Geplaatst Ik ben sinds een paar dagen bezig met schrijven, omdat een vriendin van mij ook schrijft. Ik wilde dit altijd al een keer doen en nu heb ik dus alleen een scene uit m'n verhaal.
Ik wil graag deze scene plaatsen voor opbouwende tips en kritiek, ik leer graag en ik vind het super leuk om te doen en wil mezelf graag verbeteren.
Hier de scene;
‘waar ben ik?’ vroeg ik aan niemand in het bijzonder. ‘rustig schatje, ik weet waar je bent.’ zei een bekende stem. Ik wist echt niet waar ik was, er zat een blinddoek of iets voor mijn ogen en er was 1 zwart gat in mijn geheugen. ‘Dino ben jij dat?’ vroeg ik terwijl ik probeerde mijn handen te bewegen. Ze zaten voor mijn lichaam rond mijn polsen vastgebonden. Los krijgen zou niet gaan lukken, dus ik bespaarde mezelf de pijn en moeite. ‘ja lieverd, ik ben het. Jij hebt mij iets misdaan, iets wat me pijn heeft gedaan.’ Voorzichtig probeerde ik op te staan. ‘BLIJF ZITTEN!’ bulderde Dino. Ik schrok en viel om, voor zover ik stond. Gelijk merkte ik dat mijn enkels ook aan elkaar vast gebonden waren. ‘appelflap Dino, wat doe je met me?’ vroeg ik wanhopig. De tranen sprongen in mijn ogen, ik wilde naar huis, naar mijn hondje en paard. ‘Dino, laat me gaan, je weet dat Bella en Blitzz niet zonder mij kunnen. Hoe lang ben ik hier al? Wie zorgt ervoor mijn dieren? Dino!’ huilde ik. ‘houd je mond en jank niet zo!’ schreeuwde hij terug. Bang zei ik niks meer. De tranen stroomden uit mijn ogen en kwamen terecht in de blinddoek. Van het huilen had ik een droge mond gekregen. ‘heb je wat te drinken voor me?’ pruilde ik. Er liep iemand weg en even later hoorde ik weer iemand terug komen. ‘hier een glas water.’ Zei Dino. Ik voelde iets van een rietje tegen mijn lippen aandrukken. Ik nam het rietje in mijn mond en begon gulzig te zuigen. ‘dankjewel, maar zou de blinddoek ook af mogen?’ er kwam iemand achter me staan en tot mijn opluchting ging de doek losser en uiteindelijk zag ik de omgeving. ‘wauw.’ Kwam er fluisterend uit. Tot mijn verbazing zag ik Dino voor me staan, terwijl er achter me ook nog iemand stond. Nu ik erover nadacht drong het tot me door dat ik op iets zachts zat. Ik keek naar beneden en zag dat ik op een mooie witte vloer zat. Wit. Heel de ruimte was wit. Hierdoor merkte ik dat het een ruimte was waar Dino inspraak in had gehad, of dat het van hemzelf was. De jongen die achter me stond liep snel richting Dino. ‘Joey, haal wat te eten voor Kayla.’ Becommandeerde Dino de jongen. ‘ik kan ook best wat zelf maken hoor.’ Zei ik boos. ‘had ik jou wat gevraagd?’ vroeg Dino boos. Ik werd boos door zijn gedrag en omdat hij me niets vertelde. ‘doe niet zo achterlijk. Laat me gaan of vertel me waar ik ben! Ik ben het helemaal zat. Dino, ik houd van je, maar wat doe je me aan? Waarom doe je het?’ mijn boosheid zakte en de tranen kwamen weer. ‘voor de tweede keer: je weet heel goed waarom je hier zit. Jij hebt mij iets misdaan, iets waarvoor je gestraft zou moeten worden.’ Opeens hoorde ik iets door in zijn stem. Iets wat ik bij hem nog nooit gehoord had. Wat was het? Onzekerheid, jaloezie, wanhoop? Dat was het, hij was wanhopig. ‘ik houd van je Kayla, heel veel. Maar blijkbaar is het niet wederzijds.’ Zei Dino met verstikte stem. Het was even stil. De stilte werd doorbroken door kabaal vanuit de keuken. ‘Joey, what the hell ben je aan het doen?’ Dino beende snel weg. Ik keek om me heen en zag op het bureau tegenover het bed een schaar liggen. Ik probeerde voor de tweede keer op te staan en dit keer lukte het wel. Zo zacht mogelijk sprong ik naar het bureau. Daar pakte ik de schaar en knipte het touwachtige spul rond mijn enkels los. Wat een opluchting. Moeilijk probeerde ik het rond mijn polsen ook los te knippen. ‘wát ben jij aan het doen?’ Sneerde het door de kamer. Geschrokken keek ik op.
Dit was het, ik hoop op veel tips
Groetjes Claudia
ik wil het einde weten (dus je bent goed bezig 
) 
