Geplaatst 
Ik ben bezig met een Fantasy verhaal, ik hoop dat jullie tips hebben, of evt nog ideeën.
Hoofdstuk 1
Ik stopte de laatste plukjes in mijn vlecht, ik keek in de spiegel tevreden naar mezelf. Zo zag ik er wel goed uit. Ik liep naar de kamer van Annely, ik klopte aan en deed de deur open, ook zij was druk bezig. Ik hielp haar met de laatste plukjes van haar haar. Annely keek me bang aan en vroeg “Je weet zeker dat ze mij niet kiezen?” Ik aaide haar over haar hoofd en zei “Nee joh, het is je eerste jaar, je word heus niet gekozen.” Nadat ik dat gezegd had liep ik haar kamer weer uit en ging naar de keuken. Daar was onze moeder bezig met de kleding, ze stopte me een felrood jurkje in mijn handen en stuurde me terug naar mijn kamer. Daar trok ik het jurkje aan. Ik keek in de spiegel en bedacht me dat ik toch liever een broek aanhad. Ik liep terug naar de keuken en kwam daar Taylor tegen, hij keek naar me en floot. Ik moest toch wel een beetje blozen en gaf hem een zoen, we wachtten op Annely en liepen daarna met zijn drieën richting het marktplein. Daar stond een grote meute mensen nerveus te praten. We kregen een rij toegewezen en moesten uit elkaar. Ik keek zenuwachtig rond en hoorde een vrouwenstem, ik keek naar het podium en zag dat het was begonnen.
“En daar zijn we dan allemaal bij elkaar, hebben jullie er zin in?” riep de vrouw door de microfoon. Het bleef doodstil en iedereen keek haar met grote ogen aan. Ze keek rond en begon weer te praten. “Jullie weten allemaal waar het om gaat, de trekking van dit jaar. Natuurlijk vinden jullie het allemaal leuk om mee te doen aan de Lost Spirit Fight, maar onthoud, er kunnen maar 2 mensen per kwadrant mee doen.” Het bleef doodstil. Ze ging weer verder “Nou, dan gaan we maar trekken, ik begin met de dames.” Ik wachtte gespannen op de eerste naam. “Annely Cabello” Ik zocht Annely, ze keek ongelovig naar het lootje dat de vrouw omhoog hield. Ik probeerde naar Annely toe te rennen, maar werd tegen gehouden door de bewakers. Annely liep langzaam naar het podium, ik kon het niet aanzien, ik riep “nee, nee, ik ga vrijwillig!” Iedereen keek me opeens aan alsof ik gek geworden was. Ook Annely keek me ongelovig aan. Ik liep naar het podium en werd erop geholpen door de vrouw, ze riep “dames en heren, de eerste vrijwilliger sinds tien jaar!” Ze ging snel door naar de jongens, ik speurde in de rijen jongens naar Taylor. Ook hij keek me raar aan. Het geluid verstomde en ze trok een lootje voor de jongens. “Nick Lumos” Ik keek naar de jongen die voorzichtig schuifelend naar voren kwam. Ook hij werd het podium opgeholpen. We werden een gebouw ingeduwd en we werden naar de kamers geleid. Er lagen kleren voor ons klaar. Ik kleeddde me snel om. Er werd op de deur geklopt en voor ik het wist hingen Annely en mijn moeder om mijn hals. Ze huilden beide. Ik zei geruststellend “het komt wel goed.” Maar ze wisten dat ik net zo bang was als zij waren. Er kwam iemand van de bewaking binnen en hij zei “De tijd is om.” Annely hield me vast maar ze werd weg getrokken door de bewaker. Toen ze weg waren ging ik op de stoel zitten die er stond. Niet veel later kwam de vrouw van de trekking binnen, ze zei “Ik vind het erg leuk dat je als vrijwilliger gaat.”
We stapten in een vliegtuig, ik had de hele tijd nog geen woord gezegd. Ik pakte wat van het eten dat op de tafel stond. Er kwam iemand binnen die zich voorstelde als onze coach. Hij maakte het zich blijkbaar graag makkelijk, want hij ging languit op de bank liggen die er stond. Nick stond op en keek hem bewonderend aan. Coaches waren mensen die het spel overleefd hadden. Het leek alsof hij voor hem wou buigen. Ik draaide me om en vroeg “Heeft u tips?” Hij keek me stomverbaasd aan en ik begreep dat hij ze niet had. Ik trok de deur open en liep naar mijn kamer. Ik fluisterde tegen mezelf, “als ze toch niets nuttigs te vertellen hebben, dan hoef ik er ook niet bij te staan.” Ik kroop het bed in en viel in slaap.
Ik werd ruw wakker door de wekker. Toen ik me aan had gekleed ging ik op het bed zitten. Ik keek naar het scherm op de muur dat opeens aanging. Er stonden opties. Ik liep erheen en drukte op vorig jaar. Ik ging weer zitten op het bed en keek hoe de mensen die vorig jaar waren getrokken het spel speelden. Er had vorig jaar niemand gewonnen. Ik probeerde op tactieken te letten, dat lukte me niet. Ik deed het scherm uit en liep naar uitgang. Ik liep naar buiten en ging daar op een plantenbak zitten wachten. Na een half uur wachten kwam iedereen eindelijk naar buiten. Ik liep achter ze aan naar binnen. We moesten in een taxi stappen, die reed ons naar het hotel. Na een uur rijden waren we er eindelijk. Toen we naar binnen liepen kon je meteen zien dat het het hotel was van de Lost Spirit Fight. Overal hingen grote foto's van de winnaars. Ik bleef staan bij een van de foto's van 2085. De vrouw van de trekking liep terug en zei “Ja, vijf jaar geleden was het behoorlijk anders hier.” Ik vroeg aan haar “hebben ze het toen gehaald?” Ze antwoordde “Kwadrant vier heeft het toen gehaald.” Kwadrant vier had altijd mensen die op de Lost Spirit Fight getraind hadden. Ze wonnen al zeven jaar achter elkaar. Alle andere kwadranten waren iedere keer te laat geweest. Ik werd meegetrokken toen ik niet meeliep met de anderen. Ze lieten ons de het hotel zien, we liepen als eerst naar de keuken. Daar stond een grote maaltijd voor ons. We gingen aan tafel zitten, daar ontmoetten we ook onze tegenspelers. We kregen te horen wat de regels waren en hoe we verder gingen reizen naar het speelveld. Daarna mochten we naar de kamers en kregen we nog een boek met tips van de coach. Toen ik op mijn kamer was pakte ik het boek en begon te lezen. Er stond in hoe ik het trainingsproces het beste kon voltooien, tips hoe je een van de wapens te pakken kon krijgen, en nog een paar dingen meer die ik niet zo interessant vond. Toen ik uitgelezen was liep ik naar de badkamer. Ik sprong snel onder de douche. Er lagen handdoeken klaar, ook stond er al shampoo en zeep. Toen ik klaar was met douchen kroop ik het grote bed in, ik viel al snel in slaap, het was een lange dag geweest.
Ik werd wakker in een kleine vreemde ruimte. Er liepen allerlei mensen rond, ze liepen in witte doktersjassen. Ik probeerde op te staan, het lukte me niet. Er kwam iemand bij me, ik moest even weer gaan slapen volgens haar. Ik ging maar weer liggen en probeerde te slapen. Uiteindelijk viel ik na lang piekeren toch nog weer in slaap. Toen ik daarna weer wakker werd had ik een leeg gevoel. Toen ik wakker was trokken ze me uit bed en zetten me ergens in een stoel. Ik voelde dat we begonnen te rijden. Ik realiseerde me dat ik ergens in een auto zat. Ik bedacht me dat we op weg konden zijn naar het speelveld. Er kwam iemand bij me om te zeggen dat als we er waren we 2 dagen om te trainen hadden. Ik kreeg een pen en papier om alvast een trainingsschema te maken. Ik begon met wat conditie training en krachttraining. Daarna plande ik boogschieten en zwaardvechten. Ik zag verder wel wat ik deed. Toen we aankwamen werden we begeleid naar de trainingshal en konden we wat eten en beginnen met trainen. Ik liep naar de loopband en stelde hem in. Gelukkig had ik al redelijke conditie van het jagen thuis, maar er kon altijd iets bij. Ik begon te rennen, onder het rennen keek ik om me heen. Nick liep naar het touwklimmen. Ik keek naar hoe hij omhoog klom in het touw. Ik stopte de loopband en liep naar hem toe. Ik zag de deelnemers uit kwadrant vier lachen om hem. Toen hij weer beneden stond deed ik hem voor hoe hij sneller naar boven zou komen. Na een kwartiertje oefenen kwamen we allebei in vijf seconden boven aan het touw. We besloten om samen door te trainen en tips te delen. We gingen door naar het boogschieten, we pakten een pijl en boog en ik deed Nick voor hoe hij moest richten. De deelnemers van kwadrant 1 kwamen bij ons kijken. Ze stelden zich voor als Karin en Gio. Ze vonden dat wij het bij de trainingen tot nu toe erg goed deden. Ze stelden voor dat we een wedstrijdje survival deden. Wij gingen akkoord en we liepen naar de baan.
