Geplaatst 
tips zijn heel erg welkom!Ik heb altijd al een boek willen schrijven.
Eerst begon ik met iets over vampiers, die veranderden dan in engelen en later ben ik ook nog eens
begonnen met een moordverhaal.
Ze zijn allemaal onaf in de in vuilbak geëindigd. Hoewel het idee misschien wel goed was (al betwijfel ik dit)
het lukte gewoon niet. (en dat voor een zelfbenoemde schrijver, wat een afgang.)
Maar deze keer gaat het niet weer zo eindigen! Ik zet me aan mijn krakkemikkige bureau en denk na.
Over perfecte mensen die overal in uitblinken is al zoveel geschreven. En dat zijn nu niet echt mijn
favoriete boeken, dus dat zou mij toch nooit lukken.
Een boek met als hoofdrol de meeste middelmatige persoon zag ik nog wel zitten, maar Markus Zusak
is me daar al in voor geweest.
En zeg nu zelf, hoe zou ik die nu in godsnaam kunnen evenaren, laat staan zelfs maar een ietsiepietsie
te kunnen verbeteren? (het is beschamend dat ik alleen al aan het idee ervan denk.)
Blijft over: de grootste sukkel, met name : mijzelf.
(ik weet het, lekker egoïstisch om over jezelf te schrijven, maar zoals je ziet had ik niet veel andere keuzes.
En geloof me, ik ben er niet echt trots op om mijzelf als zodanig te omschrijven, maar goed, de waarheid
kwetst nu eenmaal vaak. En ik kan mijn boek nu toch moeilijk beginnen met een leugen? Die mogen pas
vanaf de tweede bladzijde. Haha.
Ik weet het, dat was een flauwe grap. Voor de meesten zelfs niet eens een grap waarschijnlijk.
Ik zei het toch, de grootste sukkel?)
Ok, waar waren we gebleven? O ja, aan mijn excuses om mijzelf te benoemen als hoofdpersoon.
Ik hoop dat je het niet al te erg vindt dat ik zoveel praat tegen jou. Voel je maar vereerd, hoogstwaarschijnlijk
ben jij één van de enige die de moeite deed om mijn boek te lezen.
Ik hoop dat je niet te teleurgesteld bent, als het helemaal uit is.
Zal ik dan mijzelf dan maar eens voorstellen?
Louis Harper, aangenaam.
Negentien jaar, 2 maanden en 12 dagen oud.
Donkerbruin tot zwart, kort,warrig haar en grijsblauwe ogen.
Studies: Geen.
Bankrekening: Precies €50,37 . Zo goed als niets dus. Wil je weten hoe dat komt? Door dit stomme boek.
Op mijn achtiende besloot ik te stoppen met school omdat ik een meesterwerk wou schrijven. Eigenlijk
had ik gewoon geen zin meer om te studeren, en zocht ik een excuus.
Raar genoeg werden mijn ouders niet boos, maar juist laaiend enthousiast. Ze waren ervan overtuigd
dat ik stinkrijk zou worden en het beste boek van de enentwintigste eeuw zou schrijven.
Nu kon ik niet zomaar zeggen dat ik helemaal geen boek wou schrijven, maar gewoon een paar jaar
op mijn luie reet wou zitten. Ik zou ze enorm gekwetst hebben en mijn vader zou mij ongetwijfeld buitengooien.
En dan had én geen geld, én geen opleiding én geen huis. Helemaal niets dus.
Dan was de andere optie, thuis een boek schrijven toch wel nog aanlokkelijker.
Spijtig genoeg was dat niet daar het idee van mijn vader.
‘jongen, je kan hier niet blijven om je meesterwerk te schrijven! Nee nee, we zoeken een huis voor je.’
Een huis, voor mij alleen? Mijn geluk kon niet op.
Tot ik het huis zag, of beter gezegd het krot.
Het was minuscuul klein, de verf bladderde overal af en het was helemaal leeg op een tafel, een krakerig bed
en een fornuisje na.
‘het is niet veel mij zoon, maar hoe minder afleiding, hoe sneller het duurt voor je boek af is!’. Hij klopte mij
op de schouder en vertrok.
Gelukkig had hij mij nog een redelijke som geld achtergelaten, zodat ik mij alleen maar hoefde te concentreren
op het schrijven.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot op mijn achtiende misschien 20 boeken had gelezen. Ik kon helemaal niet
schrijven en had geen idee waarover ik zou kunnen schrijven.
Zoals je waarschijnlijk wel al kon bedenken heb ik de eerste maanden geen letter geschreven.
Onder het mom van inspiratie opdoen kocht ik een hoop boeken. Pas na een maand had ik door dat het toch
wel iets goekoper zou zijn om naar de bibliotheek te gaan.
Ik kan nu wel zeggen dat ik een aardig aantal boeken heb gelezen. Tja, wat moet je anders als je geen televisie hebt?
IK kan me niet voorstellen dat iemand het geduld heeft om een heel boek af te maken! En toch zijn er miljoenen
boeken geschreven, sommigen zelfs over de duizend bladzijden!
Ik hoop dat dit nu eens een keer afgeraakt, ik ben het al redelijk zat nu. Maar waarschijnlijk is een boek van
2 bladzijden niet goed genoeg.
Ik haal mijn vingers van mijn toetsenbord en leun achterover. Wat ben ik nu eigenlijk aan het doen? Nou ja,
dat weet ik wel, ik zit hier gewoon mijn gedachten op te schrijven.
Maar hoe moet dit nu een boek worden? Dit is toch helemaal niet interessant!
Ik strijk met mijn hand door mijn haar. Als ik nu eens gewoon afstap van het idee dat ik een boek schrijf.
Als ik dit nu eens gewoon doe om de tijd te verdrijven, want eigenlijk verveel ik mij hier dood, in dit krot,
in dit onbekende dorp. (ik zit mijzelf bijna uit te lachen om deze woorden, hoe zielig kan je zijn als je zegt
dat je na er bijna een jaar gewoond te hebben het dorp nog steeds niet kent. Helaas is het de waarheid.)
Om de tijd te verdrijven… tot wanneer? Tot ik dood ben? Tot mijn ouders erachter komen dat ik alleen maar
hun geld zit op te doen?
Nu we het over dat geld hebben, dat is nu wel bijna op. Wat moet ik doen?
Werken? Werken?! Ik??!
Wacht! Stop nog niet met lezen alsjeblieft! Ik bedoelde het niet zo! Het is niet dat ik niet wil werken (nou ja…)
maar ik heb geen diploma! Ik zou nergens worden aangenomen, zelfs al zou ik ergens goed in zijn. En dat ben ik niet.
Ik ben zelfs niet goed in schaken, en ik heb dan nog wel een duur schaakbord gekocht!
Er speelt een lachje rond mijn lippen als ik aan de herinnering denk.
Op een dag (ik heb geen idee wanneer, voor mij is het voorbije jaar in een waas voorbij gegaan, een
aaneensluiting van allemaal dezelfde, saaie, lange dagen.)
kocht ik gewoon een schaakbord. Zomaar.
Ik voelde mij aangetrokken tot de witte met zwarte vakjes. Ik vind het idee mooi, ik vind de speelstukken mooi.
Maar ik kan het niet. Ik ben totaal niet goed in schaken. Ik kan niet vooruitdenken, waardoor ik altijd
verslagen word. En ik heb er het geduld niet voor. Inderdaad, ik ben geen geduldig persoon.
Nu ligt het bord midden op de vloer (andere meubels zijn er toch niet.) En elke dag kijk ik er even naar.
Maar wat kan ik ermee doen?
Mijn ouders belden elke week om te horen hoe ik ervoor stond. Dat waren hoogst ongemakkelijke gesprekken.
‘Louis?’
‘Ja, ma?’
‘Hoe is het daar?’
‘ja, gaat wel..’
‘en met je boek?’
‘Dat gaat wel..’
Dan is een kleine stilte, waarna ze nog een kleine opmerking over mijn vader maakt. In de trant van:
‘ja, je pa is in de tuin aan het werken, hij kan nu niet even gedag komen zeggen, spijtig he?’
of
‘jaja, hij zou graag weten waarover je schrijft,… maar hij is juist naar de winkel. Toevallig he, maar ik
vergeet altijd te bellen als hij er nu net wel is… en ja, als ik meer bel , zou ik je kunnen storen he? Dus ja...’
Het is duidelijk dat ze dan niet meer uit haar woorden geraakt. Maar de boodschap is hoe dan ook aangekomen;
mijn vader wil mij niet zien.
Want hoe belachelijk is het argument ‘als ik je meer bel zou ik je storen,’ wel niet? Ik zit hier 24 uur per dagen
in dit domme huis, en dan zou ze mij storen?
En nog zoiets, ZIJ belt mij op, kan ze toch net even wachten tot mij vader ‘terug is van de supermarkt’?
Kan het nog duidelijker?
Ergens steekt het toch wel, dat zelfs mijn ouders mij niet leuk vinden, mij niet willen zien.
Ik kan me voorstellen wat mijn vader ervan denkt. Hij is waarschijnlijk teleurgesteld in mij. Ik ben niet
de sportieve, intelligente zoon die hij zich had voorgesteld.
Nee, ik ben een mislukkeling. En zeker in zijn ogen.
Waarschijnlijk had hij al tegen zijn collega’s op het werk zitten opscheppen dat zijn zoon toch nog
ergens goed in was, hij was namelijk bezig een boek aan het schrijven!
Die collega’s moesten nu na een jaar toch wel denken dat mijn vader het allemaal gelogen had. Tja, wie niet?
En mijn vader zou mij daar de schuld van geven. Vanzelfsprekend.
Zou hij het al doorhebben dat ik nog totaal niets had? Zou ik hun het geld moeten terugbetalen als ze erachter kwamen?
Nu ik er zo over nadenk, ik heb me wel diep in de nesten gewerkt deze keer.
fiets it! Ik klap mijn laptop toe en slof naar het kleine ijskastje om een blikje bier te pakken.
Mijn enige troost in dit godvergeten gat. En in mijn hopeloze, nutteloze leven. Straks kreeg ik nog zelfmedelijden ook. Oh God, wat was het ver mij mij gekomen.
Ik ben nog een beetje aan het prutsen met lay out enzo, in een worddocumentje ziet het er nog redelijk uit, maar hier...
Alvast bedankt om het te lezen!
