Geplaatst: 14-05-12 19:34 
Vanmiddag viel ik in slaap
en ik droomde iets heel raars. Toch vond ik het wel een spannend verhaal dus ik had gelijk de grote lijnen opgeschreven en er een verhaal omheen geschreven. Uiteindelijk is het meer fantasie achteraf dan uit de droom 
Toch wil ik het graag met jullie delen
Ik heb niet veel ervaring met schrijven, dus tips zijn zeer welkom! Ik had maar een halfuurtje geslapen waarin eigenlijk alles gebeurde, dus ik verwacht niet dat het een heel lang verhaal wordt. Maar wel lang genoeg om in stukken van 1500 woorden te plaatsen denk ik Uiteindelijk heb ik ook nog een heel stuk erachteraan geschreven waar ik nog heel wat mee kan doen, dus wie weet, als het bevalt, dat ik er een langer verhaal van kan maken.Ik heb nog geen naam voor de hoofdpersoon, dus ... is nu even in plaats van de naam
Als iemand ideeën heeft? Misschien dat ik Fabian ook nog een andere naam geef Weet nog niet hoe ik de hoofdstukken ga indelen, als ik het doe zoals ik eigenlijk wou dan zijn dit er al 3... Dus als jullie daar ook ideeën voor hebben? 
En ik heb ook nog geen leuke titel 
...
Ik kijk naar de kleren in mijn kast. Wat zal ik aantrekken? In ieder geval iets wat lekker zit besluit ik. Dus pak ik mijn donkerblauwe shirtje uit Parijs uit de kast en trek hem over mijn zwartje hemdje aan. Ik vraag me af hoe vaak ik dit shirt al wel niet aan heb gehad met uitgaan. Hoewel ik besloten had om hem voorlopig niet meer aan te trekken om ook mijn andere shirts een kans te geven, had ik de hele dag al een vaag gevoel dat ik dit shirt moest aandoen. Daarna loop ik naar de badkamer om mijn make-up nog een beetje bij te werken. Het zit precies zoals op een normale dag, maar dat maakt me niet uit. Vandaag heb ik geen behoefte om me extra op te maken, zoals de laatste tijd eigenlijk. Ik ga nog een keer al mijn piercings na, die voornamelijk blinken in mijn linkeroor. Even moet ik glimlachen, wat ziet het er toch ook vet uit. Dan loop ik naar beneden en pak nog een beker water. Dan zie ik Fabian de oprit op fietsen. Ik zwaai naar hem en loop naar de gang om de deur open te doen en gelijk daarna mijn jas aan te trekken. Ik doe mijn tasje om mijn schouder en loop naar buiten. Vreemd, een raar gevoel overspoelt me, alsof het een waarschuwing is. Ik trek me er maar niks van aan. Immers, wat kan er gebeuren? Ik ken Fabian al 5 jaar, hij is nota bene mijn docent geweest in 2 vwo! Ik vertrouw hem volledig, hoewel hij 12 jaar ouder is. Hij is dan ook de een van de weinige mannen waarbij ik me echt op mijn gemak voel als vrienden; helaas zijn de meeste nogal opdringerig. Nadat we elkaar begroet hadden, vraagt hij hoe het met me is. 'Super! Het werd echt tijd dat we weer eens naar de Cactus gaan. Ik begon al bang te worden dat je overgestapt was op mainstream' grapte ik. De Cactus, het rockcafé van de stad. De meeste mensen liepen er vol afschuw voorbij, maar mijn slag komt er graag. Ikzelf vind het heerlijk om er te zijn omdat ik er mezelf kan zijn. Niemand die je voor gek verklaard omdat je een nogal aparte muzieksmaak hebt of je bekritiseerd op je uiterlijk. Iedereen is er zichzelf.
Ik schreeuw nog even naar binnen dat ik ga en trek de deur achter me dicht. Ik glimlach naar Fabian. Ik blijf het jammer vinden dat hij 12 jaar ouder is, we zouden zo goed bij elkaar passen. Ik schud de gedachte uit mijn hoofd en pak mijn fiets. De Cactus wacht op ons!
Ik snuif de lucht in het café op. Het ruikt naar bier, rook en zweet. Hoewel het geen fijne combinatie is, hou ik van die lucht. Het is voor mij de lucht van plezier. De lucht van muziek, van optreden met de band, de lucht van een beginnende liefde. Maar ook van nieuwe vrienden, een nieuw begin. Voordat ik naar de Cactus ging had ik alleen maar mainstream vriendinnen, van die meiden die zoveel make-up droegen dat je je naam erin kan schrijven, naar muziek luisteren die iedereen kent en zich kleden alsof ze willen dat ze inkijk hebben. Van die mensen die domweg achter de kudde aanhobbelen. Ik voelde me er vreselijk bij, maar schijterig dat ik was deed ik mee. Niet met alles, zo luisterde ik wel mijn eigen muziek en drumde ook elke dag. Ook droeg ik wel andere kleren, maar het was meer een mix tussen wat in was en wat mijn eigen stijl is.
Fabian had blijkbaar door dat ik me eenzaam voelde. In die tijd was hij het luisterende oor voor me en hij werd mijn beste vriend. Toen hij me een keer meegenomen had naar de Cactus werd dat nog sterker. Al snel werd ik opgenomen in het vriendengroepje van Fabian, waar ook mensen van mijn leeftijd bij zaten. Binnen een week was ik beter bevriend met hun dan met mijn oude vriendinnen na drie jaar. Ik ontplooide me tot degene die ík wou zijn. Het kon me niet meer schelen wat andere van me dachten. En dat voelden de mensen op school gek genoeg aan. Veel kinderen en pubers die hun eigen stijl hebben worden ermee gepest, maar mij lieten ze met rust. Sterker nog, ik bleek die jongens aan te trekken. Niet dat ik ook op hun viel.
Ik kijk om me heen. Ik zie Stacey en Lucas naar ons toe lopen, ze waren er al. Zij komen uit de andere kant van de stad. Ik begroet ze opgewekt en vraag wie er wat wilt drinken. Het belooft een leuke avond te worden.
Fabian
Na een aantal uur ging ik met ... aan de bar zitten. Ze zei dat ze weer last van haar voet kreeg en ik stond erop dat ze ging zitten. Aangezien de rest uit hun dak ging met het spelende bandje, ging ik met haar mee. De arme meid had een jaar geleden een ongeluk gehad waarbij ze op de fiets werd aangereden door een dronken bestuurder. Ze had daarbij haar voet flink gebroken op meerdere plaatsen. Gelukkig is het wel weer genezen maar als ze een paar uur staat krijgt ze er weer last van. Ik vond het echt vreselijk toen ik het hoorde. Ze was mijn beste leerlinge en ik had altijd al een zwak voor haar gehad. Niet als eventuele partner, ze is immers veel jonger dan ik en toen nog minderjarig, wat mij mijn baan had kunnen kosten. Nee, al vanaf de eerste keer dat ze mijn les binnen liep zag ik dat ze bijzonder was. Waarom, wist ik toen nog niet. Ze zag er net zo uit als de rest, alleen dan net een tikje normaler. Maar ze had iets wat mijn aandacht trok. Omdat ze elke les muziek luisterde, vroeg ik haar een keer waar ze naar luisterde. 'Guns 'N Roses' had ze geantwoord. Dit had ik totaal niet verwacht, maar het was wel een leuke verrassing.
Toen ik haar twee jaar later een keer tegen kwam toen ze een tussenuur had zijn we aan de praat geraakt. Ze vertelde dat ze het haatte dat ze met niemand kon praten over háár interesses en daardoor zichzelf ook niet durfde te zijn. Ik had zo'n medelijden met haar dat ik vroeg of ze een keer bij me thuis wou komen voor een gesprek. Dat greep ze met beide handen aan. Ik zag dat ze er erg van genoot om eindelijk haar hart te kunnen luchten en we spraken vaker af. Binnen korte tijd bloeide ze helemaal op en we werden goede vrienden. Bovendien was ze toen al een tijdje 16 en op gegeven moment heb ik haar een keer meegenomen naar de Cactus. Mijn andere vrienden mochten haar ook wel en ze raakte ook bevriend met hun. Het duurde niet lang voordat ze eindelijk haarzelf was. Ze ging in een bandje waarmee ze regelmatig optreed, onder andere hier in de Cactus.
Aangezien er alleen aan het begin van de bar een kruk vrij was, vlak bij de deur, liet ik haar daar zitten. Haar buurman snapte het en bood mij zijn kruk aan. Al snel zaten we weer in de gesprekken waarvan ik echt genoot. We hadden zoveel overeenkomsten, zoveel dingen waarmee we het volledig eens zijn. Ze was net vol enthousiasme iets aan het vertellen, toen ik hem zag binnenkomen. Hij droeg een bivakmuts, wat ik al zeer verdacht vond. Hij liep regelrecht op ... af, keek mij aan en ik was ervan overtuigd dat hij moest lachen. Ik zag het aan zijn ogen. Ze glinsterde net zo erg als het voorwerp in zijn hand. En toen gebeurde het.
...
Ik ben blij dat Fabian met me mee ging. We waren lekker aan het kletsen toen ik me bedacht dat ik hem nog wat moet vertellen over de band. 'Fabian, kan je een geheimpje bewaren?' vraag ik hem, het antwoord al wetend. Hij knikt, dus vervolg ik: 'Oké, het gaat over de band. Je hebt het misschien al zien aankomen, maar...'. Ik haak af. Ik zie dat Fabian langs me heen kijkt, wat hij normaal nooit doet. Niet dat ik het hem kwalijk neem, maar hij maakt me nieuwsgierig. Eerst kijkt hij heel verbaasd, kort daarna doodsbang. Het maakt mij ook bang, dit ben ik niet van hem gewend. Dit alles gebeurt in een fractie van een seconde. Dan voel ik een vreselijke pijnscheut in mijn rug. Ik gil het uit van de pijn. Het voelt alsof mijn rug door midden gescheurd wordt. Nog een steek. En nog een. Ik verlies alle controle over mijn lichaam. Ik zie hoe Fabian woedend naar iemand achter me springt. Dan wordt het even zwart.
Kan het helaas nu niet meer veranderen, maar vanaf de volgende update heet ze zo 
