Bokt.nl

Citaat:

Het is 12 september 2059 en een zwakke zon schijnt door een boom mijn huiskamer in. Hier is het nog rustig, geen last van razendsnelle auto’s die langs de deur jagen, maar nog een klein stukje puur Nederland. Mijn kleindochter speelt met een auto die in de hoek op de grond ligt, en ik heb een vel papier voor me. Op dit moment is die nog leeg maar er moeten letters op komen te staan. Letters die samen een brief vormen naar mijn jongere ik, die in 2012 in havo 5 zat en het vak CKV moest afsluiten. Moeilijk, want waar moet ik beginnen? Ik besluit mijn gedachten uit te zetten en maar gewoon te gaan schrijven, er moet toch iets van komen.

‘Geachte Simone’

Ik zucht en verwijder de pennenstrepen met een inktgum. Zo formeel begin je een brief naar een onbekende, niet naar jezelf.

‘Beste Simone,

Wat ontzettend raar om een brief naar jezelf te schrijven. Ik weet nog dat ik ooit op school zat, 17 jaar oud, en met een naar gevoel naar de toekomst keek. Wie zou ik worden? Welk beroep zou ik gaan uitoefenen, zou ik überhaupt wel werk hebben? Het was lastig om op die leeftijd een voorstelling te maken van hoe de rest van je leven eruit kwam te zien. Nu, 47 jaar verder, weet ik hoe mijn leven was. Ik zal mijn best doen om het je te vertellen, ga er maar goed voor zitten.

In de tijd dat ik nog op de middelbare school zat had ik een ontzettend lief vriendje. Die jongen is ondertussen de vader geworden van mijn 2 kinderen, en de grootvader van onze kleinkinderen. 35 jaar geleden zette ik mijn eerste kind op de wereld, een zoon.Wat waren we trots! 2 jaar later werd onze dochter geboren, en samen met haar vriend heeft ze nu een dochtertje dat nu bij mij thuis met de auto’s zit te spelen. Op mijn 17e had ik nooit gedacht dat ik hier nu zo zou zitten, oma zijnde, nog steeds samen met mijn jeugdliefde, genietend van ons kleinkind.

Het was een zwaar leven. Ik wist niet wat ik voor een opleiding wilde gaan doen, en besloot om HBO-V te gaan studeren. Eenmaal afgestudeerd kon ik geen werk vinden en ben ik bij het plaatselijke conservatorium gaan werken. Eerst als ontvangstmedewerkster, maar al snel mocht ik, mede dankzij mijn muzikale gehoor, bij auditie’s van de opleiding zitten, en zo kwam ik steeds verder in het vak. Ik studeerde zelf aan het conservatorium af en tegen de tijd dat dat gebeurd was, kon ik niet veel meer met muziek. Het conservatorium stelde weinig meer voor. De meeste popartiesten, zoals jij ze nog kent, waren niet veel meer dan oude oma’s met gekleurd haar en tatoeage’s overal op hun lichamen.

Door de kennis die ik opgedaan had tijdens mijn tweede opleiding kon ik snel aan het werk in het theater in de buurt. Hier werden nog steeds grote voorstellingen gegeven, en in de tijd dat ik daar werkte was het weer erg in trek onder de mensen. Door middel van de nieuwe technieken in de theaterwereld beleef je alles nóg intenser en leef je mee met de persoon. Eigenlijk is vrij weinig nog zoals jij het nu kent. Wanneer jij nog gewoon naar de bioscoop ging vroeger, gaan wij in een tunnel van belevenissen. Door middel van 3D, die we overigens zonder bril kunnen waarnemen, en andere effecten lijkt het alsof je zelf de hoofdpersoon bent in de film. Overal om je heen zie je wat er gebeurd, je voelt regen en wind, en je ziet alles.

Ondertussen valt er weinig musea meer te vinden hier in Nederland. Overal waar je komt staat kunst naast de weg, er zijn speciale parken waar allerlei kunstwerken staan die kunnen bewegen, mensen kunnen vervoeren, bedenk het maar en het bestaat. Werken van bijvoorbeeld Picasso worden voor een vriendenprijsje verkocht, het is weinig meer waard. Alle oude kunst, hoe mooi ook, vervalt een keer. Niet meer nieuw, niet meer interresant. Hoewel jij dat natuurlijk niet erg vind, is het erg zonde. Immers, de kunstenaars hebben er toentertijd veel tijd aan besteed. Op het moment woon ik in een ecologisch huis. Het is gebouwd na aanleiding van een project dat goed is bevallen, en ik hou van dit huis.Qua architectuur zal dit vaker voorkomen in je toekomst.

Wat ik jou wil aanbevelen, als ik het zo mag zeggen, is dat je door moet gaan met muziek. Je bent er goed in. Het is moeilijk, maar je komt er wel. Gek genoeg is er nog steeds nieuwe muziek zoals dat eerder ook was, niets lijkt op elkaar en alles is leuk. Jij kan een top artiest worden als je dat wil, je hebt het in je en ik kan het weten. Kijk uit met het theater, je zult nooit op het podium verschijnen en dit verdwijnt toch langzaam.. Leef nu het nog kan, je bent nog jong. Nu ik hier zo zit, denk ik aan alles wat ik nog had kunnen doen. Reizen, een andere opleiding, ander werk vinden. Maar ik zou dit nooit willen opgeven, ik ben nog jong en reizen kan altijd nog.

Doe wat je denkt dat goed is, maar hou deze brief alsjeblieft in je achterhoofd. Je kan zo veel meer met je leven dan je nu denkt. In de loop van de tijd veranderd het belang van kunst in de maatschappij, vakken als CKV worden op school niet meer gegeven. Er zijn wel speciale scholen waar je je kunstzinnig kan uitten, maar dit is alleen als je er zelf voor kiest. Alles is anders, te moeilijk om te omschrijven, geen druk, geen verplichtingen.

Het enige wat ik je nog duidelijk wil meegeven: geniet.

Het beste, Simone!’

Tevreden kijk ik naar mijn brief. Ik draai me om naar de deur en zie mijn kleinkind genieten van de zon die door het raam komt en ik glimlach.