Bokt.nl

Citaat:

Eventjes wat aangepast...
HET PAARDENMYSTERIE

Tenerife, 6 uur in de ochtend. Zonsopkomst. We zien twee ruiters die net hebben genoten van een flinke galop langs de stille kust van het strand. Er is verder geen ziel op het strand dan alleen 2 meisjes (Trudy en Carla) en hun twee bruine paarden, die hevig bezweet zijn van de trip. Ook bij hen is de vermoeidheid duidelijk te zien, bij Trudy is het voorhoofd wat vochtig van het zweet. Maar wat wil je? Het is hartje zomer en daar is het in de zomer al gauw 20 graden in de ochtend. Even kijken ze om naar de kustlijn waar diverse hoefafdrukken te zien zijn. Rustig klotst de zee tegen wat rotsen aan die bij de branding liggen. Bij de paarden staan de neusgaten wijd open voor wat verkoeling. Rustig klopt het andere meisje, Carla, rustig op de nek van het andere paard, dat duidelijk bezweet is. “Lekker gerend he knullie”,lacht ze als ze het paard een klein kusje op de bles geeft. Ook geeft ze een kusje op de neus. Van pure ontspanning moet het andere paard een grote plas doen en wordt er ook wat gepoept. “Ja, dat hebben ze goed gedaan, en dan te bedenken dat ze straks ook nog eens terug op de weide mogen…”,lacht Trudy en doet hetzelfde als wat Carla net deed. Alleen krijgt Carla een dikke lik terug. “Ah gatsie”,grinnikt Carla en moet wat lachen. “Ach kom, dat is maar hun manier van dankjewelk zeggen, je gaat er niet dood van.”,lacht Trudy terug. “Blegh, een paardenlik… maar ik wil naar huis.”,moppert ze en samen met Trudy leiden ze de paarden terug naar de trailer die niet zo ver vandaan op de parkeerplaats staat.
Maar aldaar vinden ze een onverwachte verrassing: door de warmte zijn de banden gesprongen. Blijkbaar waren de banden niet echt warmtebestendig… En de manege is toch wel een paar fikse kilometers verderop. Een beetje nerveus krabbelt Trudy door d’r haar terwijl Carla de banden onderzoekt. Tja, wat nu gedaan? Met wat bibberende handjes houdt Trudy de teugels van de twee paarden vast. “Tja, die zijn goed plat. Ik denk dat we de trailer hier even achter moeten laten.”,zegt Carla mompelend. Ondertussen hoort Trudy de paarden wat onrustig worden. Ook schrapen ze wat met hun hoeven over het asfalt heen. “Jááá jááá, jullie mogen zó naar huis.”,troost Trudy de grote dieren en geeft ze maar elk een klontje suiker uit haar broekzak om ze zoet te houden. Dit wordt maar al te graag aangenomen! Eventjes is wat gekraak te horen en wordt het hup, zo doorgeslikt. Althans, de restjes dan…
Een andere man die zijn auto staat in te laten ziet wat er loos is en loopt rustig naar de dames toe. “Zijn er wat problemen?”,vraagt de aardige man en de dames leggen wat vluchtig de situatie uit. De banden van de trailer zijn lek en de dieren moeten terug naar de wei. “Maar dat is toch geen probleem? Ik bel wel even de hulpcentrale.”,lacht de aardige man en pakt al zijn mobieltje tevoorschijn. “Zie je wel, geen zorgen maken.”,verzucht Carla tegen Trudy maar de paarden worden hoe langer hoe meer nerveuzer. En ze hebben het al zo warm in de Spaanse zon… “Is het erg als ik alvast vooruit ga?”,vraagt Trudy en Carla vindt het ok. Het is toch niet ál te ver… Ze knikt ja en Trudy zet haar voeten in de stijgbeugel waarna ze het andere been over de kont van het paard zwaait. Waarna ze haar andere voet ook in de beugel doet en de teugels vast houdt. Even geeft ze een gilletje want het zadel is in de tussentijd wel erg warm geworden! Het zadel is tenslotte van leer. “Wat is er?”,vraagt Carla. “Heet zadel zeg!”,zegt Trudy en voelt aan de teugels dat haar paard nú wel weg wil van dat hete strand!! “Jajóh zeikerd! We gáán al.”,moppert Trudy en met haar benen geeft ze het teken dat er gestapt mag worden. Er weerklinkt een diepe zucht vanuit het paard, net alsof hij wil zeggen… EINDELIJK! Even wil het paard in galop aanspringen, maar wordt tegengehouden door zijn berijdster. Streng houdt ze de teugels tegen! Er wordt nu niet meer gegaloppeerd. “Neenee, je hebt net en galopje gedaan.”,zegt Trudy een beetje op een lachende toon en samen stappen ze naar een smal duinpaadje met duinen links en rechts. Ook ligt er zwaar mul zand dus paardlief moet een beetje zwoegen en ploegen door dat zand heen. Gelukkig is het niet veel en na een paar kronkelende meters is het pad alweer glad met wat losse beetjes zand. Ook is het trouwe klik-klak-geluid van de hoeven terug. Gauw wordt er verder gestapt… totdat er weer een paar meter verder het paard met gespitste oortjes wat geritsel hoort. Inééns suist een duinhaasje van links naar rechts het pad schuin over en het paard schrikt zich zó een ongeluk dat hij een beetje moet steigeren ervan. Met grote ogen kijkt hij dat ‘monster’ na. “Gekkie, het was maar een konijntje hoor.”,schatert Trudy het uit en klopt zachtjes op de brede hals, “Mal dier.”
Een tikje verontwaardigd hierdoor stappen ze verder, tot ze een paar uur later eindelijk bij de poort van de manege staan. Waar ze worden begroet door… diezelfde man en Carla die met haar paard al Trudy staat op te wachten! Dan hoort Trudy ineens de buik van haar paard rommelen…