Geplaatst Ik verveelde me van de week dus ben ik gaan schrijven. Dit is mijn eerste verhaal dus blijf een beetje aardig!
Ik wou het eigenlijk niet plaatsen maar van Janine (Janine001) en romy (stonedromy) moest ik het plaatsen...
Er zitten ongetwijfeld spelfouten tussen dus als je ze ontdekt haal ze eruit!
Ik ben over dit stuk nog niet helemaal tevreden en ga het uiteindelijk ook nog herschrijven.
Citaat:Hier sta ik dan. De strijd om me heen. Voor me, naast me en achter me. Mijn boog hangt naast me en de pijlen zitten in een koker,die op mijn rug hangt. Ik kijk naar mijn geliefde. Mijn geliefde die voor zijn leven vecht. Eigenlijk zou ik dat ook moeten doen maar ik heb er al een boel afgemaakt en ik heb de tijd om rond te kijken. Bloed stoomt voorzichtig uit sommige kleine wondjes. Geluid bereikt mijn oren. Mijn spitse oren horen alles. Nou ja,bijna alles. Ik hoor beter als een gemiddelde elf en veel beter als een mens. Mijn lange zwarte haar waait op door de zachte wind. Mijn reflexen reageren op alles en luisteren nu naar mijn oren. Mijn felblauwe ogen staren geconcetreerd op de strijd. Ik ben Nymphadora en ik ben een elf. Ik ben de verloren prinses van Nagmeo maar alleen ik weet dat.
Hoofdstuk 1:
Mijn vrouw, Anna, is net bevallen en heeft een prachtige dochter gekregen. Het was een zware bevalling en ik mocht er helaas niet bij zijn. Ik vond het begrijpelijk en had me terug getrokken op mijn kamer om te werken. Wat trouwens niet gelukt is want ik was veel te zenuwachtig. We hebben haar de naam Nymphadora gegeven. Haar mooie gezichtje glanst in de zonneschijn en ik ben trots. Trots op mijn vrouw en mijn kind. Mijn dochter. Helemaal alleen van mij en mijn vrouw. Ik druk mijn lippen op die van Anna om te vertellen hoe trots ik op haar ben. Ik kijk kort naar mijn dochter en glimlach tevreden. Ik loop naar het raam en ik fantaseer onwillekeurig hoe mijn dochter 7 jaar later door de tuinen, veilig tusen de muren en poorten van het paleis, zou spelen met haar vriendjes en vriendinnetjes. Lekker schommelen en in het gras spelen. Anna komt eraan met wat te eten en drinken en ze rennen vrolijk op haar af. Ze gaan samen rustig in een kring zitten en Anna deelt uit en ze beginnen vrolijk te eten. Ik kom weer terug bij de realiteit en loop naar mijn pasgeboren dochter toe. Nymphadora is werkelijk prachtig. Zo klein en teder. Ik begin te glimmen van trotsheid maar al snel word ik verstoord. Onze wachters komen binnenstormen en schreeuwen dat we nu ons verbergen! Adrenaline bestormt mijn lichaam. We worden aangevallen! Ik pak haar vast aan haar arm en ren ergens heen. Waarheen? Ik zou het zelf niet weten. We zitten daar in het donker en horen helemaal niks. Ik ben bang maar mij vrouw is nog banger. Ik voel hoe een warme vloeistof mij bereikt en ik besef dat Anna van angst geplast heeft. Ik kan het haar niet kwalijk nemen en streel haar voorzichtig. We horen hoe de deuren open gebroken worden en er word geschreeuwd. Anna kruipt tegen mij aan, met Nymphadora in haar handen en ik leg mijn armen beschermend om hun heen. Ik ben bang voor de afloop. De deuren van de kast waar we in zitten worden ruw opengebroken en ik knijp mijn ogen eventjes dicht voor het licht. Nymphadora word uit de armen van Anna gerukt en we schreeuwen allebei. Ik word hard in mijn buik gestompt en krijg een paar klappen in mijn gezicht om stil te zijn. Anna word ook in haar buik geschopt en die schreeuwt het uit van de pijn.Ik sta op en trek Anna mee. Ik trek haar beschermend tegen me aan en ik hoor hoe een kruisboog geladen word. Ik hoor hem afgaan en ik hoor Anna zuchten en hou haar stevig vast. een paar seconden later hoor ik hoe nog een geladen word en afgaan. Ik zak door mijn knieën en neem Anna mee in mijn val. Mijn lichaam valt languit op de grond en ondertussen heb ik Anna al losgelaten. Mijn ogen zakken dicht en de wereld verdwijnt.
Terwijl ik dit schrijf ben ik gevangen genomen en is mijn prachtige dochter, Nymphadora , weg. Ze is afgepakt maar al snel hoorde ik dat ze verdwenen was... er werd boos geschreeuwd en ik hoopte vurig dat ze inderdaad ontsnapt was en ondertussen goed verzorgd werd. Waarheen? Ik zou het niet weten. Ik weet ook dat zodra wij weggehaald worden dit de laatste woorden zijn die ik schrijf. Ik hoop dat Nym. het dan ontzettend goed krijgt en ze ooit Nagmeo weer kan overnemen. Ik maak me zorgen over Nagmeo. Hoe moet het verder met dat prachtige dorpje? Mijn prachtige dorpje? Ze zullen zichzelf vast wel redden en ik denk dat het ingenomen word. Ohnee... ze komen eraan... Ik zal ervoor zorgen dat dit dagboek nooit in hun handen zal vallen.
Het dagboek stop ik tussen mijn kleren en ik wacht angstig toe terwijl mijn vrouw tegen mij aan staat. Er kwam een grijnzende bewaker. ''Het is tijd!'' schreeuwde hij vrolijk. Hij grijnsde en trok ons hard aan onze kettingen mee. Mijn vrouw viel op haar knieën en buik en ik hoorde haar in zichzelf ontzettend hard schreeuwen. Logisch,haar buik deed ontzettend veel pijn van de naweeën en was nog helemaal hard. We werden ruw behandeld en zodra we in het licht kwamen keek ik Anna kort aan. Haar blauwe oog viel direct op. Bloed stroomde langzaam richting haar mond en overal zaten kleine sneetjes. We kwamen aan in een donkere zaal met een lichtje aan het eind van de zaal. Ik zag hoe de bijlen blinkten in het kleine lichtje en ze scherp waren. Ik kneep in de hand van mijn vrouw en keek haar bemoedigend aan. Het komt goed. ''Ik zie je straks weer. Dat beloof ik je''. Toen we aan het eind van de zaal kwamen keek ik Magno aan.Hij keek uitdagend terug en ik kon me niet in houden.'' Je bent werkelijk een verschrikkelijke creatie Magno'' Ik spuwde op de grond voor zijn voeten. Hij begon te lachen. Werkelijk een verschrikkelijke,gruwelijke lach. ''Vermaak me en hak ze eraf'' was het enige wat hij zei. Ik werd op de grond gesmeten en een paar seconden later plofte mijn vrouw naast mij neer. Ik streelde haar voorzichtig en ik wis het, dat dit voor de laatste keer was. Eerst was Anna aan de beurt. Ze haalden uit en kwamen hard met een vuist in haar gezicht. Haar mooie gezicht was smerig en vies. Mij maakte het niets uit. Ik vond dit verschrikkelijk. Mijn vrouw werd kwaad aangedaan en ik kon niets doe. Ik werd stevig vastgehouden. Zo dat ik wel moest toekijken. Anna begon niet te huilen. Wat was ze toch sterk. ''Volgende'' zei Magno vol vermaak. Ik werd hard op de grond geslingerd en ik voelde mijn arm breken. Ze pakten een toorts en begonnen ermee te spelen. Mijn kleren stonden regelmatig in de brand en ik voelde de vlammen tegen mijn huid likken. Ik werd hard geslagen en in mijn buik gestompt. Ik kreunde het uit van de pijn en bloed sijpelde uit mijn mond.Ik keek opzij en zag Anna liggen. Met haar ogen dicht. We werden hard omhoog getrokken en ik zag dat Anna haar ogen openschoten. We moesten op onze knieën gaan zitten. Ik keek nog een keer kort opzij en kon het niet verdragen. Ik keek in haar prachtige blauwe ogen en wendde snel mijn hoofd af. Ik hoorde de bijl omhoog gehesen worden en hij zwiepte naar beneden. De eerste TSJAK en wist dat mijn vrouw,mijn geliefde vrouw, dood was. Haar hoofd was weg getold en lag nu op de stenen trap. Bloed droop uit haar lichaam, op de grond. Het bloed vulde de richeltjes in de koude stenen vloer. Een traan gleed langzaam over mijn stoffige wangen en ik hoorde gelach. Ze lachten me uit,om mij pijn. Om mijn verdriet. Ik schreeuwde boos en ze begonnen alleen maar harder te lachen. Oneerlijk,dit was oneerlijk. Ik was altijd een eerlijke man geweest,niet iedereen was het altijd met me eens geweest maar voor de rest? Het volk was blij met mij en ik ging vaak in de kroeg zitten om gezellig met hun een biertje te drinken.''Je laatste woorden,mijn vriend?'' vroeg Magno kil. Ik begon te bidden. Te bidden dat ik in de hemel kwam,bij Anna. Ik wist dat Anna in de hemel kwam. Dat kon niet anders. Ze was een geweldige vrouw en had nooit iets fout gedaan. Ze was perfect. Ik hoorde de bijl voor de tweede keer omhoog zwiepen en het laatste geluid wat ik hoorde was dat hij naar beneden zwiepte. Mijn hoofd viel eraf en tolde de stenen trap af. Iets voor het hoofd van Anna. Er werd gelachen en de lichamen werden opgetild en weggehaald,de ruimte uit. Pas na uren werden ze echt weggevoerd. De lichamen werden ruw omhoog geslingerd en op een kar gelegd. Boven op de berg rolde het bebloede dagboek van de kar af,de berg af. het tolde rond en ging steeds sneller. Het werd gestopt door een pluk gras. Aan de rand van een rivier waar amper iemand kwam.
Een reactie mag altijd!
groetjes,
