotelletje opzoeken, paar nachtjes blijven” Lisa moest lachen “Wat denk je dat mijn ouders daarvan gaan vinden?” “Nou oké, 1 nachtje dan. Dan vertel je ze gewoon dat je bij mij blijft slapen”. “Oké, 1 nachtje dan. Ik zal ze even bellen”. Lisa stond op en liep weg.
Justin dacht nog terug aan wat er zojuist gebeurd was. Wat een dag, niets kon deze dag nog verpesten! Hij keek op zijn telefoon en zag hoe laat het was. 5 uur, waarschijnlijk zal de zon zo meteen wel ondergaan. Het avondrood was al te zien. Hij zag Lisa telefoneren met haar ouders. Wat was ze toch mooi. Prachtig blond haar wat over haar schouders viel. Diepblauwe ogen waar je in verdronk als je niet oppaste. Lippen die zo zacht was dat elke kus als een roze wolk voelde. Een figuur zo perfect, niet te dik niet te dun, dat alle kleren haar mooi stonden. Al had ze een vuilniszak aan, dan zag ze er nog steeds geweldig uit. Lisa hing de telefoon op en kwam weer zijn kant op. Justin stond ook op. “Geregeld, ik slaap vannacht bij jou” zei Lisa. Ze trok zich dicht tegen hem aan. Arm in arm liepen ze over het strand, en zagen ze de zon in de zee zakken.

14 Oktober, 12:00
Justin was in slaap gevallen aan het bed. Een verpleegster kwam binnen om hem zachtjes te wekken. Justin opende zijn ogen en keek de verpleegster vragend aan “De arts wil iets bespreken over Lisa, haar ouders willen graag dat jij er ook bij bent” zei ze. Ze nam Justin mee naar een artsenkamer, waar de ouders van Lisa al zaten. “Dank je wel” zei Justin.
“Ik zal me even voorstellen, ik ben dokter Goedelander” de arts schudde de hand van Justin “Justin”. “Gisteren hebben we Lisa gestabiliseerd, we hebben echter de kogel niet kunnen verwijderen” begon de arts. Achter zich hing een röntgenfoto. “Hier zit de kogel, en deze moeten we nog verwijderen. Dit willen we zo snel mogelijk gaan doen, omdat we daarna kunnen gaan werken aan het wakker maken van Lisa” “Wanneer kun je haar wakker maken dan?” vroeg Eduard, de vader van Lisa. “Zodra ze goed uit de operatie komt, geven we haar pijnstillers en halen we haar van de kunstmatige coma af. Dan is het aan haar om wakker te worden” zei de arts. Justin zag de ogen van Marja vollopen met tranen. “We zouden graag vannacht gaan opereren” stelde de arts voor. “Dat is goed. Moeten we ergens tekenen?” zei Eduard. De arts gaf Eduard enkele documenten. “Ik breng dit liever niet op, maar er is een kans dat ze de operatie niet haalt. Ze heeft opgegeven dat na haar overlijden nabestaanden beslissen over donorschap. Zou u dit willen overwegen?” voegde de arts er nog aan toe. “Ja, je mag al haar organen gebruiken” zei Eduard, en ook dit papier ondertekende hij.
“Wanneer kan ze naar een ziekenhuis bij ons thuis in de buurt?” vroeg Justin. “Wanneer de operatie goed gaat, zullen we zo snel mogelijk vervoer proberen te regelen zodat zij verplaatst kan worden naar een ander ziekenhuis” antwoordde de arts.
Justin verliet de kamer weer. De arts legde nog het een en ander over de operatie uit aan Marja en Eduard, dit hoefde hij niet te weten.
Justin liep weer naar Lisa. Hij ging naast haar zitten en hield haar hand vast “Sterk zijn meisje, vannacht gaan ze die kogel verwijderen en kunnen we naar huis”

13 Oktober, 18:30
Hand in hand liepen Justin en Lisa over de boulevard richting de stad op zoek naar een restaurant voor het avondeten. Ze zagen een chique restaurant en vroegen of er nog plaats was. “Wauw, dit is de mooiste dag van mijn leven” zei Lisa. “Ik moet even naar het toilet” zei Justin. “Blijf niet te lang weg he” Ondertussen werden de voorgerechten geserveerd. Enkele minuten later was Justin weer terug. “Lisa, weet je wel niet hoeveel ik van je houd?” Lisa bloosde. “Ik wil je echt nooit meer kwijt” zei hij. Justin stond op van zijn stoel en ging op zijn knieën voor Lisa zitten. Uit zijn jaszak toverde hij een doosje. Hij opende het, en er zat een prachtige zilveren ring in met 3 zirkonia steentjes erin. “Wauw” zei Lisa. “Lieve Lisa, wil je met me trouwen?” vroeg Justin. Tranen prikten in Lisa’s ogen. Tranen van blijdschap. “Ja, ja natuurlijk!” zei ze. Ze stonden op en gaven elkaar een dikke zoen. Vanuit het restaurant klonk applaus van andere gasten. De ober kwam langs met een glazen en een fles champagne. Hij schonk in en zei: “Op de liefde!”

14 Oktober, 17:00
“Justin. Je zorgt wel goed voor mijn kleine meid he” zei Eduard op de gang. Justin wist even niet wat hij moest zeggen. “Ik heb de ring gezien aan haar vinger” Ineens herinnerde Justin het zich weer. Ze waren gisteren verloofd. De perfecte dag. “Sorry dat ik niet eerst om uw dochters hand heb gevraagd. Het voelde juist op het moment”. “Jongen, je hoeft je niet te verdedigen. Dat je haar niet veel eerder hebt gevraagd verbaast me nog steeds, ze is tot over haar oren verliefd op je” antwoordde Eduard. Justin voelde een glimlach op zijn gezicht verschijnen. “Als je maar goed voor haar zorgt” zei Eduard, en hij liep de gang uit.

13 Oktober, 20:00
Justin en Lisa liepen over een donkere straat, hand in hand. Pas verloofd. Wat voelde dat goed! “Dat hotel ziet er wel mooi uit, wat jij?” vroeg Justin. “Perfect” antwoordde Lisa. Ze liepen de lobby in, en zagen dat het druk was. “Wat is het druk voor een maandagavond zeg” merkte Lisa op. “Wacht jij hier? Dan ga ik even inchecken” zei Justin, en hij liep naar de balie. Er stonden nog een paar mensen voor hem. De rij duurde lang, hij heeft in totaal wel 20 minuten staan wachten. Toen hij eindelijk aan de beurt was, vroeg hij om de mooiste suite die beschikbaar was. “Ik heb nog een duizend-en-een-nacht suite vrij” zei de medewerkster. “Dat is inclusief een bubbelbad, tweepersoonsbed en meer luxe” Dat klonk wel goed, dacht Justin. “Doe mij die maar dan. Een nachtje graag” Net toen ze alles wilde gaan regelen klonk er een enorm schot door de ruimte. Allemaal mensen renden in blinde paniek alle kanten op. Justin zocht naar Lisa. Ze stond daar, verstijfd. Ze viel op haar knielen en keek verward om zich heen. Justin stuifde naar haar toe, en riep haar naam. “LISA!” riep hij “BEL 1-1-2! IEMAND!” riep hij. Hij ving Lisa op. Daar lag ze dan, bloedend in zijn armen. Een vreemde man kwam aangestormd met een jas, en legde die over haar heen. “Blijf bij me Lisa, niet weggaan”.

21 Oktober, 09:00
Elke dag kwam Justin naar het ziekenhuis, maar niets veranderde. Gisteren was hij weer naar school gegaan, maar was vandaag weer thuis gebleven. Hij heeft gisteren wel tien keer verteld wat er gebeurd is. Hij zat weer naast het bed van Lisa. Sinds vorige week was er niets veranderd. Ze was goed uit de operatie gekomen, en is niet veel later verhuisd naar het ziekenhuis bij hun in de buurt. Ze kon zelf ademen, dus al die vervelende slangetjes en buisjes waren ook weg. Wel lag ze nog aan de hartbewaking. Justin voelde dat er iets ging gebeuren vandaag. Hij hield haar hand vast en staarde naar haar ring. Hij kneep zachtjes in haar hand. Hij voelde een kneepje terug. Vol hoop keek hij naar haar gezicht. Heel zachtjes opende ze haar ogen. “Justin” fluisterde ze. “He lekker ding” zei hij zachtjes en hij kuste haar lippen.

Een jaar later.
“Wat is daarop uw antwoord?” vroeg de pastoor aan Lisa. “JA!” antwoordde ze resoluut. Na alles wat ze meegemaakt hadden samen, konden ze elkaar eindelijk het ja-woord geven. De daders zijn nog altijd niet gevonden, maar Justin en Lisa hebben nog altijd nauw contact met Rob en Pieter, de agenten die de zaak onderzoeken. Ze hoopte dat de schutter nog gevonden word en achter tralies word gezet, maar eigenlijk waren ze allang blij dat Lisa weer op de been was, en dat ze eindelijk voor altijd samen zouden zijn.