Geplaatst Onlangs was ik er nog eens goed over aan het nadenken en toen moest ik even mijn gevoelens op papier zetten.
Alvast bedankt voor het lezen
Nee mijn vader is geen toverman
en mijn moeder is geen ster
maar ook al ben ik zo dichtbij
ik voel me zo verweg
zo ver weg van alles
zo ver weg van iedereen
ook al ken ik zoveel mensen
ik voel me zo alleen
lachen doe ik heel de dag
en vrolijk ben ik voor iedereen
maar echte vrolijkheid
en trotsheid voor mezelf, heb ik geen
een tijd geleden was ik alleen
ik was ergens ver weg
ik leerde mezelf kennen
en ik zag een grootte heg
een heg die ik niet kende
vol onbegrip en vol met vragen
ben ik die heg gaan beklimmen
en toen begon het te dagen
ik kende mezelf niet
was het eerste wat ik dacht
want ik ging heel zelf verzekerd
maar het liep anders als verwacht
tranen vloeiden over mijn jonge wangen
huilen heel de nacht
maar gelukkig heeft niemand het gehoord
ik huilde heel zacht
ik wou me niet laten kennen
ik was toch een stoere meid?
en misschien had ik toch moeten hopen
want na een paar weken was ik alles kwijt
ik kwam thuis na een lange tijd
mijn god wat duurde dat lang
een tijd die heel speciaal moest worden
lag nu ergens op de gang
een tijd die ik nooit ga vergeten
dat is het zeker geweest
maar een tijd die mij gevormd heeft
dat is het nog wel het meest
oeps, ik zie net dat mijn spelling wat te wensen over heeft gelaten in de topictitel
