Bokt.nl

Citaat:

Gijzeling

Paniek. Kogelslagen. Schreeuwende moeders. Huilende kinderen. Neervallende mannen. Ontploffende bloemkolen. Glazen die uiteen vallen. Verward keek Evelyn om zich heen. Overal rende mensen de winkel door. Uit het magazijn komen collega’s rennen met een gemaskerde man er achteraan. De man schiet op haar collega’s, enkelen vallen op de grond. Ze kan niet zien wie, want ze word bij haar kraag gegrepen en weggetrokken. Het is Daniel. “Gauw, trek je shirt uit en verstop je naambadge” zegt hij. Nog voordat ze het wist had hij haar badge al van haar shirt afgerukt. Gauw deed ze het shirt uit. Daniel greep het uit haar handen en stopte het tussen het kippenvlees. Evelyn kon geen woord uitbrengen. “W-w-wa” stamelde ze. “Sssht” zei Daniel en hij trok haar mee de winkel in. Er klonken 2 luide knallen. “EVERYBODY SHUT THE fiets UP!” klonk het door de speakers. “Everyone move to the back of the store, quickly!”. Daniel trok Evelyn mee. Daar waar ze heen moesten zaten meer mensen. Moeders met hun kinderen dicht tegen zich aan. Op de weg ernaartoe zag Evelyn enkele collega’s liggen. “Bas..” zei ze. Bas was een van de teamleiders in de winkel. Gelijk schoot er een golf van paniek door haar heen. Evelyn schreeuwde. “SHUT UP!” Schreeuwde een van de mannen. Verschrikt keek ze op. Gemaskerd. Alleen de ogen waren te zien. Ze klampte zich vast aan Daniel. Eindelijk waren ze daar waar ze moesten zijn. De mannen hadden iedereen naar de koelingen gedreven. Daniel had haar meegenomen en haar dicht tegen zich aan gedrukt. “Rustig maar, het komt goed” zei Daniel. De twijfel in zijn stem was zo duidelijk dat het haar eigenlijk alleen maar banger maakte.

Minuten gingen voorbij die uren leken te duren. De rust was enigszins teruggekeerd. Evelyn was wat rustiger en keek om zich heen. Ze zag Bas liggen, in zijn eigen bloed. Iets verderop zag ze Dominique vechten voor haar leven. Daniel zag het ook. Ze durfden beiden niets te zeggen of te doen. Ze keek angstig uit haar ogen. Dominique. Evelyn had er nooit mee samengewerkt, want zij was cassiere en Evelyn heeft altijd gevuld. Maar ze wist dat het de dochter van de manager was. Ze wist dat het een meid was die altijd vrolijk en lief was. Ze wist dat het een meid was van haar woord, iedereen vertrouwde haar. Een meid met een toekomst binnen de supermarkt.

Er stond een man voor de groep. De rest was de winkel terug in. Ze brachten Bryan mee. Hij had een wond in zijn schouder. Zijn gezicht sprak boekdelen, hoeveel pijn hij moest hebben. Er liep een man met Jacky. Van een afstandje leek ze oke, maar toen ze dichterbij kwam zag Evelyn de enorme wond op haar hoofd. Ze moet ergens gevallen zijn. Toen de mannen Dominique opraapten, schreeuwde ze het uit van de pijn. Een van de mannen aarzelde geen moment en schoot haar door het hoofd.
Evelyn schrok.
Zonder een woord uit te brengen kroop ze dichter tegen Daniel aan. Niemand zei een woord.

“You! Are you in charge of this store?!” vroeg een van de mannen aan Tim. “I-I-I” stamelde Tim. “ANSWER ME!” schreeuwde de man. “No I’m not, I’m an assistant” bracht hij uit. “Lock the door, all of them” zei de man tegen Tim. “The keys.” Tim wist niet wat hij moest doen. Evelyn zag Michiel opstaan, met zijn handen omhoog. De rustheid zelve, zo leek het. De mannen richtten gelijk hun pistolen op Michiel “Please, let me help. I can close the door for you” zei Michiel. “You stand up!” zei de man tegen Tim. Hij nam Tim en Michiel mee om de winkel te sluiten. De achterdeur en de voordeur werden op slot gedraaid.

Het werd rustiger. De winkel was dicht, en de mannen hadden alle lichamen naar het magazijn gebracht. Evelyn keek eens rustig om zich heen. Ze zag een ouder echtpaar tegen de melkpakken leunen. Ze zag een moeder met 2 kinderen die lijkbleek van de schrik waren. De kinderen konden niet ouder dan 7 en 10 zijn. Verder was er nog een volwassen man. Hij leek rustig. Van haar collega’s zag ze naast Tim en Michiel alleen Lynn en Hugo nog. Ze weet nog dat Gert ook aan het werk was. En Rob. Ook Hilda had ze gezien. Zouden ze ontsnapt zijn? Evelyn hoopte het.
Ze zat nog steeds tegen Daniel aan. Ze keek hem aan en zag de tranen over zijn wangen lopen.

Iemand zijn telefoon ging. Het was een telefoon van de winkel, Evelyn herkende het deuntje. De ringtone was wel erg dichtbij. Ze keek om en zag Daniel naar zijn werktelefoon staren. “Pick up!” zei een gemaskerde man tegen Daniel.
“H-hoi, met D-daniel” stamelde hij. Evelyn kon niet verstaan wat de persoon aan de andere kant zei. “Ze s-spreken Engels” hoorde ze hem zeggen. “They want to talk to you” zei Daniel tegen de gemaskerde man. De man griste de telefoon uit de handen van Daniel en liep ermee weg.
Evelyn veegde de tranen van zijn wangen. Evelyn en Daniel waren al ruim een jaar een stelletje. Ze hebben elkaar ontmoet in deze winkel. Ze dacht terug aan die eerste werkdag samen en er verscheen een glimlach op haar gezicht.
“Waarom lach je” vroeg Daniel. “Ik dacht terug aan de dag dat we elkaar voor het eerst zagen” fluisterde Evelyn in zijn oor.

Evelyn zag de klok 2 uur worden. Ze zaten er al ruim 3 uur. Evelyn had honger en dorst. Misschien had ze toch iets mee moeten eten toen ze weg ging vanmorgen. Naast een cracker en een glas Coolbest had ze niets op. Alsof de volwassen man gedachten kon lezen, stak hij voorzichtig zijn hand op. “What?” snauwde een gemaskerde man. “Well, I thought, could we get something to drink? It has been three hours, and I think we are all a bit thirsty” Evelyn kreeg het idee dat deze man vaker had onderhandeld. Waarom wist ze niet, maar er was een bepaalde zekerheid in zijn stem die haar hoop gaf.
Een van de gemaskerde mannen wuifde naar zijn collega wie weg liep.
Even later kwam hij terug met flessen drinken. Water en cola had hij meegenomen. De flessen werden naar iedereen toegegooid. Evelyn en Daniel hadden een fles water gekregen. Gauw nam ze een paar slokken en gaf ze de fles aan Daniel.
Toen pas merkte ze de wond op zijn hand. “Wat heb je gedaan?” vroeg ze. “Oh, zal wel glas geweest zijn” antwoordde Daniel.

Een van de mannen keek op de klok. Het was 3 uur. Hij wees Tim, Michiel, Daniel en Hugo aan. “You guys. Take the wounded out” hij doelde op Jacky en Bryan. Ook wees hij de oudere vrouw aan “You too! I want you guys outside” Vol verbazing stond Daniel op. Ook Evelyn wist niet wat ze moest denken.
Tim en Michiel hielpen Jacky naar buiten, terwijl Daniel en Hugo probeerden om Bryan te helpen zonder hem meer pijn te bezorgen. De vrouw liep angstig achter de jongens aan.
Even later waren ze weer terug en gingen ze weer op hun plek zitten. Evelyn kroop weer dicht tegen Daniel aan.
“You must be wondering why this is happening huh? Well, because you won’t get it, I won’t tell you. Fact is, that we’re going to be together for a while. We let the wounded and the elderly woman out, to show some good will. Tell me your names” Om beurten vertelde iedereen hoe hij of zij heette. De moeder heette Petra en haar kinderen heetten Paul en Wouter. De volwassen man heette Johan. De oudere man heette Albert. Paul en Wouter waren inmiddels in slaap gevallen, dicht tegen hun moeder aan.
“If you need anything to drink or eat, ask. We won’t let you starve or anything. You’re no good to us dead.” Michiel reageerde: “We recently got some blankets and stuff, is it okay if I go get them? I think we all could use some warmth”
De man stemde in, en liep met Michiel mee.
Michiel kwam terug met dekens en vesten, die we toevallig in het assortiment hadden, en deelde deze uit.
Met de deken om zich heen kropen Daniel en Evelyn nog dichter tegen elkaar aan. Voordat ze het door hadden vielen ze in slaap.

Evelyn werd na een uurtje rustig wakker en schrok. Ze keek verward om zich heen en het duurde even voordat ze doorhad wat er ook al weer aan de hand was. Zachtjes begon ze te huilen. Ze was bang. Bang dat haar collega’s waarmee ze vanmorgen nog had gewerkt dood waren. Bang dat ze hier nooit weg zou komen. Bang dat ze hier nooit levend weg zou komen…
De mannen hadden een spelletje erbij gepakt en zaten in, wat Evelyn dacht, Arabisch met elkaar te praten.
Daniel lag nog te slapen en Evelyn probeerde ook nog in slaap te vallen. De minuten leken uren te duren en Evelyn viel maar niet in slaap. De telefoon ging weer. Een van de mannen nam op en liep weg. Evelyn kon niet verstaan wat er gezegd werd. Om haar heen was bijna iedereen in slaap gevallen. Behalve Lynn. Lynn zat verstijfd voor zich uit te kijken, te bibberen van de kou en van de angst. Ook Tim sliep niet. Hij zag ook dat Lynn bang was en ging bij haar zitten. Hij legde een deken om haar heen en Lynn keek hem met tranen in de ogen aan. Lynn kroop tegen Michiel aan en zo bleef ze zitten. Als een standbeeld zaten ze daar. Uiteindelijk viel ook Lynn in slaap. Het leek alsof Michiel koste wat het kost wakker wilde blijven.
Evelyn was moe. Uitgeput. Ze kon niet vechten, niet tegen de slaap.

“WAKE UP!” Schreeuwde de gemaskerde mannen. “STAND UP!” Schreeuwde hij. Iedereen schrok wakker. Evelyn keek om zich heen. Waar was Daniel? De paniek sloeg toe. WAAR IS DANIEL?! Evelyn sprong op. Ze voelde haar ogen vullen met tranen. Hij is dood. Ze hebben Daniel meegenomen en hij is dood. Het kan niet anders!
Toen ze beter keek zag ze ook dat Albert, de oudere man weg was. Hebben ze Daniel en Albert geëxecuteerd? Wat was er gebeurd?
Evelyn was in paniek. Ze wist niet wat ze moest doen. De gedachte dat Daniel dood was, bleef door haar hoofd spoken. Tim zag dat het niet goed ging en ging naar haar toe. “Rustig rustig” zei hij en hij probeerde Evelyn te troosten. Het enige wat Evelyn kon doen was heel hard huilen. “Waar is Daniel” vroeg ze. “Ik weet het niet” zei Tim. “SHUT UP!” schreeuwde de man. Hij leek in paniek. De mannen hadden hun maskers afgedaan. Evelyn zag zijn gezicht. Bruine ogen, een litteken op zijn wang. Een spitse neus, rechte tanden die geel waren. Dunne lippen. Flaporen.
Deze details zou ze nooit meer vergeten. Ze hoorde glas rinkelen. Ze hoorde mannen binnenvallen. “De M.E.” zei Tim. De man was afgeleid en begon te schieten met zijn geweer. Evelyn voelde een pijnlijke steek in haar schouder. Ze werd duizelig en viel naar beneden. Ze zag de man doorboord worden met kogels. Bloed spatte alle kanten op. Zwart.
Evelyn was half bij bewustzijn. Een hevige pijn verspreidde zich vanuit haar schouder over haar hele lichaam. Ze zag een agent op zich af komen. “SNEL EEN AMBULANCE!” schreeuwde hij. Ze zag Daniel. Hij werd tegengehouden door een agent. “EVELYN!” schreeuwde hij. Evelyn kon niets uitbrengen. Het beeld voor haar ogen werd steeds waziger. “Blijf wakker” zei de agent. “Kom op meis, blijf bij me” smeekte hij bijna. Ze vocht. Haar ogen werden steeds zwaarder. Haar hoofd steeds lichter. Zwart.

Toen Evelyn langzaam haar ogen opende zag ze een fel licht. Het licht werd steeds zachter en ze zag de contouren van een kamer. “W-waar” bracht ze uit. Haar keel voelde rauw aan. “Sssh. Stil maar” hoorde ze iemand zeggen. Ze keek opzij en zag Daniel zitten. Haar ogen vulden zich met tranen en ze kon niets zeggen. Daniel leunde over het bed en gaf haar een knuffel. “Blij dat je weer wakker bent” zei hij.
“Wat is er gebeurd?” vroeg Evelyn. Ze moest hoesten. “Hier, drink wat” zei Daniel en hij gaf haar een glas water met een rietje.
“De M.E. heeft een inval gedaan. De mannen zijn dood. Op hun weg naar beneden hebben ze alleen geprobeerd zoveel mogelijk mensen mee te nemen. En dat is ze gelukkig niet meer gelukt.” “Waar was je?” vroeg Evelyn “Ik moest mee om koffie te zetten. Die mannen wisten niet hoe dat apparaat werkte en iedereen lag te slapen”.
Er kwam een verpleegster binnen gelopen. “Zo, ik zie dat je wakker bent?” zei ze. “Ik ben Melissa, je verpleegster. Daniel heeft alles al over je verteld zowat!” Evelyn glimlachte. Wat was ze blij dat alles goed was. Dat Daniel gewoon bij haar aan het bed zat, en niet dood was zoals ze had gedacht.
“Je schouder zal weer helemaal de oude worden. Er zal alleen nog een litteken te zien zijn van waar we hebben geopereerd, maar de functie zal niet beperkt zijn” vertelde ze. “Wanneer mag ik naar huis?” vroeg Evelyn. “Haha, niet zo snel. Eerst even goed aansterken, en dan zien we wel weer verder!” zei Melissa, en ze verliet de kamer weer.

Twee weken later was Evelyn sterk genoeg om naar huis te gaan. Ze woonde op zichzelf. Haar vader was al op vroege leeftijd vertrokken en haar moeder was 2 jaar geleden dood gegaan na een auto ongeluk. Daniel bleef bij haar totdat hij zeker wist dat ze zich alleen kon redden.
Thuis lag een brief in de brievenbus. Een lijst, met wie er waren omgekomen. Dominique stond erbij. Ook Rob en Gert stonden er tussen. Hilda zag ze niet staan. Verder zag ze namen van klanten, maar ze kenden hen niet.
Op de andere pagina zag ze haar eigen naam staan, en die van Daniel, Tim, Hugo, Michiel en Lynn. Zij hadden het overleefd. Ook Wouter, Paul, Johan, Petra en Albert stonden erop. Hilda stond ook aan die kant. Ze was ontsnapt via de achterdeur.

Een half jaar na de gijzeling keerde Evelyn en Daniel terug naar de winkel. Hand in hand liepen ze naar binnen. Voordat ze er erg in had, stroomden de tranen al weer over haar wangen. Er was een klein monumentje gemaakt. In de hoek waar ze hadden gezeten. Het was een prachtig beeldje van 2 handen. Hand in hand.
Ze zag Dick, de vader van Dominique. Michiel en Tim waren er ook. Lynn was verhuisd. Geëmigreerd naar Australië, naar haar oom en tante. Hugo had ontslag genomen en woonde nu in een dorp 200 kilometer verderop. Daniel en Evelyn liepen naar boven, naar de kantine. Michiel, Tim en Dick volgden en daar hebben ze nog een tijdje gepraat over alles wat er gebeurd is.