Geplaatst 
Ik ben heel erg benieuwd wat jullie er van vinden!
Dit is mijn 1e verhaal wat ik heb geschreven.
ik hou van commentaar! Kom maar op.
----
Ik dook inelkaar. Bang,bang voor mijn vader. Ik maakte me zo klein mogenlijk. ''Doe me geen pijn!'' schreeuwde ik bang. 'Ik zal braaf zijn!Ik zal niks meer doen!' ik wachtte af en daar kwam het al. Een harde trap in mijn buik. Wat deed het een pijn. Ik kreeg er een tegen mijn borsten. Ik gilde van de pijn en huilde hard. Ik werd opgetild en in een kast gesmeten. Alweer. Er lag een vies matras in. Een klein vies dekentje waar nog geen hond op wou liggen en een bak die net verschoond was waar al mijn plas en poep had ingezeten. Mijn borsten deden ongelovenlijk veel pijn en de tranen stroomden over mijn wangen. Ik haatte ze! Ik haatte mam en pap! Ik hoorde het gekreun,ze waren weer bezig. Uiteindelijk viel ik in een diepe rusteloze slaap.
Ik hoorde oma de kamer binnen komen lopen en ze deed de kastdeur open. Ik bonsde op de deuren maar stopte direct toen ik oma zag. Een verschrikkelijk wezen. Ze was zwart en had Donkerpaarse ogen met een gloed. Ze wou me meenemen uit de kast maar toen kwamen mijn ouders. Ze vermoordden mijn oma en ze vermoordden mij.
Ik werd gillend en schreeuwend en zwetend wakker. Direct kwam mijn vader eraan. Hij draaide de sleutel om in het slot en zwaaide de kastdeur open. Hij schopte en sloeg me hard. Mijn gezicht zat onder het bloed,mijn neus zat scheef en ik huilde stilletjes. Hij schopte de deur weer dicht en deed hem opslot. Ik huilde zachtjes door en wachtte af. Ik hoorde hoe hij wegging. Ik hoorde hoe mama wegging en weer terugkwam. Ze maakte eten klaar. Ik hoorde hoe de sleutel in het slot omgedraaid werd en de deur werd voorzichtig opengemaakt. ik kreeg een droog stuk brood en een klein beetje water. Ik keek naar mama. 'niet teveel geluid maken,anders rekent Paul met je af.' Ik knikte bang en begon voorzichtig aan mijn droge brood te eten en ik hoorde de deur weer dichtklappen en de sleutel omdraaien in het slot. Ik bonkte tegen de deur. Op slot.
Ik begon zacht huilend mijn brood verder op te eten en ik dronk mijn water op. Dagen gingen voorbij. Ik had al dagen geen eten en drinken meer gehad en ik heb mama al dagenlang niet goed gezien. Ik keek naar de lichtstraal die in de kast viel. Het stonk ongelovenlijk. Mijn emmer zat weer vol met poep en met plas. Ik zat er niet meer mee. Ik wou weer kunnen spelen en mijn vrienden kunnen zien en naar school gaan en... Ik viel in een diepe,inktzwarte slaap.
Nacht in de kast. een diepe donkere nacht. Diepe Duisternis. Slaap. Ik werd wakker. Ik had heel erg veel honger en dorst. Mijn kleren waren hartstikke vies. Mijn nagels waren hartstikke lang en mijn haar was verward en zat onder de klitten. Ik voelde me verschrikkelijk. Ik taste in het duister naar speelgoed. Ik had een paar oude auto'tjes in de kast liggen en speelde ermee. ik liet hem een salto maken. Na een poosje was ik er zat van en legde ik hem voorzichtig weg. Ik begin weer geluidloos te huilen. Dan hoor ik Paul weggaan. Na lange tijd hoor ik de sleutel weer omdraaien in het slot. De kastdeur gaat open en mijn ogen doen pijn van het licht. Snel doe ik mijn handen voor mijn gezicht en laat mijn ogen langzaam aan het licht wennen. 'Kom maar' hoor ik mijn moeder zachtjes zeggen. 'Maak niet teveel geluid.' Zachtjes loop ik naar de badkamer. Ik mag mijn kleren na lange tijd uitdoen. Ik hoor douche aangaan. Ik probeer mijn kleding uit te doen maar het lukt niet. Mijn vingers zijn te stroef. Het gaat gewoon niet. 'Schiet nou eens op. Ik wacht op je' moppert mama chagrijnig. Mama gaat me helpen en ik sta ongeveer 2 minuutjes onder de douche waarna ze me snel aankleed. Ik mag heel even wat eten terwijl mama de kast gaat schoonmaken. Ze haalt mijn emmer eruit en gooit hem leeg. Ze zet hem er rustig weer in. Dan moet ik weer de kast in. Met tegenzin ga ik erin. De deur gaat dicht. De sleutel draait om. Op slot.
Donker. Het is verschrikkelijk donker. Ik ben bang. Bang dat ik in het gat val. Welk gat? Ik weet het niet meer en begin hard te huilen. Ik bonkte en schopte hard tegen de kastdeuren in de hoop dat ze open zouden gaan.Ik hoorde de boven buren op de gang. Ze hoorden gehuil denk ik. Langzamerhand stopte ik. Ik was uitgeput. Ik viel langzaam in slaap.
Rustig lopen oma en ik door het park. Ik heb de hele tijd een grote glimlach op mijn gezicht en ik kijk tevreden om me heen. We stoppen bij de ijscokar en ik mag een extra grote van oma. 'Dat word dan vijf euro in totaal' zegt de meneer rustig. Oma rommelt in haar tasje en haalt haar portomonnee tevoorschijn. ze geeft hem een briefje van vijf euro en...
Ik word rustig wakker met een grote glimlach op mijn gezicht. Even dacht ik dat ik in mijn bed lag. Niet dus. Ik lig nog steeds in mijn verschrikkelijke kast op dit kapotte en vieze matras. Mijn glimlach verdwijnt. Ik denk weer lang na. Ik wou gewoon weer kunnen spelen met mijn vrienden. Ik zou ze in ieder weer graag willen zien. Ik pakte mijn auto'tje en speelde er voorzichtig en geluidloos mee. Tenminste,ik probeerde dat zoveel mogenlijk. Opeens hoor ik mijn moeder blij praten en gillen. Ze is zwanger... Ze is zwanger! Van een dochter. Blij verteld ze het aan Paul. ze is al wat langer zwanger. Yes,ik krijg een zusje erbij! denk ik opgelucht en blij.
Dagen gaan voorbij. Opeens hoor ik de sleutel weer omdraaien in het slot maar ik kijk niet meer op. Direct doe ik mijn handen voor mijn gezicht voor het licht en langzaam wennen mijn ogen eraan en laat ik voorzichtig mijn handen van mijn gezicht af glijden. 'Stil' glimlacht ze. Ik mag mee uit de kast en loop met heel veel moeite naar de badkamer. Als ik langs mijn eigen kamer loop zie ik mijn bed niet meer. Mijn kamer is opgeruimt,mijn spullen zijn er niet meer en er komen tranen in mijn ogen. Als ik de badkamer inloop blijf ik staan wachten. Mama doet de douche aan en kleed me uit. Ik kan het ondertussen niet meer. Ik ben te zwak om alleen maar mijn knoopjes los te maken. Mamam kijkt me aan. 'Dit moet stoppen' zegt ze stilletjes tegen zichzelf. Mijn haar is lang en vol met klitten voor mijn gezicht. Ik ben bleek,hartstikke bleek. Mijn nagels zijn veel te lang. Het doet pijn. Mijn ribben zijn te tellen,stuk voor stuk. Alleen mijn ogen zitten nog vol hoop en glinsteren. ik word onder de douche gezet en geniet van mama. Dat gezicht van mama,eindelijk zie ik haar weer! Na een paar minuten word ik er onderweg getrokken en word ik weer aangekleed. Ze doet verder niks aan mij en als ik langs mijn kamer loop loopt er voorzichtig en langzaam een traan over mijn wang. Al mijn spullen zijn weg. Alles! Er gleden nog meer tranen over mijn wangen en ze vielen op de grond. Langzaam en voorzichtig liep ik weer terug naar mijn kast. Ik ramde tegen de stoelen van de tafel aan omdat ik amper wat zag. Ik slingerde heen en weer en ging weer in mijn kast zitten. Ik deed mijn ogen dicht. Ik dacht diep na. Wat wou ik graag weer met mijn vrienden spelen. Ik wou weer naar buiten. Zonlicht zien. Ik wou de maan weer zien en de sterren! Ik open mijn ogen en zie het lichtstraaltje wat in mijn kast komt. Ik liep met 2 vingers door de straal heen. Ik sprong eroverheen en deed allemaal truucjes. Toen ik daar zat van was pakte ik mijn auto'tje. Ik speelde er rustig mee en met zo weinig mogenlijk geluid. Ik liet hem salto's maken en duiken en slidings maken. Ik zie de lichtbundel in mijn kast verdwijnen. Het is donker. Donker in de kast. Het is nacht. Een inktzwarte nacht.
Ik loop weer door het park met oma. Ik zie de eendjes zwemmen in de vijver. 'Kijk oma! Baby eendjes!' schreeuw ik opgewonden wijzend! Ik grijns en buk me voorover aan de rand van de vijver. Opeens krijg ik een duw en val ik er in. Ik word zwetend wakker. Ik hap naar adem en ben kletsnat van het zweet. Ik beukte op de kastdeuren en gilde en schreeuwde. Ik hoorde gevloek. Paul! Ik hoorde rennende voetstappen en hij kwam op me af. Hij draaide woest de sleutel om in het slot en gooide de kastdeuren open. Hij rukte me uit de kast en schopte en sloeg me. Ik gilde en schreeuwde en huilde. Wat deed dit een pijn. Ik hoorde mama roepen. 'Stop Paul,Stop!' maar hij stopte niet. Hij schopte maar door. En toen... toen werd het zwart.
-----
Bedankt voor het lezen,en als je het toch gelezen hebt kun je ook wel reageren toch?
groetjes
.
