Geplaatst Toen ik het vuur zag schrok ik van de vraag die ik mezelf stelde: “Hoe ging het met mijn zus?” Mijn 33-jarige zus was verstandelijk gehandicapt en zou nooit zelf uit bed kunnen komen. Een nieuwe hoestbui overviel me. Tijdens het hoesten bedacht ik me dat ik ook nog in bed lag. Ik sprong er snel uit en keek om me heen. Ik raakte in paniek. Ik zag geen weg die me uit de kamer leidde. Het raam! Mijn raam was de enige plek die nog niet ingenomen was door het vuur. Het was de enige uitweg. De enige weg die mij de dood kon ontnemen. Helaas was er wel een probleem: Ik woonde in een flat en ik stond nu minstens vijftien meter boven de grond. Erg veel tijd om na te denken had ik niet. Achter me hoorde ik het vuur knisperen en dingen verwoesten.
Ik besloot te springen. Ik had de keus tussen verbranden en springen. Ik ging op de rand van het raam staan, deed een schietgebedje en sprong! Het leek wel een eeuwigheid te duren. Ik viel en viel, er kwam geen einde aan. Meer van mijn val kan ik me niet herinneren.
Het is nog heel weinig. Dit is het voorstukje! Ik wil graag tips, maar houd het netjes, ik ben pas 14!
