Nog nooit heb ik mijn moeder zo kwaad gezien. Ik wist niet waar ik kijken moest. Als ik haar aankeek werd ze boos omdat ik haar respectloos aankeek en als ik haar niet aankeek werd ze boos door mijn ongeïnteresseerde houding. “Kijk me aan als ik tegen je praat!’’ Ik zweeg en zo snel ik kon wende ik me blik naar haar toe. ‘’Waarom ben je godver weer te laat thuis?’’ Ik wist dat ik te laat thuis was. Een half uur. Me moeder zat opgescheept met veelste veel eten. Ze had tenslot voor 2 personen gekookt en nu had ze weer de helft weg moeten gooien. ‘’Hallo? Ik wacht op je antwoord?’’ Ik wist niks te zeggen. Ik wou wel wat zeggen maar er kwam gewoon geen geluid uit. ‘’Ik praat tegen je!!’’ Voor ik nog weg kon duiken raakte haar vlakke handpalm mijn gezicht. Bang voor de volgende klap beschermde ik mijn gezicht met mijn armen en trok mijn knieën op. Stijf bleef ik tegen de muur op het bed zitten, bang voor de volgende klap. Maar er kwam niks. Ik wachte af, maar voor ik het wist schrok ik van de deur die ze dichtgooide. M’n paardenschilderijtjes wiebelde op de muur maar vielen gelukkig niet.. Ik zat nog steeds in dezelfde houding. Langzaam drukte ik mezelf omhoog. Ik besloot zachtjes naar de douche te lopen. Ik kleedde me snel uit en draaide de warmwaterkraan open ondertussen keek ik naar mezelf. Eerlijk gezegd walgde ik van mezelf. Ik zag hoe rood mijn rechterwang was. Verdiende loon. Ik stap onder de doche en sluit me ogen. Handen die haar lichaam betasten. Tongen die zich in haar mond willen boren. Zweterig beukend en een hijgend lijf. Ogen die haar aanstaren en haar doen denken aan wilde beesten. Ze zeept haar armen in. Armen die te slap waren om haar lijf te beschermen. Had ze het wel genoeg geprobeerd? Benen die niet sterk genoeg waren om te stampen. Wat had ze gezegd? Niets. Ze was totaal overvallen door ongeloof. Diegene die ze nog wel vertrouwde. ‘Kom nu uit de doche, want je staat er al een hlf uur onder’’ Ik schrik wakker en draai gauw de kraan uit. Ik weet niet hoe snel ik me moet aankleden en doe voorzichtig de deur open en sluip naar me kamer en doe de deur achter me dicht. Ik laat me op me bed vallen en draai me voorzichtig om met mijn gezicht naar de muur gericht. Ik probeer me zelf zo klein mogelijk te maken en trek me knieën totaan me kin. Ik voel hoe het zoute traanwater langs me gezicht op het kussen stroomt en hoe langzaam me kussen steeds vochtiger word. Ik hoor voetstappen de trap oplopen en ik voel hoe de angst weer opborrelt. Ik ben even bang dat ze me kamer komt binnen stormen. Gelukkig hoor ik haar bed kraken en dat betekent dat ze gaat slapen. Ik slaak een diepe zucht en na geruim een uur val ik in een lichte slaap.
Laat me alsjeblieft weten wat jullie ervan vinden en of ik verder moet gaan met schrijven...
Op UK moet een verhaal dat in delen geplaatst wordt ten minste 1500 woorden per deel bevatten. Aangezien dat bij dit verhaal niet het geval is, plaats ik hier een slotje. Je kunt een nieuw topic openen als je genoeg woorden hebt