De spinnenwebben glinsteren in het donker en het behang is los gekrabd.
Een rilling trekt over mijn rug bij het horen van een dichtslaande deur.
Waar was Maaike? Angstig grijp ik in de diepte, ik heb het lef niet om te roepen.
“Mette!” klinkt een benauwd stemmetje. Ik schrik, is dat Maaike? “Maaike, ben jij dat?” roep ik terug. Een ja echoot door de gang.
Dit jaar zou alles veranderen, ik word ‘groot’ zoals mijn moeder dat noemt. De middelbare school, het schoolkamp en niet te vergeten: de musical.
In de brochure die we van school hebben gekregen staat dat er een groot zwembad is en op de foto’s zie je blinkend schone slaapkamers. Slaapkamers nog wel, niet eens een slaapzaal!
Dit lijkt dus echt niet op de brochure. Er is wel een zwembad, maar die zal vast vol zwanenpoep zitten. Er zwemmen namelijk vier zwarte zwanen in, die flink boos kunnen worden als je geen eten bij je hebt. Dat er zwanen zijn, staat ook in de brochure maar wie denkt eraan dat dat werkelijkheid is? De klas lachte om het ‘zogenaamde’ spookverhaal. Ik ook, trouwens.
Een hard gelach weerkaatst tegen de muren van de gang. Het klinkt als een startschot in mijn oren, van pure angst begin ik te rennen. Nog een stukje, daar is een deur! Dan klinken er voetstappen. Mijn ademhaling is snel en onrustig. . Het einde is in zicht, en ik weet het.
Een koude, ijzeren hand klemt zich om mijn keel.
Strakker en strakker. Ik snak naar adem, maar ik krijg geen lucht! Vaag in de verte hoor ik Maaike roepen. Dan is het ijzig stil, ik ben er niet meer.
Mijn vleugels spreiden uit, ik vlieg naar boven.
Dit jaar is inderdaad alles veranderd, maar niet op een positieve manier.
Klein stukje aangepast.