Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1
Een hond aan de ene hand,twee tassen op zijn schouders, de andere hand omhoog om een taxi. Zo stond Tyler te wachten op vervoer naar huis. Het was nu ongeveer 11 uur in de morgen en de jongen had een vlucht van ongeveer 8 uur achter de rug. Vanuit het buitenland was hij meteen naar zijn woonplaats gevlogen, hij wou meteen naar huis.
Eindelijk na twee jaar zou hij zijn familie weer terug zien. Het zou wel raar zijn, iedereen was ouder geworden, hij natuurlijk ook maar dat zag ie zelf niet.
De vlucht was niet zo prettig geweest want zijn reis maatje moest achter in de laatruimte in een bench. Het gevoel van leegte en gevaar kwam er steeds meer insluipen naarmate de tijd voortging. Die 2 jaar was hij steeds bezig geweest met Hunter, zijn donkere kortharige Duitse herder.
Als pup kreeg Tyler hem in zijn handen gedrukt met de mededeling dat hij bij de K9 kon, iets wat Tyler best interessant vond. Het was een verantwoordelijke taak om ook nog op een hond te letten, maar de hond lette natuurlijk ook op jou. Hunter waarschuwde hem namelijk altijd voor aankomend gevaar.
In het eerste levensjaar was Tyler bezig geweest om de hond op te richten en een band te bouwen. Soms ging hij nog wel eens het veld in zonder hond, maar meestal waren ze samen aan het trainen. Voor beide was het zwaar, Tyler moest om leren gaan met Hunter en hem te laten gehoorzamen en Hunter moest leren de commando’s op te voeren. In het begin had Tyler wat moeite met het geheel vertrouwen van de hond, het was en bleef immers een beest. Maar nu vertrouwde hij Hunter door en door, ze hadden zoveel mee gemaakt samen.
Want in Hunters tweede levensjaar moesten de trainingen in praktijk uitgevoerd worden, ze zijn zelfs een keer uit een helikopter in het water gesprongen. Huizen binnen vallen en mensen opsporen waren zo gezegd dagelijkse kost, maar ook het ontdekken van bommen was hun werk. Soms moesten ze zelfs in een vuurgevecht werken, daarin was Tyler altijd bang dat zijn hond werd geraakt. Maar Hunter had wel geleerd op zich zelf te passen.
De normale spanning en angst die Tyler altijd had gehad leek wel te worden afgenomen door zijn geweldige hond. Als ze wel eens zonder hond het veld in moeste voelde Tyler zich veel weerbaarder. Alsof hij zijn team, Tyler was sergeant, niet van al het gevaar attent kon maken.
Een taxi stopte voor zijn neus, en Hunter begon meteen attent te snuffelen. Toen deze gewoon rustig bleef state Tyler in en zei “Blue Sky Ranch, Highstreet 7 “. Zin om meer te vertellen had hij niet, hij was moe en wou rust aan zijn kop.
Natuurlijk had hij wel geslapen in het vliegtuig, weliswaar met een oog open bang voor gevaar. Maar nu zou Hunter hem, bij gevaar, wekken en kon hij nog even bijslapen voor hij werd herenigt met zijn gezin. En natuurlijk de paarden en het personeel op de ranch. Nu pas kwam Tyler erachter dat niemand nog wist over zijn hond, contact had hij namelijk amper gehad. Hij was altijd bang geweest dat het te zwaar zou vallen voor zijn vader, en het hem geheel uit zijn geliefde ritme haalde.
Met een zucht sloot Tyler zijn ogen, hij zou nog ongeveer dik 2 uur in de taxi moeten zitten. Dikke wallen omcirkelde zijn ogen, echter was hij in opperbeste stemming. Vandaag zou hij zijn familie zien. En ook belangrijk zijn paarden. Tyler was erg benieuwd naar zijn toen gekochte jaarling. Punk was een Arabier gekruiste Paint en had geweldige aftekeningen en gangen. Punk zou nu wel zijn ingereden door het personeel , maar of hij zijn hengstenstreken had afgeleerd was nog maar de vraag. Stayput zijn 6 jarige paard had hij best wel gemist. Stayput was een zwarte mustang hengst die hij zelf had gevangen. Het witte kolletje en snebje stonden hem erg vriendelijk, en dat was ook zijn karakter. Vriendelijk en werkwillig. Even wierp Tyler een blik door de achteruitkijkspiegel naar zijn chauffeur . Deze was aardig in overgewicht en had zich waarschijnlijk al een tijd niet meer geschoren. Zijn linker wang was wat opgezwollen wat kon wijzen op kiespijn. Niet echt een goede gesprekspartner maar daar was Tyler wel blij mee zo kon hij even slapen. Met zijn gedachten aan de tassen, vol met vuile was en gevechtsspullen, die achter in de kofferbak lagen sloot Tyler zijn ogen. Hij mocht nu Definitief naar huis voor minimaal een half jaar, dat was een lange tijd waar veel in kon gebeuren. Wat hij allemaal ging doen wist hij nog niet, maar dat liet hij maar op zich afkomen.
Nog even aaide Tyler over de kop van Hunter, nog steeds kon Tyler amper geloven dat ze samen deelnamen aan het nieuwe K9 team van de Delta Force. Normaal gesproken zou Tyler nooit in openbaar vervoer slapen, niet elke medereiziger of taxi chauffeur was te vertrouwen. Maar met Hunter aan zijn zijde viel hij al snel in slaap. Hunter zou hem wel waarschuwen en beschermen, en andersom was het precies zo. En alsof Hunter de boodschap begreep hief hij oplettend zijn kop en keek even uit het raampje.
Gelukkig verliep de reis zonder problemen en Tyler schrok ongeveer 10 minuten voor ze op de plaats van bestemming waren wakker. Meteen legde Hunter zijn kop op Tylers schoot, alsof hij wou zeggen het is goed.
Even gaapte Tyler en rekte hij zich, zo goed als het kon, uit. Hoewel hij goed had geslapen bevorderde een achterbank de spieren niet echt. Tyler bekeek zijn gezicht even in de achteruitkijkspiegel, hij had wallen en zijn normaal nonchalant ‘stekelig’ haar was nu gemillimeterd. Het zou wel even duren voor dat zijn haren weer de normale lengte hadden, en dan kon de luitenant ze weer laten afscheren.
Maar in die tijd kreeg hij wel zijn wel verdiende rust, tenminste de eerste weken zou hij niks doen. Niet eens op het paard klimmen, want dan zou het werk vanzelf beginnen. Wie kon rijden kon werken vond zijn vader. Het werk op de ranch lag nooit stil, daarom zou hij na een paar weken wel weer aan het werk worden gezet.
Met zijn rechterhand in zijn broekzak zocht Tyler naar het geld wat hij de taxi chauffeur zou moeten betalen. Het zal wel een aardig bedrag zijn, Blue Sky ranch lag in het uithoek van San Diego vlak aan de grens bij Mexico. Via het bos was je eerder in het centrum dan met de auto, de autobaan leidde je namelijk helemaal om het meer en het bos daar omheen. Tussen de bomen en bergen door wat een prachtig beeld was. Dat was wel het nadeel van slapen in de auto, je miste gewoon een deel van het prachtige uitzicht.
Nogmaals gaapte Tyler het waren een zware en vermoeiende 2 jaar geweest. Het trainen van Hunter en de missies. Nu hadden ze beide wel wat rust verdiend. Het was eigenlijk raar hoeveel een bijna volwassene jongen zich zoveel aan een hond van 2 jaar hechtte. Maar je moest je maar eens inbeelden hoeveel ze voor elkaar hebben betekend. Ze beschermende en coverde elkaar al bijna 2 jaar. Tyler en zijn team leefde nog door deze hond. Hunter vertikte het een tijd geleden namelijk om rechts te gaan. En omdat hij dus niet van zijn plek ging en Tyler hem niet wou achter laten namen ze maar een omweg. Maar goed ook anders waren ze met ze allen op een berm bom gestapt als ze nog een paar meter door liepen. Tyler schudde zijn hoofd even ze leefde nog en daar gin het om.
Nogmaals bedacht hij zich dat thuis niemand Hunter had gezien, en andersom ook zo. Zijn vader zou wel even uit zijn ritme worden gehaald en van slag zijn. Zijn hand nog eens door de donkere vacht van zijn hond halend klikte hij zijn gordel los. De taxi was stil gaan staan, Tyler betaalde de man het geld en een fooi als dank dat de hond mee mocht. Honden waren vaak niet welkom in het openbaar vervoer en helemaal niet in taxi’s. Tyler opende de deur aan zijn kant en stapte uit, meteen in zijn kielzorg sprong Hunter er soepel uit. De kofferbak werd open gedaan en Tyler kon zijn spullen pakken, de 2 grote tassen slingerde hij over zijn schouders . Hunter snuffelde even om het gebied te scannen , Tyler floot hem bij zich en klikte hem vast. Hunter was aan een lange lijn vast gemaakt en stond de geuren van zijn omgeving nog op te snuiven. Pas als hij vond dat het veilig was, of Tyler het zei, zou hij op zijn gemak zijn. Vandaar dat Tyler hem gerust stelde met de woorden “Het is goed, kom jongen.” Er was duidelijk een Texaans accent te horen.
Hij was net als de rest van het gezin geboren in Texas en daar opgegroeid tot zijn 16de. Ook daar hadden ze een Ranch maar deze was veel kleinschaliger met wat ze nu hadden. Vandaar dat ze hier ook naar verhuist waren, wat wel een heel gedoe was geweest met al die paarden.
De voordeur was zoals gewoonlijk gewoon open. Blue Sky ranch lag te ver van bewoonde wereld om te beroven. En met al die mensen die hier over de vloer kwamen durfde de dieven het toch niet aan.

Citaat:

Hoofdstuk 2
Een verbaast gezicht kwam om het hoekje van de keuken vandaan. Een bos iets wat gekruld bruin haar hing langs haar gezicht. Hoewel ze in de 2 jaar die hij weg was geweest veel veranderd was, vrouwelijker geworden, herkende hij zijn zusje meteen. Ze had niet verwacht dat hij terug kwam, dit was voor het hele gezin een verrassing.
Vandaar dat Tess, zijn zusje, hem en Hunter even verbaast aan keek. Tyler liet de tassen van zijn schouders glijden en opende net op tijd zijn armen. Tess sprong hem namelijk met een gilletje om zijn nek toen ze alles had verwerkt. Hunter stond meteen waakzaam te grommen, waarschijnlijk dacht hij dat Tyler werd aangevallen door een vreemde.
Al knuffelend mompelde Tyler “Het is goed Hunt. Down”. Meteen hield de donkere Duitse herder op met grommen en ging liggen. Wel bleef hij attent, zijn oren gespitst en ogen op Tess gepriemd. Echter bleef hij wel liggen zoals gecommandeerd werd, maar als er maar een ding verkeerd ging zou hij ingrijpen.
“Sinds wanneer heb jij een hond” Vroeg Tess aan Tyler terwijl ze nog steeds in zijn armen stond. Tyler had de hondenlijn al lang op de grond laten vallen maar Hunter bleef mooi liggen. Toen hij hier vertrok had hij Hunter nog niet gehad, nu zou hij geen leven meer zonder hem kunnen voorstellen. “Sinds ik een deel uitmaak van het nieuwe K9 team van de delta’s.” Antwoordde Tyler bijdehand terug, wat was hij blij zijn ‘kleine’ zusje weer te zien. Even snoof hij de lekkere geur van thuis op.
Tyler wou vragen waar zijn ouders waren maar het was 1 uur dus zijn vader zou wel bij een van de personeelshutjes zijn samen met zijn moeder. Zijn vader was altijd gehecht aan zijn planning, alles moest op de minuut gaan zoals het normaal ook ging. Elke keer moest het zelfde worden gegeten, maandag was bijvoorbeeld soep dag, en zo ging het elke dag. Was er ineens iets anders dan was meneer meteen van de leg.
Iets waar Tyler zich mateloos aan ergerde, zelfs zo erg dat hij amper mensen mee naar huis nam. Zijn vader sprak dan ook nog amper. Gelukkig was de rest van het gezin wel erg spraakzaam en dan had je het personeel natuurlijk nog, die altijd de oren van je kop af praatte. Deze zou hij vanavond tijdens het diner vast ook weer zien, eigenlijk had hij er niet echt zin in. Al die drukte aan zijn hoofd waar hij nu juist rust in moest krijgen, en dan nog de druk rond Hunter. Liever niet maar hij zou er echt niet onderuit komen. Hunter zou zijn speeltje krijgen, deze word aan een k9 hond gegeven als beloning of rust moment, en daar zou hij we zoet mee zijn. Waarschijnlijk zou hij toch niet van Tylers zeiden willen wijken.
Meneer Hanson, de vader van Tyler, zou wel moeten wennen aan een extra gezinslid.
Nu hij terug op de ranch was zou er vast geen rust meer voor Tyler zijn, daarom zou hij zich in het begin een beetje afzonderen en proberen niet zo op te vallen. Een beetje bij de kreek rond hangen, slapen in de hangmat, En misschien heel misschien een recreatief ritje, als pap hem op het paard zag werd hij vast aan het werk zetten. Niet dat het heel erg inspannend was voor zijn geest om wat te werken op het paard, maar hij had er nu geen behoefte aan.
Inmiddels had Tyler Tess los gelaten en ging ze richting de keuken. “Met de woorden ik wilde net eten, eet je mee?” Even moest Tyler grinnikten, was ze nu al weer vergeten dat haar broer een ‘lintworm’ had. Eten ging er bij hem altijd wel in zonder dat hij dik werd. “Eten is altijd goed” zei hij haar vrolijk. Hij was echt blij weer thuis te zijn. Tess begon de tafel te dekken terwijl Tyler zijn tassen even aan de kant schoof en Hunter los klikte. Deze ging meteen op verkenning uit.
De blik van Tyler ging nog eens over het lichaam van Tess, ze was een vrouw aan het worden. Het voelde vreemd haar na 2 jaar zo te zien. Alsof ze zijn kleine zusje niet meer was, maar de band voelde nog steeds het zelfde. Waarschijnlijk had Tess het door dat ze werd aangekeken want met een lacherige toon zei ze. “Ja ik ben gegroeid. Maar ik wordt ook al 16 volgende maand. Of is me broer dat vergeten? “ Natuurlijk was hij haar verjaardag niet vergeten, hij had zelfs een prachtig cadeau voor haar gekocht in Afghanistan. Ook daar had hij wel eens vrije tijd en kon hij in de betere plekken er opuit.
“jammer ik had gehoopt dat je nog steeds me kleine schattige zusje was. Hoewel schattig blijf je zoizo.” Plaagde hij haar terwijl hij aan tafel ging zitten. Lachend antwoordde Tess “Dat zie ik maar als een compliment”. Echt op haar mondje was ze niet gevallen, net als Tyler zelf.
Tyler pakte 2 sneden brood en smeerde daar een laagje boter op, boter was gezond voor je lichaam en maakte het brood ook nog eens lekkerder. Terwijl hij vroeg “Heb ik nog wat gemist? “ ging hij met zijn vingers langs de bleesware af. Ja hij was een echte vlees eter, het liefst at hij elke maaltijd vlees. Hij koos voor de ham en legde deze op zijn brood en deed er een plak kaas op terwijl hij luisterde.
“Ehum ja mijn verjaardagen… En mijn gebroken pols. Dawn schrok een half jaar geleden en voor ik het wist lag ik op de grond. Gelukkig is het weer helemaal genezen en mag ik weer gewoon rijden.” Tyler merkte wel dat ze het laatste er snel achteraan zei zodat hij zich niet ongerust zou maken. Maar hij maakte zich meer druk om zijn schuld gevoelens dat hij haar verjaardagen had gemist. Natuurlijk had hij wel een kaartje gestuurd maar dat was toch anders. Zei had er niet voor gekozen dat hij 2 jaar weg ging, nee dat had hij Egoïstisch zelf besloten. Echter zou hij zo weer bijtekenen want dit was zijn roeping.
Na hij een hap van zijn broodje nam mompelde hij “Hmm veel beter zonder dat zand”. In Afghanistan zat er overal wel zand, het kroop door de kleinste kiertjes. Tess keek hem verbaast aan, haar blik werd beantwoord door een ‘laat maar ik praat toch onzin’ blik van Tyler.
Om het gesprek een beetje op gang te houden tussen het eten van het brood vroeg Tyler aan zuslief “En zijn er nog knappe vrouwelijke werkneemsters in het team gekomen” waarna hij weer een hap nam en al kauwend naar het antwoord luisterde. Vrouwen was toch iets waar Tyler zich erg interesseerde. “Broer je moet nu ondertussen wel weten dat ik niet naar vrouwen kijk. Maar er zijn 2 meiden gekomen en die zijn weer heel snel weg gegaan. Het waren van die help ik word vies mutsen.” Als Tyler ergens een hekel aan had dan was dat zulk soort mensen wel. Als hij stage begeleider was van dat soort mensen gingen ze al vaak na een paar dagen Jankend naar huis. Of ze leerde echt werken. Want Tyler was daar hard in, iedereen deed gewoon zijn werk en als daarvoor te lui was dan kon je opflikkeren na een goede preek. Als je nu bang was dan werd het verhaal anders, er werd dan geholpen om over je angst heen te komen.
“Maar over een tijdje komt er een nieuwe. Ene Fay High of zo. Het schijnt dat haar vader een renstal heeft. Het zal ook wel z’n kakkertje zijn, die bang van voor gebroken nageltjes is.” Vervolgde Tess met een klein vals lachje. Haar vader had dus geld zat, dat zou wel een kakkertje zijn ja. Waarom zou je stallen doen als je er ook iemand kon voor betalen ? Alle rotklusjes zouden daar wel door personeel gedaan worden, nou hier niet hoor. Op de Blue Sky ranch deed iedereen gewoon stallen mesten, paarden poetsen of wat dan ook.
Tyler nam nog een boterham, zijn zusje mocht dus weer het rotklusje op knappen en stagebegeleider worden van dat kak meisje. Wat was zijn vader daar toch ook weer makkelijk in, het vervelende op zijn kinderen afschuiven. Deze konden immers geen ontslag nemen. Even keek zijn zusje hem met een opgetrokken wenkbrauw aan, Tyler wist dondersgoed wat ze wou gaan zeggen dus verdedigde hij zich alvast “Ik eet niet veel jij eet weinig” . Dat was ook zo voor zijn doen at zuslief weinig. Hij was natuurlijk twee jaar omgegaan met mannen vol testeron die hard werkte en veel sportte, dan eet je gelijk ook veel meer.
Voor ze er op in kon gaan vervolgde Tyler “Ik offer me wel op, ik begeleid haar als ze hier stage komt lopen”. Meteen kreeg hij een verbaasde blik naar zich toe geworpen. “ Weet je het zeker broer ? Ik dacht dat jij niet tegen help ik word vies meisjes kon.” Zei zijn zusje. Daar had ze groot gelijk in, hij had er zelfs een grote hekel aan. Maar om haar dan daarmee rond te laten lopen was toch ook niet eerlijk, en het duurde nog wel even dus misschien was die Fay High dan wel met haar opleiding gestopt. En anders zou hij haar wel even leren hoe het hier ging. “Je weet ook hoe snel ze genezen als ze mij hebben als begeleider”. Dit was niet opschepperig bedoeld maar de waarheid, hij pakte die mensen hard aan.
Tess bedankte hem en Tyler zei “Het is al goed” . Ze stond nu niet bij hem in het krijt of moest er iets voor terug doen. Nee bij hun was het heel normaal dat je elkaar hielp en elkaar niet verklikte. Zo ging dat niet tussen alle broers en zussen. Tyler zou het vanavond op het memopad van zijn vader zetten en het laatste woord was er nu over gesproken.
Bij het horen van een kef keek Tyler op dit was niet het geluid wat uit zijn hond kwam. Een klein hondje wat erg op een Sheltie leek kwam de keuken in gelopen , waar kwam die cavia nu weer vandaan? Tess had dus enkele weken geleden, een pup van haar ouders gekregen. Waarschijnlijk omdat haar ouders bang waren dat ze zich eenzaam voelde nu Tyler zo lang weg was, toen wisten ze natuurlijk nog niet dat hij binnenkort thuis zou komen.
Even moest Tyler naar de juiste worden zoeken, want erg fan van kleine hondjes was hij niet “ehum wat een schattige hondje is het”. Tess keek hem even peilend aan of hij het wel echt meende, gelukkig was Tyler door het leger een kei geworden in zijn gezicht strak te houden. Nog even wierp hij een blik naar Yara, zo werd de twaalf weken oude Sheltie genoemd, die nieuwsgierig naar Hunter toe liep . De Duitse herder keek even naar het kleine hondje maar had geen zin om te spelen, vandaar dat hij er niet op reageerde.
Toen Broer en zus klaar waren met eten ruimde ze de tafel af. Terwijl hij zijn bordje, beker en bestek in de vaatwasser bedacht Tyler dat hij hier eigenlijk helemaal geen hondenvoer had voor Hunter. Het liefst voerde hij zijn hond vlees en af en toe gemengd met rijst of erwten. “Ik moet nog wat spullen halen voor Hunter. Ga je mee ? “ vroeg hij zijn zusje. Hij had het wel gemist met haar op pad te gaan dus hopelijk kon ze mee. Gelukkig antwoordde ze “Ja natuurlijk wil ik me! Kan ik gelijk wat spullen voor Yara halen.”

Citaat:

Hoofdstuk 3
Nog voor Tyler de deur van zijn auto, een Chervolet impala, geheel open kon doen sprong Hunter er al in. Het zou toch echt niet gebeuren dat zijn baasje zonder hem ergens heen zou gaan. Tess vond daarom dus dat Yara ook wel mee kon, vandaar dat Tyler even moest wachten voor ze ging zitten. Toen iedereen zich had geïnstalleerd werd de auto gestart waardoor de radio ook meteen aan ging, een brede grijns kwam op het gezicht van de jongen te staan. Heerlijk hoe die hardcore door de boxen heen schalde. Even keek hij naar zijn zusje, die deze muziek al lang van hem gewend was, of ze er commentaar op had. Zij niet maar de meeste die voor het eerst bij hem in de auto stapte keken altijd raar op. Met een handige draai reed Tyler zo de oprit af, het was ongeveer een klein half uurtje rijden naar de winkeltjes, voor kleine boodschappen als dit reed Tyler meestal naar het dorpje vlah bij. Om helemaal naar het centrum te rijden wat zo ongeveer minimaal een uur of 2 was ging hij er alleen heen als er kleding moest worden gekocht. Zo af en toe keek Tyler via de achteruit spiegel naar de straat achter zich of er niet steeds de zelfde auto achter hun reed, dat zou beteken dat ze gevolgd werden. Ergens was het nergens voor nodig dit ‘panische’ gedrag maar het bleef een tik, een gewoonte die hij voor zijn eigen veiligheid liever niet af wou leren. Als Tess er wat over ging vragen zou hij als smoes gebruiken dat hij de hondjes in de gaten wou houden, ze kende elkaar maar net. Niet dat Hunter moeilijk was met andere honden vandaar dat ze beide gewoon braaf op de achterbank lagen. Binnen een klein half uurtje waren ze bij het dorpje aangekomen en met 2 insteken parkeerde Tyler zijn zwarte auto tussen twee andere auto’s langs de straat. Terwijl hij de sleutels uit het contact haalde gaf Tyler het commando “Stay” zijn hond, deze werd niet toegelaten in de dierenwinkel, ook Yara moest hier blijven. Omdat ze toch lief tegen elkaar waren was dit geen probleem. Voor broer en zus vertrokken naar de winkel draaide Tyler zijn raampje nog op een kiertje zodat de honden genoeg frisse lucht kregen. Niemand zou zo gek zijn om in zijn auto in te breken, een ruzietje met een Duitse herder ontliep je toch liever niet ? Een belletje rinkelde toen ze de deur openende, zo konden de eigenaren horen of er mensen binnen kwamen. Tyler had nog maar een voet binnen geplaatst en zijn ogen gleden meteen door de zaak. Links achterin was de nooduitgang, die waarschijnlijk naar een steegje leidde. De rekken waren vrij stevig en zouden niet zomaar omvallen, een goede plek om je achter te schuilen mocht het nodig zijn. Tyler schudde even zijn hoofd, zo moest hij niet denken hij was thuis hij was ‘veilig’. Natuurlijk gebeurde er zo nu en dan wel wat in Amerika, maar het zou wel heel toevallig zijn als deze zaak zou worden overvallen. Hier lag echt niet zo veel geld toch. Terwijl hij de gedachten uit zijn hoofd probeerde te krijgen pakte hij de spullen die hij nodig had bij elkaar, enkele kluiven om Hunter bezig te houden. En uit de viezer haalde hij nog een tiental pakken ‘vers’ vlees. Geduldig wachtte hij tot zijn zusje klaar was met haar spullen bij elkaar te zoeken. Tess had een nieuw halsbandje, wat speeltjes en brokjes voor haar kleine pup gekocht. Eenmaal bij de kassa zei Tyler “Samen afrekenen graag” nu kon Tess er niet tegen in gaan, ze had niet graag dat hij voor haar betaalde. Maar ze mocht het zien als een soort terug kom cadeau, als een verontschuldiging dat hij haar dit aan doet. Niet elke zusje hoeft zijn broer zo lang te missen, maar ook niet elke broer en zus hebben bijna nooit ruzie. Met hun spullen in een tas liepen ze de winkel uit terug naar de auto. Hunter stond al met zijn neus tegen de ruit gedrukt, hond en baas waren onafscheidelijk. Tess stelde voor om nog ergens wat te gaan drinken voor ze terug zouden gaan. Even dacht Tyler na, hij was eigenlijk best moe, maar gaf toch toe. Ze hadden elkaar al en tijd niet gezien en hij wou haar nu niet teleur stellen. Zijn ouders waren toch nog op stal bezig dus een hereniging zou toch pas rond een of 3 kunnen als ze weer in huis waren. Ergens keek Tyler er wel tegen op, zijn moeder over de toeren van blijdschap en zijn vader van de wereld door de verandering, hij wist zeker dat ze zouden vragen hoe het was gegaan. En hij praatte liever niet over wat er allemaal was gebeurd, bang dat hij alles weer voor zich zou gaan zien. “Eventjes dan, maar dan gaat Hunter wel mee.” Als Hunter mee kon mocht Yara ook mee was Tess van mening, zo liepen ze beide dus met een hond richting het enigste terras van het dorp. De tas hadden ze wel in de auto achtergelaten en het raampje was weer omhoog gedraaid. Ze zochten een plaatsje uit waar de honden netjes konden gaan liggen zonder iemand lastig te vallen. Niet veel later kwam er een ober aan “Wat mag het worden, meneer. ?” ze bestelde beide een ice tea. Het favoriete non alcohol houdende drankje van Tyler. Aan het terras zat een ouder koppeltje koffie te drinken en een paar jongens al aan het bier. Een van de jongens was links handig zag Tyler algauw, elk kleine detail leek hem wel op te vallen. Al gauw kwam de ober terug met 2 grote glazen op een dienblad “Dankje” bedankte Tyler de jonge netjes. Al snel genoten ze beide van de koude Ice tea, het was nog geen zomer maar de tempraturen liepen al op naar de twintig graden. Voor Tyler was het een tijd geleden geweest dat hij nog echt Ice tea had gedronken, zulke luxe hadden ze niet op de basis. En als het er wel eens was dan waren de pakken ook zo leeg. Even wou Tyler op zijn horloge kijken hoe laat het was, toen pas kwam hij er achter dat hij nog in uniform was. Hij was zo gewend aan dat ding geraakt dat hij niet eens meer doorhad dat hij hem aanhad. Dus had hij hier nu de hele dag in rond gelopen, het maakte hem eigenlijk niet zo veel uit. Hij was soldaat en daar was die trots op! Het verklaarde wel waarom hij de hele dag al met meer respect werd behandeld, steeds met meneer en u aangesproken werd. Een klein grijnsje kwam op zijn gezicht te staan, dan hadden mensen wel respect voor je he. Als ze wisten dat hij veiligheid indirect in je handen lag, dat je vocht voor mensen hun vrijheid. Dan was je ineens een held, maar was hij eigenlijk wel z’n held? Tyler had veel onschuldige doden op zijn naam staan, alleen omdat die stomme vijanden geen moeite namen om hun kinderen en vrouwen in veiligheid te brengen. Ook waren er veel kinderen neer geschoten omdat die eikels van mening waren dat die kids ook wel een oorlog konden vechten. Nee een held was hij zeker niet, maar hij hielp wel mee met het veranderen van de wereld. Ze deden hun best om vrijheid voor de mensen te creëren, en soms ging dat ten koste van mensen levens. Jammer genoeg. “Mag ik de rekening” was de vraag van zijn zusje die Tyler uit zijn gedachte haalde. Hoelang was hij al niet in gedachten verzonken, vast niet lang anders had ze er wel wat van gezegd. Nog voor Tyler kon protesteren had Tess betaald, vandaar dat mevrouw al de hele tijd haar portemonnee op tafel had liggen. “Dankje, maar dat was niet nodig. Ik weet dat jij je geld hard kan gebruiken” bedankte Tyler zijn zusje. Ze werd namelijk niet veel betaald voor het werk wat ze deed op de Ranch,en Tyler kreeg buiten het leger ook nog eens voor het werk wat hij op de Ranch deed betaald. Hij had dit veel liever betaald. “Dat maakt me niet uit Tay –dat was zijn bijnaam- en van die vier euro ga ik echt niet kapot” zei ze. Die meid had een scherpe tong, iets wat ze van Tyler had overgenomen, hij was ook niet vop zijn mondje gevallen.

Eenmaal thuis zag Tyler voor hij de auto uit was gestapt al dat zijn ouders binnen waren, het licht in de woonkamer stond aan. En nog voor hij de geheel de kamer in was nam zijn moeder hem al ,met tranen over haar gezicht rollend, in haar armen. Ze bleef maar herhalen dat ze blij was hem eindelijk terug te hebben. Ze was zo blij dat haar zoon na twee jaar oorlog veilig terug thuis was, Tyler was ook ontzettend blij om hier weer te zijn. Zijn vader stond er wat ontzet bij en schuifelde op zijn voeten. Deze veranderingen waren niet goed voor hem, meteen was hij geheel uit zijn doen. Het enigste wat hij uit kon brengen was “Fijn je te zien jongen” terwijl zijn moeder van alles zat te vertellen en vroeg of Tess koffie kon zetten. Tyler rolde even met zijn ogen, hij kon toch ook zelf wel koffie zetten. Maar voor hij in protest kon gaan werd hij al naar de bank getrokken. “Hoe gaat het met je. Wanneer kwam je thuis” waren enkele van de vragen die hem werden gevraagd. Netjes beantwoorde hij de vragen, en voor de vraag kon komen hoe het daar was geweest, in Afghanistan, vroeg hij haar hoe het met de Ranch ging. Gelukkig kreeg hij een heel verhaal over de kampen, die ze het hele jaar door organiseerde, en over de mustangs. Omdat de populatie was gestegen mochten ze er meer gaan vangen, Tyler voelde de bui al hangen hij mocht ze zeker gaan temmen. Met een kop koffie in zijn handen, die Tess net was komen brengen, luisterde hij vermoeid naar de verhalen van zijn ouders. Hij vond het veel fijner om te luisteren dan om te praten, want dan zou hij zeker over daar moeten beginnen. Dus voor ze echt wat konden vragen excuseerde hij zich met als smoes dat hij zich even ging omkleden en zijn tassen uit moest pakken. Wat hij daadwerkelijk deed was zijn uniform uit trekken en zich op bed laten ploffen. Hij was zo moe dat zijn hoofd nog maar net het kussen raakte en hij was meteen in slaap, een wonder want normaal werd hij geplaagd met rot gedachtes. Hunter had zijn kop op de buik van Tyler gelegd, alsof hij over hem zou waken en was ook gaan slapen. Gelukkig, maar tegelijkertijd ook raar , sliep hij erg rustig en bleven de nachtmerries waar hij vaak wakker van schrok weg. Was hij zo moe, of kwam dat omdat hij veilig thuis was. Misschien een combinatie van beide maar erg vond hij het in ieder geval niet.