In het dagelijkse leven ondervind ik heel wat problemen. Mijn eigen persoonlijke problemen, die ik nooit deelde met niemand
Soms schrijf ik er gedichten over. Dichten komt gewoon op in mijn hoofd. Soms schrijf ik het op, soms niet.
Onlangs heb ik er nog eens 1tje gemaakt, omdat ik toen van school moest veranderen, en ik in het bijzonder mijn leerkracht Frans ging missen. Zij was mijn steun en toeverlaat in 2 jaar, dus was dit wel hard voor mij..
Ik schrijf dit hier niet om te horen dat ik niet kan dichten/rijmen/het op niets trekt, ik schrijf dit hier enkel om mensen te laten nadenken, het 2x te laten lezen, en om het gedicht je te laten raken.

Tijd om te gaan
Iedereen vergaat ooit
Niemand blijft hier altijd
Vergeten doe ik je niet, dat nooit
Het enige dat ik nu voel is spijt

Spijt, het komt altijd te laat
Verdomme, waarom gedraagde ik me niet
Ik hoop dat het goed gaat
En dat je ook mijn goede kanten nog ziet

Dit voelt echt niet goed
Een band als de onze, zomaar stuk
Ik wens U nog veel moed
En bij uw bevalling veel geluk

Onze gesprekken zijn nu klaar
Maar ik ga ze zo hard missen
Dit klinkt misschien heel raar
Maar gelieve mij niet uit uw geheugen te wissen

(C) Tonie