Geplaatst Volgens mijn leraar op school moet ik schrijfster worden. Ik verklaarde hem eerst voor gek.. maar nu lijkt het mij wel een leuk idee. Dus ik wil jullie tips/hulp. Ik zet steeds een klein stukje van mijn ( dan net geschreven ) verhaal op bokt en daar zou ik dan graag meningen enz. over horen. Het is wel de bedoeling dat je 100% eerlijk bent ook als je het bar en bar slecht vindt ( schrijf dan niet ik vind het stom, maar waarom want dat kan ik dan ook weer gebruiken voor het schrijven ). Misschien zet ik er niet elke dag een stukje op maar in ieder geval wel vaak
Dus veel plezier dan maar?
Met een gebogen hoofd zit Alison boven haar schrift. Ze snapt helemaal niets van Wiskunde. Beneden klinkt geschreeuw en gegil. Dat zal moederlief wel weer zijn denkt ze meteen. Haar moeder is altijd zo typisch... alles moet schoon en als vader maar 1 ding vies maakt staat het hele huis op stelten. Het geschreeuw en gegil wordt plotseling gesmoord. Even lijkt er een stilte te zijn, net of de wereld zijn adem inhoudt. De harde bonkende voetstappen vervolgen hun weg naar haar kamer. Eigenlijk verbaasd het haar dat Stephen haar ex geen wraak had genomen nadat ze het 1 week geleden had uitgemaakt. Ze had verwachtte dat hij iedereen leugens over haar ging vertellen zodat het hele dorp haar zou uitkotsen. Maar ze had het fout. Kennelijk was hij toch niet zo kinderachtig als zij dacht. Ze hoort het gekraak van de tredens, wat betekende dat, waarschijnlijk haar vader, nu vlak bij haar deur was. Haar kamerdeur vloog open. Alison stond met trage bewegingen op en mompelde ondertussen: 'Pap kan je niet voortaan kloppen...' haar stem stierf weg toen ze niet haar vader maar Stephen voor haar zag staan. 'Jij?' bracht ze met oprechte verbazing uit. 'Ja ik' klonk Stephen's stem. Hij klonk niet hoe hij normaal klonk, hij klonk anders, hoger, gejaagder. Alison's ogen dwaalden af naar zijn hand waar iets groots in blonk. Ze zag het grote lemmet van mes. Zijn knokkels waren helemaal wit weggetrokken. Alison keek niet begrijpend naar Stephen's gezicht. Zijn ogen stonden dof maar ook vol haat. Ze keek nogmaals naar zijn gezicht. Ze voelde helemaal niets meer. De liefde was helemaal weg. Verdwenen en de liefde zou ook nooit meer
terug komen. Op dat moment wist ze het zeker. Ze ging eraan.
Tips/Hints/Meningen
Zo eventjes uit mijn blote koppie. Mijn idee was dit is zegmaar het begin en het volgende stukje wat gaat komen is 3 weken van dat dit gebeurde.
En nogmaals wel eerlijk zijn in je mening !
):
- vervolg... 