Geplaatst: 25-05-12 19:19 
Zou het leuk vinden als ook oudere het lezen.
Hoofdstuk 1,
Puck leert rijden.
“Weet je het echt heel zeker?” Donna, Maaike en Puck zitten in het gras. Donna en Maaike zijn vanaf hun kleuterjaren vriendinnen en zijn nu nog onafscheidelijk. Puck is er later bijgekomen. Maaike en Donna zitten op paardrijden, maar Puck heeft jaren die stap niet durven te zetten. Ze is als kleuter eens van een pony afgevallen en heeft daar soms steeds last van.
“Wat weet ik echt heel zeker?” vraagt Puck. Ze kijkt Maaike nieuwsgierig aan.
Maaike aarzelt even maar dan gooit ze het eruit, “Of je wel wil leren paardrijden, na dat ongeluk!”
Snel legt ze een hand over haar mond. Oh, wat is ze dom geweest! Er word over het ongeluk niet vaak gesproken omdat Puck er onzeker van word. “Maaike bedoelt dat je goed moet nadenken of je het wel wilt. En als je toch aan het denken bent, denk dan direct na op welke pony je dan wilt . Dat kunnen we dan doorgeven” Donna red de rood geworden Maaike uit de situatie. Dankbaar knikt Maaike naar Donna, die glimlacht terug.
“Ik wil op die leuke vos waar je het eens over had” zegt Puck na een stilte.
“Heb je dan al gekozen?” “Natuurlijk! Wie laat zo’n superkans nou schieten?”
De drie meiden barsten op hetzelfde moment in lachen uit.
“Heb ik echt alles?” vraagt Puck opgewonden. Ze tikt zenuwachtig met het zweepje tegen de zwartleren rijlaars. “Eeuhm, volgens mij wel,” Donna kijkt onderzoekend naar het op de plek dribbelende meisje, “Oh nee, enkel je cap nog!” Ze haalt haar cap uit de tas en plant hem op Puck haar hoofd. De meisjes duwen de toiletdeur open en lopen naar de kantine. Daar gaan ze aan een tafeltje zitten. Vanuit de kantine is er goed zicht op de bak, er rennen paarden rond. Op hun rug zitten netgeklede ruiters die de paarden goed in de hand hebben. “Kan ik iets voor jullie doen, dames?” horen ze opeens een stem. Geschrokken draaien ze zich om. Gelukkig, het is Boris maar! Boris is een jochie van haast zestien die een bijbaantje heeft in de kantine. “Nou.. doe maar twee, nee drie, cola.” Donna vist een briefje van vijf uit haar zak en geeft het aan Boris. “Komt voor elkaar!” lacht hij, zet drie glazen cola neer en loopt met grote, stevige passen weer weg. Ongeduldig kijkt Puck op haar horloge, “Waar blijft Maaike nou?” mompelt ze in zichzelf. Donna hoort het en haalt haar schouders op. Op dat moment zien ze Maaike met een vos paard naast zich naar de stallen stappen. Beide meisjes springen op en rennen met de cola in hun handen naar de stallen. “Maaike, Maaike! Waar zit je?” schreeuwt Puck hard door het gebouw heen. Donna port haar in de ribben. “Niet zo hard! Paarden schrikken daarvan” Een groot paardenhoofd verschijnt van achter de muur. Daarnaast staat Maaike. “Hier ben ik!” Maaike grinnikt en veegt het zweet van haar voorhoofd, “Wel een pittige dame hoor. Ze houd niet zo van het zadel”
Puck gaat op haar tenen staan en kijkt over de boxrand. Daar ziet ze een gezadeld paard dat van het hooi zit te eten. “Oh, wat lief! Je hebt haar voor me opgezadeld” roept ze uit van verbazing. Puck geeft Maaike een knuffel, daarna is de merrie aan de beurt. “Ja, noem me maar lief. Volgende keer doe je het zelf hoor!”
Rustig pakt Puck de teugels over. Ze wil haar voet in de stijgbeugel zetten, maar dat word afgekeurd door haar vriendinnen. Op advies van Maaike loopt ze met het grote paard naast zich naar de bak. “Ha, Puck! Dat was het toch? Je hebt Elvira uitgekozen voor je eerste rijles zie ik. Ga maar achter John staan en voor Romy. Romy is dat meisje met die blonde haren en John het jongetje met de zwarte krullen!” De instructrice verwelkomt alle beginners hartelijk. Puck kijkt onzeker naar haar vriendinnen, die knikken aanmoedigend. Langzaam loopt ze naar het meisje met de lange, sluike, blonde haren. Naast het meisje staat een kleine pony die wild met het hoofd schud.
“Ik ben Roos, jullie instructrice. Deze les leren we stappen en draven.
We gaan eerst een rondje stappen. He, nog niet opstijgen!” roept de vrouw die zich heeft voorgesteld als Roos. Het jongetje voor Puck zet eigenwijs zijn linkervoet in de stijgbeugel,
met een ruk trekt hij zich op. Al gauw ligt hij er aan de andere kant af. Snel krabbelt hij overeind en kijkt beschaamd om zich heen.
“Dat is dus fout. Wat ik nu vertel moeten jullie goed onthouden: Je moet altijd je rechtervoet in de stijgbeugel doen, anders zit je verkeerd om. We gaan beginnen! Zet je rechtervoet in de beugel, als je een kontje nodig hebt mag je dat natuurlijk zeggen. Dan pak je de voorkant van het zadel en trekt je op. Goed zo, Romy! Sla je voet over het zadel heen en plaats hem in de stijgbeugel. Als het goed is, zit je dan. Zit iedereen? Lukt het, Puck?”
Aarzelend kijkt Puck naar de stijgbeugel die knaphoog hangt. “Ja hoor” zegt ze zacht. ‘Toch maar proberen’ denkt ze, ze zet haar ene voet in de stijgbeugel en trekt zich omhoog.
“Zie je? Het is makkelijker dan het lijkt!
Nou, nu iedereen zit kunnen we gaan stappen. John, niet zo hard trekken! Als je niet luistert, sluit je achter in de rij aan. Oke, misschien lukt het wel nu je achteraan zit, John.
Puck, nu ben jij de voorste. Geef het goede voorbeeld, zou ik zeggen. Por je hakken zachtjes in de buik, dan gaan de paarden stappen. Zit niet als een zoutzak, Dyna. He, wat voor Dyna geld geldt ook voor jou, Sanne!” Roos geeft strenge instructies, alle kinderen luisteren. Dat is wel wat anders dan op school, daar kan de meester zo streng zijn als hij wilt, maar luisteren doen ze nooit. Puck gaat rechtop zitten. Ze neemt de teugels iets strakker en drukt haar hakken in het vet van Elvira. De merrie begint langzaam te lopen.
“Trap nog maar een keertje en neem de teugels korter!” roept Roos.
Nogmaals krijgt Elvira een por in haar flank. De merrie gaat over in een gelijkmatige draf. Een minuut later gaat Puck op en neer in het zelfde ritme als Elvira. Na een paar voltes in draf te hebben gereden is ze nat van het zweet.
“Het uur is om, jullie mogen afstijgen en dan afzadelen!” Opgelucht haalt Puck adem. Ze schopt haar voeten uit de beugels en laat de teugels los. Ze pakt een plukje manen. Voorzichtig laat ze zich uit het zadel glijden. Maaike gebaart dat Puck de teugels moet pakken. Vreemd kijkt Puck Maaike aan, dan ziet ze dat Elvira los staat. Oeps! Snel grijpt ze het paard bij de teugels. Het leer voelt nat aan, even walgt ze van het idee dat ze nu paardenspuug op haar handen heeft. Ze zet die gedachte van zich af en loopt naar Maaike en Donna. “Het ging supergoed!” roept Donna direct, ze geeft Puck een schouderklopje. Glimmend van trots loopt Puck met haar vriendinnen naar Elvira’s stal. Donna en Maaike helpen Elvira af te zadelen en in de stal te zetten.
Wanneer de drie meiden in het hooi zitten en over de dag kletsen, gaat Maaike haar mobiel.
“Leuke ringtone” giechelt Donna bij het horen van het luide hoefgetrappel dat uit Maaike haar mobiel komt. Maaike klapt haar mobieltje open.
“He, met Maaike. Wat, meen je dat? Dat kan niet! Gaat ze echt naar de slacht? Oh.. wat erg.
Nee.. nee, dat is niet waar. Dankje, mam!” Stomverbaasd hangt Maaike op. “Wie was dat?” vraagt Puck nieuwsgierig. Als in een droom mompelt Maaike: “Eigen paard.. Kampioenspaard.”
“Wat, krijg je een kampioenspaard?” nu begint ook Donna te vragen. Maaike schud haar hoofd. “Nee?” Puck en Donna kijken teleurgesteld.
Het verbijsterde meisje knippert met haar ogen, “Ik krijg een eigen paard. Het is een Arabisch volbloed paard van negen jaar oud. Het dier staat al zijn hele leven voor de kar en reed wedstrijden op hoog niveau. Mijn moeder zegt dat het paard kreupel werd en naar de slacht zou gaan, ze heeft hem van haar vriendin gekocht. Maar niet voor zichzelf, het was voor mij...”
“Dat is toch hartstikke leuk?!” roept Puck enthousiast, zij is misschien wel blijer met het paard dan Maaike zelf.
Maaike knikt droevig, “Tuurlijk, maar ten eerste weet ik niet of ik wel een menpaard wil. Mennen is niet mijn ding. Ten tweede, wij hebben het niet zo breed. Moeder kan net me paardrijlessen betalen, en een Arabier zal wel heel duur zijn. Er klopt hier iets niet, maar ik weet niet wat.”
Hoofdstuk 2
Het geheim van Eef.
Denkend over de woorden die Maaike heeft gezegd start Puck MSN op. Snel glijden haar ogen langs degene die online zijn. He, Evi is online! Ze drukt op het icoontje.
Puckkie zegt: He, Eefke! Het was zo superleuk vandaag!
Eefmistpuckkie zegt: Hu?
Puckkie zegt: Maaike, mijn beste vriendin [samen met Donna], krijgt een eigen paard. Ze is er alleen niet blij mee!
[b]Puckkie zegt: En ik heb me eerste rijles gehad,
Puckkie zegt:
Eefmistpucckie zegt: Ik was je beste vriendin toch?
Puckkie zegt: Tuurlijk ben jij mijn beste vriendin, maar Donna en Maaike zijn mijn twee beste vriendinnen in het dorp.
Eefmistpuckkie zegt: Vast.
Eefmistpuckkie zegt: >:(
Puckkie zegt: He, doe niet zo chagrijnig.
Evi is booz! zegt: Dag!
Evi is booz! is offline gegaan.
Wanhopig legt Puck haar handen op tafel. Ruzie met Evi is niet leuk, want Evi blijft heel lang boos. Ze trekt haar bureaula open en pakt haar mobieltje. Met trillende vingers tikt ze de cijfers in. In haar haast zet ze de telefoon op luidspreker.
“Met.. met Puck” Ze hoort een aantal piepen, dan klinkt er een stem uit de telefoon.
“Hai, wat is er? Grapje! Ik ben er nu even niet, spreek een bericht in na de piep. PIEP!”
Teleurgesteld mompelt ze wat, dan hangt ze op.
“Wat nu?” zegt Puck zachtjes. Dan schiet haar iets te binnen, iets wat Evi altijd checkt; Email! Ze schuift de bureaustoel weer naar de computer.
Aan: Evi de Bakker <edb@live.nl>
Van: Puck Hoogstra <Puckkie@hotmail.com>
Datum: 1 augustus 2012 18:23.
Onderwerp: Mijn bestelling aan de bakker.
Doe me maar een half gesneden wit en zo’n lekkere krentenbol. Oh, zijn die roomsoezen in de reclame? Doe daar er ook maar twee van!
Haha, nee grapje. Ik wil je zeggen dat ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg spijt heb. Goed genoeg? Ik dacht er even niet aan dat dat kwetsend is. Maar jij bent dus mijn BBBBBFF en die andere twee mijn BFF’s. BBBBBFF is een huis compliment, want dat betekent: Best best best best best friend for ever. Heel positief dus.
Nou, een kort mailtje. Stuur je er gauw één terug?
Groetjes, de Rodeorijder Puck!
Lachend drukt Puck op verzenden. Zo, dat is geregeld!
“Hopelijk leest Evi hem gauw” zegt ze en ze aait haar dikke kater Garfield over de kop.
Ze krijgt gelijk, want vijf kleine minuten later hoort ze een pingel, die betekent dat ze mail heeft.
Aan: Puck Hoogstra <Pucckie@hotmail.com>
Van: Evi de Bakker <edb@live.nl>
Datum: 1 augustus 2012 18:27
Onderwerp: RE: Mijn bestelling aan de bakker.
Fok je niet zo op. Ik was boos, ja maar betekent dat dat ik het de hele tijd ben?
Ik ben iniedergeval nu dus niet meer boos.
Het was vandaag ook hier heel leuk! Er was een schoolfeest, en weet je wat dat meisje Layla meenam? Een pony!
Stiekem natuurlijk, voor de leraren dan. De hele brugklas wist het namelijk al
Het was een geinige pony met vlekjes. En de haren [of hoe noem je dat?] waren heel pluizig.
We gingen met zijn allen erop en lachen dat we deden! Layla zelf viel eraf, want de buikriem brak [dat noem jij toch een singel?] en het zadel begon te schuiven. Een ongelukkig moment, want die pony begon te bokken en te doen. Brrr!
Ik ging er niet op, eigenlijk. De andere wel.
Kommie op MSN?
Groeten, beter dan Puckkie Rodeorijder Evi!
Puck leest het berichtje even door, opent MSN weer en start een chat met Evi.
Puckkie zegt: He, Eef.
Puckkie zegt: Alweer meer dan een jaar geleden.
Eefke zegt: Inderdaad, lijkt veel korter!
Puckkie zegt: Oh, wat ben jij gemeen.
Eefke zegt: Niet, ben een engeltje
Eefke zegt: ♥
Puckkie zegt: Wie heeft Eef overgenomen?
Eefke zegt: Eef heeft zichzelf overgenomen
Puckkie zegt: Zin in een videochat?
Eefke zegt: Mww..
Eefke zegt: Ach, is goed!
Eefke nodigt je uit voor een videochat. Accepteren/annuleren.
Puck drukt op Accepteren. Verbaasd kijkt ze naar het meisje dat ooit zo lekker vrolijk aangekleed was. Evi draagt nu een dikke sjaal om haar nek“Wat heb jij nou aan?” roept ze uit. Ze kijkt in het schermpje, waar Evi een glimlach op haar gezicht perst. “Oh, niks!” “Waarom heb je die sjaal dan om?”
Het meisje lijkt even te twijfelen maar weet dat ze haar vriendin niet voor de gek kan houden. Voorzichtig trekt ze de sjaal weg en draait zich om.“Zie je?” mompelt ze. Een enorm litteken zit op haar rug. Geschrokken legt Puck haar hand voor haar mond. Even vergeet ze dat Evi alles kan zien. “Wat is dat nou!” zegt ze. “Weet je mijn spreekbeurt nog, Puck?” Vervreemd kijkt ze Evi aan. Ja, ze herinnerde Evi’s spreekbeurt nog heel goed. Die ging over rolstoelen. Iedereen kreeg na afloop een brochure. Waarom doet Evi toch zo vreemd, er is toch niks ergs aan de hand? “Nou, Puck. Het is een best lang verhaal. Ik durfde je het niet te vertellen al die maanden. Ik zei tegen mijn ouders dat ik je haatte, zodat ze jou moeder niet op zouden bellen. Dat was natuurlijk gemeen, maar ik vond dat het nodig was. Ik ben aangereden een paar maanden geleden. Nu kan ik niet meer lopen..” Puck knijpt haar handen tot vuisten, de tranen springen in haar ogen. “Nee!” roept ze hard. Evi knikt langzaam, “Ja, het is zo. De kinderen in het ziekenhuis zijn wel lollig. Er is een Melissa, die is één jaar en nog wat maanden jonger dan mij. Die is dus wel me favoriet.” Evi glimlacht weer, maar nu een echte. “Wat erg zeg!” “Naah, er bestaan ergere dingen. Maar laten we het niet over mij hebben. Heb je een nieuw kapsel? Staat vetstoer!”
Puck kijkt verlegen in de webcam. Haar haar is pikzwart en puntig. Er zit een rood paarse lok in. Een leren band houd het haar voor haar ogen vandaan. “Pas gedaan, ik vond dat sluike haar maar saai. Ik krijg voor mijn verjaardag ook allemaal felgekleurde vlechtjes in mijn haar! Permanent nog wel.”
