Geplaatst Ik heb zin om aan een verhaal te beginnen maar ik heb nog het een en andere kwa hulp nodig.
En daar kunnen deze Bokkers hier wel mee helpen dacht ik zo.
Voor de duidelijkheid: Dit verhaal behoort tot de eigenaar en dient niet gekopieerd te worden.
Hartelijk dank alvast
Ik zag woede in zijn ogen maar naast de woede zag ik ook verdriet, pijn en angst.
Zijn knokkels waren wit weggetrokken om het lemmet van het het mes.
Ik wist het zeker. Ik was er geweest. 'Dylan, ik heb je pijn gedaan ik weet het en het spijt me zo erg maar... ik kan je niet voorliegen en doen alsof alles goed is, ik hou gewoon niet meer van je, ik voel het niet meer..' mijn stem klinkt hoog en schor. Dylans gezicht vertrekt. 'Ik snap je' ik probeer zo overtuigend mogelijk te klinken. Van binnen kook ik van woede maar dat laat ik niet blijken. Ik moet hem ompraten, het is mijn einige kans.
Een akelige stilte vult mijn kamer.
Ik zie zijn greep verslappen om het lemmet. Ik slik. 'Ik voel de liefde niet meer, hij is weg' fluister ik na in de hoop
dat hij zijn mes laat vallen. 'Het betekend niet dat we elkaar nooit meer hoeven te zien, tenzij jij dat wilt natuurlijk' langzamerhand krijg ik mijn stem weer terug. Dylan richt zijn blik op de grond, nogsteeds is zijn mond een witte streep.
Mijn kamerdeur gaat geluidloos open, het hoofd van Nick komt om de hoek en zijn ogen glijden direct naar het mes wat Dylan in zijn handen heeft. Ik knik, met de hoop dat hij mijn subtile boodschap begrijpt. Mijn lippen vormen 'nu' en Nick begrijpt meteen wat ik bedoel. Hij gooit de kamerdeur open en spring bovenop Dylan. Dylan verstijft van schrik maar hersteld zich snel. Hij maait met zijn armen om zich heen maar Nick is veel te sterk voor hem. Nick pakt in een snelle beweging het mes van Dylan af en gooit hem onder mijn bureau. Het enige wat ik kan doen is toekijken.
Toekijken hoe mijn nieuwe vriendje mijn oude in een makkelijke houdgreep krijgt. De bewondering voor Nick word steeds groter.
Met zijn gespierde armen drukt hij in een wip Dylan's hoofd op de grond. Pas toen Nick Dylan in een onmogelijk los tekomen houding had gekregen besefde ik dat hij mijn leven had gered, en erger nog.. Dylan probeerde mij te vermoorden. Het enige wat ik nog kon denken was: Waarom? Omdat ik het uit heb gemaakt?
