Geplaatst Ik ben bezig met een verhaal en wil het graag met jullie delen
Wees wel een beetje vriendelijk, ben 15jr en is 1 van mijn eerste verhalen.
Ik zei Kayleigh gedag en stormde de trap af. Ik rook de geur van aardappels. Ik ging zitten en mijn moeder schepte wat te eten op. Ik begon te eten en mijn vader vroeg wat ik in de vakantie ging doen. Ik keek hem verbaasd aan, het was de eerste keer dat hij tijdens het eten iets vroeg. Normaal was het altijd doodstil. Ik mompelde maar wat. "Praat eens duidelijk!" schreeuwde mijn vader. Ik weet het niet, ik ken hier toch niemand. Mijn moeder hield zich stil. "Ga maar werk zoeken dan." Ik knikte en ging verder met eten. Toen ik klaar was, pakte ik mijn bord op en zette het in de afwasbak. Ik keek op de klok hoelaat het was. 'Mooie tijd om te gaan joggen.' Ik liep naar boven en trok vlug een jogging en een trui aan. Ik liep de trap weer af, terwijl ik mijn haar op een staart deed, zocht ik mijn schoenen. "Ga je joggen?" vroeg mijn moeder. Ik antwoordde: "ja." "Oké." Ik liep de gang in en trok mijn sportschoenen aan. De deur trok ik achter mij dicht en snel stak ik de straat over het park in. Voor ik het door had begon ik al te joggen en gauw had ik het park 1 keer rond gejogd. Ik bleef maar rennen en rennen en merkte niet dat ik steeds kwader werd. Hoe kwader ik werd, hoe harder ik ging lopen. Rennen, rennen Eveline! spookte door mijn hoofd. Ik stoof over het pad terwijl ik strak voor me keek, maar zag niks. Ik bleef rennen, ik sloot mezelf compleet af van de buitenwereld.
Opeens voelde ik een druk op mijn schouders en voordat ik kon kijken wat of wie het was, viel ik met een smak op de grond. "Gaat het?" Ik keek omhoog, boven mij stond een jongen, die ongeveer 3 jaar ouder was als mij. "Sorry." stamelde ik. "Geeft niks, kom blijf daar niet zo zitten, daar is het veel te koud voor." Hij reikte zijn hand uit en hielp me omhoog. Ik kwam overeind en stond ineens oog in oog met hem. Hij had mijn hand nog vast, even keek ik naar beneden en hij trok snel zijn hand weg. "Hoe heet je eigenlijk?'' vroeg ik. "Jasper en jij?" "Eveline." "Jog je hier vaker?" Ik schudde nee, " ik woon hier nog maar twee dagen." Hij mompelde iets, ik kon niet verstaan wat hij zei. "Wat zei je?"
"Niks hoor." begon hij te lachen. Ik keek hem achterdochtig aan. Hij vroeg me of ik even op een bankje in de buurt wilde gaan zitten. Hij ging er vanuit dat ik het wel goed vond en liep richting het bankje. Verstijfd bleef ik staan. Plots spookte de beelden van twee jaar geleden weer door mijn hoofd. Jasper draaide om en keek me aan. Hij kwam naar me toegelopen en zei: ,,kom maar.’’ Ik ging zitten en staarde recht vooruit. Hij ging ook zitten. Hij sloeg zijn arm achteruit en legde hem op de rand van het bankje. Verschrikt schoof ik wat verder van hem af. Hij keek mij verbaasd aan. Zo zaten we daar even, doodstil was het. Ik wist niet wat ik moest zeggen maar hij wist de stilte te onderbreken. "Waarom jog je eigenlijk?"
'Voor de conditie,' antwoordde ik. "Loop je iedere dag?" Ik knikte ja. "Lijkt het je wat om samen te lopen?" Even twijfelde ik maar vond het uiteindelijk wel een goed plan. We spraken de volgende dag af om elf uur, hij gaf zijn nummer voor als ik ooit niet kon. Mijn telefoon had ik niet bij, ik grabbelde in de zak van mijn jogging en vond een zwarte stift. Jasper schreef zijn nummer dan maar op mijn hand. Hij zei me gedag en we vertrokken allebei naar huis. Ik deed de deur open en mijn moeder zei dat ik zachtjes moest doen omdat mijn vader sliep. Ik deed mijn schoenen uit en liep de woonkamer in. "Mam, ik ga douchen en naar bed."
,,Is goed,’’ antwoordde ze.
-------------------------------------------------
*tuut* *tuut* *tuut*
Vermoeid sloeg ik mijn wekker uit. Ik draaide mezelf nog eens om, met de gedachte om nog vijf minuten te blijven liggen. Plots word ik wakker van een geluid. Triiiiing. oliebol, mijn telefoon gaat. Vermoeid graaide ik op mijn nachtkastje en nam op.
"Hee sleepyhead, waar blijf je?"
"oliebol, ik kom eraan, ben er binnen 5 minuten."
Ik schoot mijn jogging aan, deed een trui aan en stromde de trap af. Snel griste ik een appel van de fruitschaal, stampte mijn schoenen aan en rende naar buiten. Ik stak de straat over en zag Jasper al staan. Ik liep naar hem toe. "Hee kleintje.'' zei hij al lachend terwijl hij mij een duwtje gaf. Ik werd hier wat verlegen van en staarde naar de grond. "Wat is er, ben je je tong verloren?" Ik lachte. "Zullen we dan maar?" vroeg hij. We begonnen te joggen, ik merkte al snel dat Jasper een stuk sneller was dan mij. Hij bleef gelukkig wel op mijn tempo joggen. We hoorden enkel de vogeltjes fluiten en genoten van de stilte, die abrupt verstoord werd door mijn telefoon. Ik nam op, het was mijn moeder. Ze vroeg wat ik aan het doen was, ik antwoordde: joggen. Ze vertelde me dat ze even weg waren om naar tegels te gaan kijken. Ik zei haar gedag en hing op. "Zullen we verder gaan of gaan we even zitten?" Ik gebaarde naar het bankje en we wandelde richting dat bankje waar we gisteren ookal zaten. Daar plofte we al zuchtend neer. "Gaat het, Eveline. Je ziet zo wit." "Ja hoor, het gaat best." We staarde allebei doelloos voor ons uit. Ik voelde Jasper dichterbij komen, en deze keer voelde het niet eng, kreeg ik geen benauwd gevoel zoals de vorige keer. Hij sloeg zijn arm achter mij door op de leuning van de bank. Ik keek hem even aan en merkte op dat hij mij al aankeek. Zijn hand kwam richting mijn gezicht en langzaam veegde hij via mijn wang een pluk haar uit mijn gezicht. Ik was verbaasd en trok even terug maar voelde me wel op mijn gemak. Langzaam maar zeker schoof hij zijn arm naar voren zodat hij zijn arm om mij heen had liggen. Even ging er een rilling door me heen, en dacht ik terug aan het verleden maar ik vertrouwde Jasper en liet zijn arm liggen. Terwijl ik me niet helemaal op mijn gemak voelde, liet ik hem toch zijn gang maar gaan en probeerde ik niet aan het verleden te denken. Ik voelde dat zijn hand op mijn schouder lag. Ik voelde me steeds meer op mijn gemak. Even duwde Jasper met zijn hand tegen mijn schouder, om mij dichter bij hem te krijgen. Meteen spande ik mezelf op, Jasper was verbaasd maar haalde meteen de druk van mijn schouder af. "Is er iets?" vroeg hij voorzichtig. Ik knikte van niet, waarop hij me verward aankeek. "Kom je dan wat dichterbij zitten?" Ik keek hem aan en schoof wat dichter. "Waarom ben je zo gespannen? Ontspan maar, ik doe niks wat jij niet wil, vertrouw me." Ik glimlachte en zuchtte een keer heel diep om te ontspannen. Ik werd redelijk rustig en legde uiteindelijk mijn hoofd op zijn schouder. Het leek wel of hij begreep wat er gebeurd was. Hij legde zijn hoofd tegen mijn hoofd, en weer schoot er een rilling door mijn lijf. Ik hoopte maar dat hij het niet gemerkt had. Hij zei niks dus waarschijnlijk merkte hij ook niks. Ik begon te beseffen dat ik tegen een jongen aan was gekropen die ik amper een dag ken. Dit voelde slecht, heel slecht maar tegelijkertijd ook goed. Ik trok mijn hoofd weg en keek Jasper aan. ‘’Zullen we nog een stukje?’’ vroeg ik hem, terwijl ik opstond. Jasper stond ook op en we begonnen te lopen. We liepen het pad af zonder iets te zeggen. "Sprintje?" vroeg Jasper toen. Zonder antwoord te geven begon ik te sprinten. Na een goede honderd meter liepen we gelijk. Ik hoorde iets, het leek wel vaag geroezemoes. Mijn oren piepte vreselijk. Ik zag zwarte vlekken, ik stopte en sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Wat een hoofdpijn ineens, Jasper kwam achter mij staan en legde zijn handen op mijn schouders. Ik wou wegtrekken maar ik had er simpelweg de kracht niet voor. "Rustig ademhalen, diep in en uit ademen. Rustig maar, het is goed." Ik voelde mezelf zwakker worden. Ik wou om hulp roepen maar ik kon het niet. Die vreselijke beelden spookte door mijn hoofd, ik hoorde een gil, geruis en het werd helemaal zwart voor mijn ogen. Ik zakte langzaam in elkaar.
Ik sprak haar toe, zodat ze rustig werd. Ze leek rustig te worden. Ik stond nog steeds achter haar. Even dacht ik dat ze weer wat fitter werdt, maar ze zakte opeens in elkaar. Gelukkig stond ik achter haar en kon ik haar opvangen. Ik tikte haar zachtjes in haar gezicht. "Eveline, Eveline, hoor je mij?" Ik tilde haar op en besloot haar naar huis te brengen. Vanochtend had ik immers gezien waar ze woonde. Alleen hoe kwam ik binnen? Ik stak de straat over en liep naar het huis. Voor de voordeur stopte ik, ik voelde of ik de deur zo open kreeg. Dit was niet het geval. Met mijn rechterhand voelde ik in haar jaszak en vond daar de huissleutel. Snel draaide ik de deur van het slot en liep naar binnen. Ik legde Eveline op de bank en zocht naar een deken. In een mandje in de hoek vond ik er een. Deze legde ik over Eveline heen en liep richting de keuken. Ik pakte de handdoek en maakte die wat nat. Ik ging langs Eveline zitten en depte met de handdoek over haar voorhoofd. Vragend keek ik haar aan, wat was er toch met haar? Ze leek zo bang te zijn voor mijn aanrakingen. Ik zuchtte en wreef wat haren uit haar gezicht.
Ik voelde iets maar ik wist niet wat. Ik probeerde mijn ogen open te doen maar het lukte niet. Toen wist ik wat ik voelde, een hand langs mijn wang. Ik schoot overeind: "Marcus, ga weg!! Ik zeg het je, rot op!!"
Ik voelde twee handen die mij verplichte om terug te gaan liggen. Ze dwongen mij naar beneden. "Marcus, hou op alsjeblieft."
,,Eveline, rustig maar. Ik ben het, Jasper. Er is niks aan de hand, doe maar rustig. ‘’
Hij pakte mijn hand vast en begon over mijn hand te strelen. ,,Rustig maar, het is goed. Rustig ademhalen.’’ Ik ademde te zwaar en veel te snel. Jasper bleef maar over mijn hand strelen, na enkele minuten werd ik weer rustiger. "Wat is er gebeurd?" vroeg ik hem verward. Hij legde uit dat ik was flauwgevallen en dat hij me toen op de bank heeft gelegd. Ik knikte, ik vertrouwde hem op de een of andere manier wel. Hij keek me aan. "Wie is Marcus?" Ik keek hem aan en ik kon niks zeggen. Moeizaam ging ik recht zitten en wou beginnen aan mijn verhaal. "Als je niet wilt, hoef je niks te zeggen he." Mijn ogen schoten vol met tranen. "Hee kleintje, wat is er nou?" Ik vloog hem om zijn nek. "Het is zo verschrikkelijk Jasper. Je moet me geloven. Marcus, hij is opzoek naar me. Hij mag me niet vinden."
"Jasper duwde me iets terug en pakte allebei mijn handen vast. "Wie is die Marcus dan?"
Ik stotterde: "Marcus heeft mij twee jaar geleden iets aangedaan. Hij wil het weer doen. Hij is opzoek naar me. Jasper ik vertrouw hem niet, hij vind mij."
"Marcus heeft jou?"
Voor Jasper zijn zin af kon maken knikte ik al ja. Jasper trok mij dicht tegen zich aan en streelde over mijn rug. "Het komt goed, geloof me."
Zo bleven we even zitten tot ons moment verstoord werd door een smsje.
"Ik moet gaan Eveline."
Langzaam stond ik op en liep mee naar de deur. In de deuropening bleef ik staan. "Dankje Jasper." "No Thanks." Hij trok me naar zich toe en gaf me een warme knuffel. "Hou je taai kleintje."
Ik liep terug naar binnen en ging op de bank liggen. Ik zette de televisie aan en keek wat tv. Voor ik het doorhad, viel ik in slaap. Mijn ouders waren inmiddels thuis gekomen en ook gaan slapen.
Het was half 9 toen ik wakker werdt van een smsje.
Ben je wakker? Voel je je al weer wat beter xxxJasper
Ik smste terug: Ja ik ben wakker :p Gaat wel goed met me. Ga je nog joggen vandaag?xxx
Nog geen twee minuten later ging mijn telefoon, het was Jasper.
Hee kleintje.
Hee Jasper.
Ik wou vandaag wel gaan joggen, maar het is zo een lekker weer, dat ik eigenlijk eerst een ijsje wou gaan eten.
Haha, in je eentje? Zou ik niet riskeren bij Joop de ijsboer, die eet je levend op!
Ga jij met me mee dan? Of eet hij jou dan op?
Nee, Joop eet geen meisjes op. Hoelaat wil je gaan?
Over een uurtje?
Ja is goed! Waar spreken we af?
Bij jou thuis?
Is goed, tot over een uur!
Ik maakte me klaar en ging voor de voordeur op het stoepje zitten. Ik kreeg een smsje: ,,Vertrek nu, zie je zo xxx’’ Ik dacht: Jasper is er binnen vijf minuten.
Na tien minuten was hij er nog niet. Ik smste hem waar hij bleef maar ik kreeg geen antwoord. Ik besloot hem te bellen maar hij nam niet op. Terwijl ik hem nog eens probeerde te bellen kwamen er 2 ambulance’s aangevlogen met sirenes op volle snelheid.
‘’Jasper, zal toch niet aangereden zijn?’’
Ik stond op, rende de garage in en pakte mijn fiets. Snel fietste ik de straat uit, ik wist niet waar Jasper woonde maar hij kwam altijd van die kant af.
Wat ik daar zag was verschrikkelijk. Het kon niet waar zijn, tranen sprongen in mijn ogen. Snel draaide ik mijn fiets om en fietste zo snel als ik kon naar huis.
