Van begin tot eind,‘Jenta, kom je nu eindelijk we gingen toch in het bos wandelen met de hond’ roept Mera. Jenta was de beste vriendin van Mera, ze waren alle twee 100% paardengek. Jenta was bij Mera slapen, ze gingen met de hond van Mera in het bos wandelen. ‘Ja, ik kom! Even wachten’ roept Jenta terug. Snel komt ze aangerend. Mera heeft de hond al aangelijnd. ‘Mam, wij zijn wandelen met de hond.’ ‘Tot straks’ roept moeder terug. ‘Echt fijn dat je zo dicht bij het bos woont…’ zegt Jenta. Ze lopen in stilte verder als Mera ineens een schuurtje ziet staan. ‘Gaan we er naartoe?’ vraagt Mera. ‘Nee, dat is echt eng.’ ‘Wat kan ons dan gebeuren?’ Mera loopt er vastberaden naartoe. Snel rent Jenta achter haar aan. ‘Mera, ik ben bang’ zegt Jenta. Zwijgend loopt Mera door, Jenta blijft staan. Voorzichtig opent Mera de oude krakende deur. Even later hoort Jenta een harde gil. ‘Mera, wat is er!’ Snel rent Jenta naar het schuurtje toe. Ze rukt de vieze deur open, wat ze daar ziet had ze echt nooit verwacht. In het schuurtje ziet ze een vies, mager en verwaarloosd paard staan. Mera staat het doodsbange paard voorzichtig te aaien. Blaf, de hond staat bang naar het grote beest te staren, te bang om te blaffen. ‘Wat is dit’ brengt Jenta verbaasd uit. Ineens horen ze voetstappen en komt er een vrouw woedend binnenlopen. ‘Wie zijn jullie en wat doen jullie met mijn paard!!!’ Blaf begint woest te blaffen en het paard duikt doodsbang in elkaar. ‘Wie zijn jullie!’ roept de vrouw nogmaals woedend. ‘Uhm… wij… ik…’ stamelt Jenta. ‘Is dit paard van u?’ roept Mera fel. ‘Dat gaat jou helemaal niks aan!’ gilt de vrouw, ze begint rood aan te lopen. ‘Wegwezen! Nu!’ Snel aait Mera het bange paard nog even over zijn hoofd. Ze pakt blaf vast en loopt samen met Jenta de vieze stal uit. Ze horen het paard zachtjes hinniken. Ook horen ze de vrouw hard tegen haar paard roepen. ‘Ik… Ik.. ik zal die vrouw wat doen!’ roept Jenta woedend. Mera zegt niks. ‘Meer, wat is er? Waarom zeg je niks. Vindt je niet dat we dat paard weg moet halen daar?’ Weer zegt Mera niks. ‘Meer! Als jij niks zegt dan steel ik hem wel alleen!’ ‘Als je hem steelt dan krijg je nog een strafblad ook… Je kunt niet zomaar een paard stelen!’ zegt Mera. ‘Ja maar, het paard dan?’ ‘Ik heb een idee, niemand mag het weten.’ Mera twijfelt even. Is het plan wat ze heeft niet absurd. ‘Oké, niemand mag het weten. Ik hou het schuurtje in de gaten. Waarschijnlijk heeft ze vaste tijden dat ze naar haar paard gaat. Als ik die ontdek dan kunnen we het paard verzorgen. Dit beest is helemaal verwaarloosd!’ ‘Kunnen we niet beter gewoon de politie bellen?’ zegt Jenta twijfelend. ‘De politie? Wat kan die nu doen? Die mensen weten niks over paarden. Ze zullen denken dat dit paard gewoon een beetje ziek is. Die enge vrouw zal alles ontkennen en doorgaan met dat paard verwaarlozen!’ roept Mera boos. ‘Maar als jij niet wil helpen dan doe ik het wel alleen!’ roept Mera nog bozer. ‘Nou alsof jij alles zo goed weet altijd! Doe het dan toch lekker in je eentje met je stomme plannetjes! Ga maar lekker dat paard redden.’ zegt Jenta verontwaardigd. ‘Ik dacht dat jij een vriendin was…’ Boos trekt Mera de hondenriem uit de handen van Jenta en rent verdrietig weg. Jenta hoort achter zich in het schuurtje een zweep zwiepen en het paard hard hinniken. Daarna hoort ze de vrouw schreeuwen tegen het paard. Ze bedenkt zich geen seconde en rent achter Mera aan. Trillend op haar benen staat ze even later bij Mera. Ze vertelde wat ze had gehoord. ‘Wat heb je toen gedaan?’ vraagt Mera een beetje geïrriteerd. ‘Uhm, ja. Toen heb ik, uhm… Ik ben toen een beetje weggerend.’ zegt Jenta stamelend. ‘Wat? Je bent weggerend! En dat arme paard dan?’ schreeuwt Mera woedend. ‘Nou, tja… Hoe moet ik dat nu weten? Alsof jij altijd alles durft?’ zegt Jenta een beetje twijfelend. ‘Ik hoef je vriendin niet meer te zijn! Laat me met rust. Ik red het paard alleen wel!’ roept Mera nog bozer. Met tranen in haar ogen en Blaf op haar hielen rent ze naar huis. Alleen blijft Jenta achter. Jenta wil nog achter Mera aan gaan maar bedenkt zich. ‘Hey lieverd, hoe is het gegaan met Blaf in het bos’ roept haar moeder vrolijk. ‘Het ging heel goed in het bos…’ zegt Mera huilend. ‘Meisje, wat is er gebeurd? Niet huilen. Heeft Blaf weer gebeten?’ ‘Blaf was heel braaf alleen. Maar er was een schuurtje en ik ging kijken en toen was er een verwaarloosd paard, ik wou helpen maar Jenta durfde niet. Toen kwam er een enge vrouw en die gilde en stuurde ons eruit. Jenta en ik rende weg. We kregen ruzie en ik rende weg. Jenta hoorde hoe die stomme vrouw het paard mishandelde. Ze deed niks en liet het gewoon gebeuren. Ze rende zelfs weg. Ik werd nog bozer op Jenta en nu hebben we denk ik ruzie…’ ratelt Mera huilend. ‘Hé meissie, dat is niet fijn. Maak het morgen op school gewoon goed.’ zegt moeder troostend. ‘Ja, dat is wel een goed idee. Misschien kunnen we dan alsnog samen het paard redden.’ ‘Doe wel voorzichtig lieverd!’ Snel rende Mera naar haar kamer. Ze begon een schets te maken van dat mooie paard. Ze tekende hem eerst hoe dat het paard nu was. De schets werd prachtig en leek net echt. Toen tekende ze het paard zoals dat hij over een paar jaar zou zijn als zij voor het paard mocht zorgen. Deze tekening was nog mooier dan de andere. Haar moeder kwam de kamer binnen, ze liet de schetsen aan haar moeder zien. ‘Wat heb je toch een rijke fantasie lieverd’ zei moeder. ‘Nee mam! Snap het nu… Er staat echt een paard zo in het bos! Ik lieg niet en ik verzin het ook niet! Ik wil het best bewijzen… Kom maar meekijken anders!’ roept Mera verontwaardigd. ‘Lieverd, rustig. Oke, ik geloof je wel. Kom je eten? Ik heb pannenkoeken gebakken.’ Mera stond boos op en liep naar beneden toe. De pannenkoeken smaakte ondanks dat ze heel boos was erg lekker. Na het eten pakte ze haar laptop en liep naar boven. Ze kwam online op MSN. Ze zag dat Jenta online was. Ze wou net een berichtje naar Jenta typen toen ze zich bedacht. Ze bekeek eerst Jenta’s profiel. Op Jenta’s profiel hadden eerst foto’s gestaan van alle dingen die samen hadden gedaan. Ze dacht terug aan het moment van hun eerst ponykamp. Ze legde haar laptop langs haar bed op de grond en ging op haar bed liggen. Langzaam doezelde ze in slaap. Een uur later werd ze huilend wakker. De tranen stroomde over haar gezicht en alle spanning van die middag kwam eruit. Toen ze een beetje uitgehuild was droogde ze haar tranen. Ze liep zachtjes door de gang naar de badkamer en zette de douche aan. Ze deed de deur op slot, kleedde zich uit en ging in de douche staan. Ze draaide de kraan extra koud en liet alle zorgen en stress van zich afspoelen. Het koude water stroomde over haar heen en ze zette de warme kraan weer aan. Ze zeepte zichzelf helemaal in met douchegel. Een half uur later kwam ze uit de douche, ze droogde zichzelf af en liep met een handdoek om zichzelf heengeslagen naar haar kamer. Ze deed haar warme pyjama aan. Ze poetste haar tanden en ruimde de badkamer op. Haar moeder kwam naar boven gelopen. ‘Hey meisje, waarom heb je je pyjama al aan? Het is pas 8 uur.’ ‘Ja, ik heb lekker gedoucht en ik ga nu maar eens huiswerk maken. Dan kan ik eens een keertje vroeg naar bed toe.’ ‘Oke is goed. Welterusten dan maar vast.’ Haar moeder gaf haar een kusje op haar wang en liep weer naar beneden. Mera liep naar haar kamer en rolde zich op in haar deken en pakte haar laptop. Ze begon aan haar Nederlands huiswerk. Een verslag typen over iets wat heel speciaal voor je was. Nou, dat was niet zo moeilijk. Ze begon een verhaaltje te schrijven over de liefste manege pony dier er bestond. Trippel, een geweldige springpony die Mera had mogen verzorgen. Helaas was Trippel 7 maanden geleden verkocht aan een meisje dat ermee wou gaan crossen. Mera had dagenlang gehuild, hoe konden ze nu zomaar ‘haar pony’ verkopen…? Gelukkig had Mera zichzelf eroverheen kunnen zetten. Langzaam begonnen haar gedachten af te dwalen. Ze dacht aan het mysterieuze zwarte paard. Ze kon het niet laten en bekeek toch Jenta’s MSN profiel. Wat ze zag kon ze niet geloven. Alle foto’s van hun waren gewoon weggehaald. Mera dacht, morgen zouden ze er allemaal weer opstaan. Morgen zou ze naar Jenta gaan in de pauze, ze zou sorry zeggen en samen het paard redden. Mera zag dat Jenta helaas offline was gegaan.