Hallo allemaal!

Dit is geen gedicht, maar had geen idee hoe ik het anders moest bestempelen, aangezien het ook geen verhaal is. Het is een blog, ik schrijf regelmatig blogs op hyves, en deze wilde ik even met jullie delen!
--------------------

Het is stil en rustig, terwijl ik langzaam aan het pad af loop. Op een zachte wind na is er niks of niemand om me heen. Ik kijk vooruit en zie een deur. De deur die zal sluiten zodra ik er door heen loop. De deur, als een slot op een hoofdstuk. Die deur zal sluiten en een nieuwe zal zich openen. Ik moet dingen achter laten, verdriet, pijn, liefde en vreugde. Die kunnen niet mee naar het nieuwe hoofdstuk daar wacht nieuwe liefde, en nieuw verdriet op me. Nieuwe lessen die ik moet leren, en oude die ik nooit mag vergeten.

Ik blijf heel even staan op het pad, het pad van dit hoofdstuk wat ik met zoveel plezier en zoveel vreugde heb gelopen. Het pad wat nooit lang genoeg had kunnen duren, maar helaas ook een einde heeft. Ik draai me even om, en kijk naar de weg die ik heb afgelegd. Naar de herinneringen die langs de kant staan en naar me zwaaien, beloven dat ze er de rest van mijn leven zullen zijn. Een kleine glimlach op mijn lippen, een zachte knik van mijn hoofd alsof ik hun gedag zeg. Ik voel de liefde die dit hoofdstuk heeft gevuld, en ik voel het verdriet waarmee het eindigde.

Een diepe zucht, en ik draai me weer om. Ik loop naar de deur en neem de deurklink stevig in mijn hand. Met een laaste blik over mijn schouder maak ik hem dan open, en stap ik er door heen. Zoals verwacht valt de deur achter me in het slot, en kan ik niet meer terug. Het is tijd om verder te gaan, om een nieuwe deur te openen.

Ik sta in een gang, en ik zie verschillende deuren. Deuren die ik al eens heb geopened en weer gesloten, allemaal van een ander hoofdstuk. Ik zie ook deuren die ik nog niet gehad heb, en die voorlopig op slot zullen blijven. En ik zie een deur, de deur die ik moet hebben, die het volgende hoofdstuk gaat zijn. Maar ik blijf staan, ik loop er niet heen en ik maak hem nog niet open.

Ik zie een stoel staan, en besluit daar op te gaan zitten. Zitten en wachten. Wachten totdat ik geheeld ben, wachten totdat mijn verdriet een plek heeft gekregen, en niet meer aan me trekt. Terwijl ik hier zal zitten, zal ik een les leren. Een les die ik moet leren voordat ik er klaar voor ben om door die nieuwe deur te gaan. Een les die zo belangrijk is, dat ik hem niet mag missen.

De tijd zal niet stil staan, en ik ook niet. Ik ga iets leren waardoor de volgende deur door gaan makkelijker zal zijn, en mijn nieuwe weg veel mooier zal zijn dan zonder die les.

Deze plek, waar ik nu zit, die noem ik het er tussen in. Het stuk waar je weer kan opladen, waar je kan helen, waar je verdriet een plek kan krijgen, waar je liefde zich kan sterken, waar je ziel kan rusten, totdat je er klaar voor bent om verder te gaan. Om verder te leren, nieuwe liefde te voelen, en nieuwe verdriet zal ervaren.

Misschien zit ik hier nog wel even, misschien duurt het niet eens zo lang voordat ik door die deur ga. We zullen zien, niks heeft haast, alles op zijn tijd. En met een zachte glimlach sluit ik mijn ogen, genietend van de dingen die ik heb meegemaakt, treurend om wat ik niet meer heb, maar dankbaar voor alles wat ik had. Ik ga hier even zitten.

Even, in het er tussen in.