Geplaatst: 10-07-12 15:06 
Er zit totaal geen logica in het gedicht, ik heb niet gelet op metrum, rijm, etc. Ik heb gewoon geschreven wat er in me op kwam, tot het klaar was. Commentaar is uiteraard welkom. Wel graag onderbouwd
Trein
Als ik mijn ogen sluit,
Beelden die voorbij flitsen
Alsof ik uit het raam kijk
Van een op hol geslagen trein.
Beelden van jou
Beelden van mij
Beelden van ons
Beelden van twee jaar
Meer beelden in mijn hoofd
Dan de tijd heeft kunnen omvatten
Meer meegemaakt
Dan ikzelf nog kan bevatten
Die dag zo lang geleden
In een besneeuwd bos
Toen de verwarring
Op zijn hoogst was
Je las het in mijn ogen
Mijn angst
Mijn verlatenheid
Al mijn zekerheid
Kwijt door een blik op jou
Begin aan het grote zoeken
Wijsheden die je alleen in jezelf vinden kan
De hel blijkt vele vormen te kennen
Onzekerheid, angst, machteloosheid
Ik hoef het je niet te vertellen
Jij was er
Al die tijd
Mijn hemel en mijn hel
Maar jij was het niet
Die me gevangen hield
In die torenkamer
Achter die slotgracht
Hunkerend naar vrijheid
Die me slechts werd ontnomen
Door mijn ergste vijand
Ik
Weet je nog
Dat je zocht
En dat ik zei
Dat ik het was
Ik was de enige
Die die ophaalbrug
Neerlaten kon
Voor jou
En nu ik hier zit
Met mijn ogen geopend
Terwijl de wereld aan me voorbij schiet
Met 130 kilometer per uur
Nu bedenk ik me
Dat ik zomaar ineens
Me heb durven laten redden
Door jou
