[VER]Nog Titelloos
Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
Pagina 1 van de 1
- vezzie
- Berichten: 534
- Geregistreerd: 30-09-09
[VER]Nog Titelloos
Geplaatst door de TopicStarter : 08-08-12 18:32
Gevoelens van vriendschap en liefde. Verlies en winst. Verdriet en vreugde. Dat krijgt ze voorgeschoteld.
Het bevat dingen van mijn leven en de mensen die er van de Red Lions relatie's hebben of krijgen zijn random gekozen. (ik heb een broer en we spelen hockey ) Alles is zo wat random gekozen en gedaan. Ook de namen van de hoofdrolspeelster, de plekken waar ze komen enkel natuurlijk de actuele dingen van de Belgische hockeyploeg.
Het verhaal
Momenteel zitten we in het jaar 2009.
Annelien Bogaerts
"Mam? Heb je mijn portefeuille gezien?", riep ik naar beneden.
Dat komt er van als je laat thuis komt en alles snel uit je zak haalt. Zo gebeurde het wel vaker. Ik was een levensgenieter en sinds ik mijn eigen auto had, was ik elke dag weg.
"Euhm die licht hier op tafel.", riep ze terug.
Ik stormde naar beneden en wou mijn portefeuille nemen, maar mijn identiteitskaart viel er uit. Aandachtig bestudeerde ik deze eens.
'Naam: Annelien Bogaerts
Geboortedatum: 6 november 1990
.....'
Annelien best wel een Nederlandse naam, vond ik zelf altijd. En van 1990 man wat werd ik oud. Ik was nu 18 aangezien we eind augustus waren en ik pas jarig was op 6 november. Maar kom dat maakte niets uit.
"Moet je niet eten?", zei mijn moeder.
Ik schrok uit mijn gedachten.
"Nee, ik eet straks wel. Ik heb afgesproken met Felix.", zuchtte ik.
Felix was mijn beste vriend, al bijna drie jaar. We waren even oud.
"Dan zit je weer een hele dag op Dragon?", vroeg mijn moeder.
Dragon was de club waar Felix speelde. De club lag in het noorden van Antwerpen. Ik en mijn broer speelde in de club Beerschot, gelegen in Kontich ook in Antwerpen.
"Nee, we gaan gewoon gezellig shoppen en een filmpje kijken."
"Shoppen? Met Felix?", vroeg ze verontwaardigd.
"Het is niet omdat hij een jongen is, dat hij dat niet graag doet. Door de Olympische spelen van vorig jaar, hebben we nu wat meer tijd voor elkaar."
"Oke oke, wanneer zie ik je dan?"
"Euhm vanavond om zes uur, ik zal thuis zijn voor het eten beloofd."
"Dat beloven van jou ken ik.", zuchtte ze.
Geïrriteerd stopte ik alles in mijn tas en ging dan naar buiten. Mijn bruine haren waaide in de war door de wind. Haastig stapte ik in mijn auto.
Hoe moet ik me hier in godsnaam gaan parkeren? Stad Antwerpen. Natuurlijk, Annelien wat had je gedacht? Plots tikt er iemand op mijn raam. Ik zie het vrolijke gelaat van Felix en hij wijst voor zich uit.
Hij had plaats voor me gehouden. Was het geen engeltje? Hij wandelde op het voetpad en ik reed in dezelfde richting. Hij wees een plekje aan en gemakkelijk parkeerde ik me. Ik stapte snel uit.
"He Felix.", gierde ik en vloog rond zijn hals.
"He Anne, het heeft ook zijn voordelen als je met het openbaar vervoer komt he.", grinnikte hij en knuffelde me terug.
Felix lachte en ik begon ook te lachen. Je moest ons eens zien, twee volwassenen van achttien die staan te lachen in het midden van Antwerpen stad. Maar ons kon het niet schelen. Lachend liepen we verder richting de winkelstraten.
"En hoe was de training zondag?", vroeg ik nieuwsgierig.
"Met het nationale team?"
"Nee, met de smurfen.", grinnikte ik.
Hij lachte zacht en gaf me een duwtje.
"Geweldig, de training was fysiek en zwaar, maar de rest was leuk. Nadien zijn we nog samen blijven eten.", vertelde Felix
"Oh en voor ik het vergeet. Ze willen dat je eens mee komt? Zaterdag is het ploeg etentje en ze willen jou graag eens ontmoeten.", vulde hij aan.
"Euhm..."
"Blijkbaar praat ik veel over jou ...", stamelde hij.
Ik begon te lachen.
"Hopelijk goede dingen?", zei ik fronsend.
"Natuurlijk, over jou kunnen ook enkel goede dingen gezegd worden.", glimlachte hij.
"Dat weet ik wel ...", grinnikte ik.
Weer kreeg ik een stompje in mijn zij.
"Kom je dan mee zaterdag?", vroeg hij bijna smekend.
"Oke, het is goed, maar dat is overmorgen al?"
"Ja, sorry ik wou het jou vroeger zeggen maar ...."
"Maakt niet uit, ik ga mee.", glimlachte ik vrolijk.
Een hele dag hadden we gezellige praatjes gehad, over alles en nog wat en natuurlijk ook over de hockey en Felix zijn ervaringen en vrienden in het nationale team. Ik ging vaak naar hem kijken, maar hield me op de achtergrond en na de matchen als Felix zijn plichten had gedaan, kwam hij naar me toe. Ook op de andere matchen die in clubverband waren, bemoeide ik me niet te veel met zijn team en hield me liever afzijdig. Felix maakte er namelijk nooit een probleem van. Ik kende wel een paar team genoten van hem bij Dragons en daar kon ik goed mee overweg, maar het waren mannen en zeker als ze onder elkaar bezig waren met hun praatjes, had ik er niet veel aan. De Red Lions kende ik allemaal bij naam, omdat ik natuurlijk een fan was en de grootste was ik van Felix natuurlijk, maar ik had hen nooit echt ontmoet. Felix had me misschien al eens kort voorgesteld, maar dat stelde nooit veel voor. Daarom kwam het ook zo raar over, dat ze me absoluut wouden ontmoeten. Praatte Felix dan zo veel over mij? Toen we weer een winkel buitenkwamen keek ik op mijn uurwerk.
"Oh oliebol. Het is twintig na vijf. Ik moet echt door, broertje. Het spijt me zo verschrikkelijk.", zuchtte ik.
"Oh dat is echt jammer! Maar overmorgen zien we elkaar terug zusje dus niet treuren.", zei hij lief.
Ik glimlachte en gaf hem een knuffel.
"Ik loop wel met je mee, zusje.", glimlachte hij dan.
Zoals je wel kon merken, waren Felix en ik als broer en zus. De band die we hadden was ongelofelijk sterk en onbreekbaar, niemand maar dan ook niemand kon hier ooit tussen komen. Samen liepen we naar mijn auto en namen afscheid van elkaar.
"Ik sms je nog wel en ik bel je morgen nog wel even.", sprak ik.
"Oke. No Problemo. Ik ben er altijd voor je dat weet je. En vergeet niet overmorgen het ploegententje. De dresscode is gala dus ik zal strak in het pak zijn en you my dear, zal een kleedje moeten dragen, maar ik weet dat, dat geen probleem is.", glimlachte hij weer zacht.
Ik grinnikte.
"Natuurlijk niet en jij honey, ziet er super sexy uit in een pak, dus wees blij want je gaat er geweldig uit zien.", zei ik.
Hij knipoogde en schudden ongelovig met zijn hoofd. Twee armen sloegen zich rond me heen en trokken me in een knuffel. Ik kreeg een kus op mijn wang gedrukt en glimlachend kon ik dan in mijn auto stappen. Ik had de beste beste vriend ooit."Ach dat openbaar vervoer suckt.", grijnsde ik.
Zenuwachtig staarde ik nog een laatste keer in de spiegel. Anne het was echt wel goed zo, ze gingen je niet keuren hoor, zei ik tegen mezelf. Ik nam mijn handtas en deed mijn hakken aan. Ik hoorde de toeter van Felix de oprit vullen en liep naar buiten.
"Tot straks mam, pap en Ciel!", schreeuwde ik door het huis.
"He, zusje? Doe Briels maar binnen he?", lachte mijn broer Ciel die maar al te goed wist dat ik Thomas Briels wel een mooie jongen vond.
Ik kleurde rood en sloot de deur achter me dicht. Ergens vond ik het jammer dat mijn broer niet mee kon, want hij was zo een grote fan en zijn droom was om samen met deze mannen ooit nog in de nationale ploeg te spelen. Hij was daarvoor wel goed op weg, maar hij bleef dromen en wie droomt, en er in geloofd, bereikt altijd wel iets. Ik stapte in Felix zijn auto en drukte een kus op zijn wang.
"Wow jij ziet er prachtig uit, zusje.", glimlachte hij.
Blozend glimlachte ik terug.
"Dank je, maar dat pak staat jou anders ook wel!", grinnikte ik.
Felix kon niet zo goed overweg met complimentjes en hij voelde zich wat ongemakkelijk.
"Zeg broertje? Je moet je niet zo ongemakkelijk voelen.", zei ik.
Hij keek me aan en lachte.
"Dat weet ik wel, maar je kent me."
Ik grinnikte weer en hij porde me zacht. Een gilletje ontsnapte uit mijn mond en Felix kon het niet laten om in het lachen uit te barsten.
"Lach maar.", zei ik.
"Doe ik toch?", antwoordde hij me plagend.
Grijnzend staarde ik hem aan, ik wist namelijk dat hij niet goed tegen starende mensen kon.
"Stop met staren Anne.", zeurde hij dan.
Ik stopte en glimlachte.
"Let's go.", zei ik.
Onderweg naar de feestzaal waar het ploegetentje door ging, was het gezellig in de auto. Felix en ik zongen mee met de gekste liedjes en lachten en praatten over allerlei dingen. Maar al snel waren we er en de spanning begon te snijden, ik had niet gedacht dat ik zo zenuwachtig zou kunnen zijn.
"Gaat het een beetje?", vroeg Felix.
Ik knikte. Hij opende mijn portier en speelde een echte gentleman. Galant leidde hij me voor en nam mijn hand vast.
"Hej, zus. Rustig maar, het komt echt wel goed.", glimlachte hij.
Weer knikte ik voorzichtig. Hij deed een deur open voor mij en plots voelde ik vele blikken op ons gericht.
"He, ik ben Xavier.", zei een man met een nogal lang gezicht en van een oudere leeftijd dacht ik.
Hij schudde me de hand.
"Annelien Bogaerts. Maar iedereen noemt me Anne.", stelde ik me vriendelijk voor.
Plotseling verscheen er een hele rij mannen voor mij en daar achter wat vrouwen. Ik hoorde iemand tegen Felix zeggen, dat hij best wel trots op zijn beste vriendin mocht zijn. Maar geschrokken uit mijn gedachte stelde er plotseling iemand heel interessant zich voor.
"Thomas Briels.", glimlachte een jongen met zwarte haren en een lieve glimlach.
"Annelien Bogaerts, maar je mag me Anne noemen.", bloosde ik en kreeg van hem een kus op mijn wang bij manier van begroeten, nadat hij me een hand had geschud.
Zo ging ik het hele rijtje af en ik kende er een paar zoals de keeper David Van Rysselberghe die bij me op de club zat en Philippe Goldberg die ook bij me op de club zat. Zij kende vooral mijn broer, maar mij niet zo echt. De oudere mannen, hadden allemaal hun vriendin bij, en ook de mensen van de staff waren daar met hun echtgenote of echtgenotes en hun kinderen. Felix en ik namen plaats naast elkaar en zaten tegen over Thomas en Jérôme De Keyser. Ik wist niet hoe ik dit vol ging houden, want ik was best verlegen tussen al deze heren.
- xmichxrocky
-
- Berichten: 1607
- Geregistreerd: 04-02-10
- Woonplaats: in de buurt van Arnhem
Re: [VER]Nog Titelloos
Geplaatst: 16-08-12 23:00
Pagina 1 van de 1