Geplaatst 
Demetria Avalon Smith lijdt aan een chronische pancreasontsteking ook wel pancreatitis genoemd. Ze zal sterven als er niet snel een oplossing komt. Als ze geluk heeft leeft ze nog een maand, anders sterft ze vroeger tenzij natuurlijk dat er een pancreas geschikt voor haar beschikbaar is, wat onwaarschijnlijk is.
Harry Edward Styles, zit in een wereld beroemde band, One Direction. Zijn leven lijkt perfect, tot de dag dat zijn broer om het leven komt in een auto-ongeval. Hij is zo verdrietig dat hij met de band wil stoppen en hij beweert dat niemand hem begrijpt. Zeker wanneer zijn ouders hem vertellen, dat ze de organen van zijn broer hebben weg gegeven. Hij kan niet leven met de gedachten dat zijn broer in iemand anders verder leeft.
Main Role: Demetria Avalon Smith
Featuring: One Direction
Het verhaal
Demetria Avalon Smith
Onwennig staarde ik uit het raampje van de auto. Het was stil in de auto, iedereen was nog in schok van wat er ons net verteld was. We wisten dat het slecht met me ging, dat ik ziek was. Maar dat het zo erg was? Ik had nooit gedacht, dat ik dit tegen iemand zou moeten zeggen. Een steek ging door mijn hart. Hoe ging ik godsnaam het zeggen tegen mijn vrienden? Hoe ging iedereen me bekijken? Ik wou er nog het fijnste van maken, maar als je weet dat je dood gaat, dan is het niet altijd even gemakkelijk. En wanneer ik zou sterven? Niemand zou het weten. De pancreatitis had me helemaal in zijn macht. Een maand had ik maximum nog.
Langer zou ik het niet uit houden, volgens de dokters. Ze hadden het te laat ontdekt en de medicijnen die ik nam, hielpen niet genoeg. Maar er bestond niets beter. Of toch niets dat goed genoeg was om mij te helpen. In mijn ooghoeken zag ik dat mijn moeder een traan uit haar ooghoeken liet rollen. Mijn vader kneep zacht in haar knie. Dit moest voor hen ook niet gemakkelijk zijn. Ze zouden hun enige dochter verliezen. Hun enig kind. Datgene waar ze altijd zo voor hadden geleefd, en alles voor hadden gedaan. Want nooit was ik iets te kort gekomen.
"Mam? Niet huilen, alsjeblieft. We maken er nog het beste van. Beloof me, dat je goed zorgt voor Mr. Gobbledegook?", zei ik schor.
Ze keek me aan.
"Kindje, natuurlijk zorg ik goed voor Mr. Gobbledegook! Ik vind het gewoon verschrikkelijk, dat niets je nog kan helpen.", zuchtte ze en er stroomde nog een verdwaalde traan langs haar egale huid.
"Liefje, de dokters zeiden dat wanneer ze een pancreas kregen, ze onmiddellijk iets gingen laten weten."
"Pap? Je weet toch dat de kans heel klein is?"
"Natuurlijk, maar hoop doet leven, liefje, hoop doet leven....", zuchtte hij.
Ook hij kreeg het moeilijk. Zuchtend keek ik door het raam. Al vier keer had ik mijn beste vriendin gebeld. Maar geen enkele keer had ze opgenomen. Waar zat ze? Ik had haar nodig. Zij was diegene die me moest opvangen, wanneer ik alles uithuilde op haar schouder. Ze zou mee huilen en zeggen dat we er nog het beste van zouden maken, .... Maar ze nam niet op.
"Spreek een boodschap in na de biep.", klonk de vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
"Lynn? Demi hier, we moeten praten. Ik euhm moet je iets vertellen?", zei ik zuchtend door de telefoon.
Ik kon het niet aan, ik kon mijn tranen niet in bedwang houden. Er rolde er eentje over mijn wang, hij vond langzaam zijn weg naar beneden. Nog een volgde, en nog een, tot er een hele rivier langs mijn wang neerstroomde. Mijn gelaat werd rood, mijn ogen stonden rood, omdat ik al een hele dag had geweend. Ik zag er niet uit. Al maanden zag mijn huid bleek, mijn ogen stonden dieper in mijn hoofd, mijn haar was dof van kleur. Kortom ik zag er gewoon niet meer gezond uit. Ik werd geteisterd, door een ziekte die alles verwoestte, tot diep van binnen. Hier stond ik dan. Hopend dat mijn laatste dagen nog ver weg waren, hoewel ik wist dat ze dichterbij kwamen. Niemand maar dan ook niemand kon zeggen, wat er ging gebeuren. En dat maakte me gek.
"Demi?", hoorde ik mijn moeder roepen.
Ik zuchtte.
"Ja?", riep ik terug.
"Er is bezoek voor jou.", schreeuwde ze.
Ik zette mijn muziek stiller en liep naar beneden. Geschrokken keek toen ik merkte dat James voor me stond. Zijn ogen probeerde de mijne te zoeken, maar ik vermeed het.
"Wat kom je doen?", vroeg ik bot.
Hij bleef me aanstaren en er kwam geen woord uit.
"Ik denk dat wij moeten praten?", zuchtte hij.
"Ik praat niet meer met jou? Dat weet je maar al te goed.", viel ik uit.
"Demi, komaan, dat meet je toch niet."
"Waarom zou ik het niet menen? Toen je hoorde dat ik ziek was, liet je me vallen als een blok! En nu mag ik het niet menen?", kafferde ik hem af.
"Ik was gewoon bang. Begrijp dat nou toch eens."
"Dat heb ik geprobeerd, James, maar dat lukte niet.", mompelde ik.
"Volgens mij zijn we uitgepraat.", vervolgde ik mijn zin.
"Nee. Dat zijn we niet. Ik hoorde alles van Lynn.... ik ben blijven achter jou vragen, omdat ik nog altijd van je houd."
"Rot op! Je houdt helemaal niet van me. En dat heb je nooit gedaan!", schreeuwde ik door heel het huis.
Ik begon te snikken.
"Demi?", stammelde hij en wou me in zijn armen nemen.
"Poten af!", gilde ik hysterisch.
"Demi! Ik wil je niet kwijt. Je mag niet sterven.", zei hij wanhopig.
Die laatste worden deden me schrikken. Hoe wist hij dat ik zou sterven? Allerlei vragen overspoelde me, zoals een golf het strand overspoelt wanneer het vloed is.
"Wat zei je daar?", prevelde ik.
"Ik wil je echt niet kwijt.", zuchtte hij.
"Van wie weet je het?", zei ik nogal nors.
"Lynn...."
Ik keek hem verbaasd aan ik had het haar nog niet verteld?
"Hoe kan zei dat nou weten? Ik ...."
"Ze durfde de telefoon niet opnemen, ze wist dat het slecht nieuws zou zijn. Ze had dat in haar horoscoop gelezen. Dus belde ze mij. Je hebt haar vaak gebeld en we hebben samen naar jou voicemails geluisterd. We wisten dat het geen goed nieuws was, want we hoorden je zacht snikken.", met waterige ogen keek hij me aan.
"Ik ....", stammelde ik en een verdwaalde traan vond zijn weg naar beneden.
Ik draaide me in een ruk om en liep naar boven.
"Demi?", hoorde ik hem nog roepen.
Maar ik kon het niet. Het deed pijn, diep van binnen brak mijn hart in meer dan duizende stukjes. Het was niet meer aan elkaar te lijmen. Dit was het dan. De laatste maand van mijn leven.
Harry Edward Styles
"Hazza?", hoorde ik Liam roepen.
"Wat?", zuchtte ik.
"Kom je even?", vroeg hij.
Ik knikte, maar wist dat hij het niet kon zien.
"Ik kom al.", riep ik dan.
Strompelend stond ik op. Het was een hevig nachtje geweest en aan mijn blik zag je genoeg, ik had niet veel geslapen. Ik keek op de klok. Eén uur, was het al zo laat? Ik krapte even in mijn haar en ging dan naar beneden. Toen ik daar aan kwam staarde vier vragende blikken mij aan.
"Wat? Zie ik er zo slecht uit.", grijnsde ik.
"Natuurlijk, niet Hazza! Je bent nog altijd even knap.", knipoogde Louis naar me.
Ik gaf hem een knuffel.
"Waarom moest ik nou eigenlijk komen?", vroeg ik dan.
"Dat meen je niet?", zei Liam verontwaardigd.
"Hij heeft last van kort termijn geheugen, vergeef het hem.", grinnikte Niall.
"Wat?", vroeg ik dan licht geïrriteerd.
"We gingen samen een twitcam doen, net voor onze tour.", glimlachte Zayn.
"Oh, oeps.", grinnikte ik.
"What a heavy night can do.", lachte Louis.
Iedereen begon te lachen.
"Ik mag al blij zijn dat, ik geen kater heb.", grijnsde ik.
"Dat is dan ook de eerste keer.", klonk de stem van Niall.
"Oke, jongens. Zijn jullie klaar?", vroeg Zayn.
We knikten. Hij drukte op het knopje en daar gingen we dan.
"Hi, wij zijn one direction.", begon Niall.
"En we zullen voor jullie vandaag een twitcam houden, net voor onze tour.", ging Liam verder.
"Dus schiet je vragen maar af.", vervolgde Zayn.
"Oh, daar hebben we de eerste vraag al.", grinnikte Louis en las de vraag luid op.
"Wat is een iets dat je absoluut nog zou willen bereiken?"
"Uhm wat ik absoluut nog wil bereiken. Ik wil een meisje vinden, die houdt van me om wie ik ben en niet om dat ik Harry Styles ben."
"Ik wil kinderen krijgen, met een leuke lieve vrouw.", glimlachte Niall.
"Hetzelfde voor mij.", zei Liam.
"Voor mij ook.", klonk Zayns stem.
"Hetzelfde hier zo. Maar mijn meisje heb ik al.", zei Louis.
Het aantal op de teller ging sneller en sneller naar boven.
"Volgende vraag.", ging Liam verder.
"Hoe vinden jullie het dat jullie een cd uit hebben?", las Zayn voor.
We keken elkaar aan.
"We vinden het geweldig.", antwoordde Niall.
"En dat komt allemaal door jullie.", glimlachte Zayn.
"We love you.", zei Louis.
Ik keek wat naar Louis die me in een omhelzing trok. Zo zouden de fans blijven fantaseren over de Stylinson Bromance.
"Volgende vraag.", ging Liam verder.
"Wat zouden jullie doen als er iemand van de band opstapt?", las ik voor.
"Euhm, we zouden die overtuigen om te blijven.", zei Liam.
"Hem steunen. En hem natuurlijk zeggen, dat hij bij ons moet blijven.", glimlachte Niall.
"Wie gaat er de band verlaten?", vroeg Louis helemaal in schok.
We moesten lachen.
"We zouden achter de beslissing staan, maar toch diegene proberen te overtuigen.", antwoordde Zayn.
"Louis? Ben je aan het huilen?", grinnikte ik.
Hij knikte en deed alsof hij aan het huilen was. Ik gaf hem een dikke knuffel en drukte een kusje op zijn slapen.
"Niet huilen.", zei ik zacht.
In mijn ooghoeken merkte ik dat Niall, Zayn en Liam betreurd naar de webcam keken.
"Groepsknuffel!", schreeuwde Louis plots uit.
Ik voelde allerlei armen om me heen en gelach. Maar met mijn gedachten verdiept dacht ik na over de vraag die ons net gesteld werd. Wat zouden we doen moest iemand opstappen? Hoe zou ik reageren? Zou ik zelf opstappen? Ik schudde zacht mijn hoofd en wuifde de gedachten weg. Denk hier maar niet over na Harry, dat is niet goed voor je.
Onze twitcam duurde nog een uur en dan sloten we af. We kregen vele interessante vragen. Maar die ene vraag spookte toch door me heen.
Demetria Avalon Smith
Ik was het beu om te wenen, te treuren en de laatste maand van mijn leven te verkwisten. Mijn beslissing was genomen. Dit werd de maand van mijn leven, waarin ik ging genieten.
"Mam? Pap?", schreeuwde ik door heel het huis.
"Ja, liefje? Wat is er?", hoorde ik mijn moeders stem weergalmen doorheen het hele huis.
"Ik moet met jullie spreken.", zei ik en liep de trap af.
Ze keken me aan en namen plaats in de sofa. Ik nam verstandig plaats in de andere sofa.
"Ik wil niet dat jullie treuren, en zelf wil ik ook niet treuren, dus ik wil genieten van mijn laatste maand.", legde ik uit.
Ze bleven me vragend aan staren, alsof ik een andere taal sprak.
"Dit is mijn laatste maand, en hierin ga ik plezier maken. Ik wil mijn dromen waar maken voor zover ze realiseerbaar zijn....", zei ik en probeerde me sterk te houden.
"Meisje toch.", snikte mijn moeder plots en mijn vader trok haar in zijn armen.
"Mam? Mijn besluit staat vast. Ik wil genieten.", zuchtte ik.
Mijn vader knikte begrijpelijk terwijl mijn moeder bleef huilen. Ik keek mijn vader met een fake glimlach aan en rende naar boven. Ik nam al mijn spullen bij elkaar.
"Pap? Kan je me 150£ lenen?", vroeg ik.
Hij knikte.
"Wat ga je er mee doen?"
"Ik ga shoppen.", glimlachte ik.
Hij wees naar zijn portefeuille. Haastig nam ik het eruit en liep naar buiten.
"Hier gaan we dan.", zei ik tegen mezelf.
Dit was misschien de laatste keer dat ik eens kon shoppen en bovendien was mijn kleerkast bijna leeg. Ik liep door de straten van Londen, waar ik woonde. We woonden in de buitenwijk van Londen waar de grote villa’s stonden, maar het centrum van Londen was niet ver. Plots trok iets mijn aandacht. Een kussend koppel trok mijn aandacht. Een vriend, die me in deze moeilijk tijd zou troosten, zou handig zijn dacht ik bij mezelf. Maar al snel bedacht ik me, hij zou enkel medelijden hebben, en als ik ergens een hekel aan heb is het medelijden. Een vriend, die van niets wist en die geen idee had van wat er gaande is? Nee, die zou ik nadien gebroken achterlaten. Dat kon ik ook niet maken. Arg, het was gewoon zo moeilijk …. Toen ik het kussende koppel naderde, schrok ik. Lynn? Met James? Maar ….. Ze schrokken beide toen ik voorbij liep. Ik glimlachte even vrolijk.
“Demi?”, riep Lynn.
Ik draaide me om.
“Ja?”, zei ik en liep naar haar toe.
“Het is niet wat je denkt….”
“Ik denk niets Lynn. Ik ben blij voor jou, James is leuk, knap en lief. Echt iets voor jou.”, glimlachte ik en ik meende het.
“Ben je dan niet boos?”, vroeg ze voorzichtig.
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom zou ik bos zijn? Je verdient het meid.”
“Dank je, Demi.”, fluisterde ze en gaf me een knuffel.
“Graag gedaan. Maar ik ga verder shoppen.”, glimlachte ik na de knuffel.
“Alleen?”, vroeg James verontwaardigt.
Ik knikte.
“Ik heb nood aan alleen zijn James. Alles op een rijtje zetten.”, zuchtte ik.
Hij knikte met een pijnlijke blik en slikte. Ik merkte dat de woorden die hij gezegd had, blijkbaar toch oprecht waren. Ergens was ik bang voor Lynn, want als hij echt nog van me hield, hield hij dan wel van haar? Maar ik had mijn eigen zorgen, het klonk misschien egoïstisch, maar daar moest ik me enkel mee bezighouden.
“Ik bel je nog.”, zei Lynn.
Ik knikte, glimlachte en weg was ik.
Zorgen maken had geen zin, niets had eigenlijk nog zin. Maar zo mocht ik niet denken, ik moest positief blijven en er het beste van maken. Vanavond zou ik naar een club gaan, alleen, terwijl mijn ouders zouden denken dat ik met Lynn en Hope zou gaan. Wanneer ik dans, dans ik alles van mijn lichaam en vergeet ik al mijn zorgen. Een rilling liep over me heen. Wat als ik nou de jongen van mijn leven tegen kwam? Stop met twijfelen, amuseer je. Je verdient het. Ik haalde mijn Blackberry boven en opende twitter. @MemyselfandI Can’t believe that this is the end, twitterde ik. Ik kreeg verschillende reacties van mensen die ik kende, maar ook van mensen die ik nog nooit had gezien. @Lynniegirl Girl, this is not the end! I’ll do everything for you! Het steunde me wel, maar het deed pijn dat ze mij dat niet zelf durfde te zeggen. Stop met denken, meid, zo kom je er niet.
Mensen die willen verwittigd worden wanneer ik verder ga? Drop hieronder maar neer
Heel goed geschreven!