Geplaatst 
.Reacties, graag! Maar wel lief blijven
Het eerste hoofdstuk!
'Willeke'
'Hoe lang moeten we nu nog rijden?' vroeg ik. Margelique was al de heletijd aan het zeuren dat het te lang duurde. Ik werd gek van haar! Angelique zei dat we er bijna waren, dus Margelique hield ook maar op met zeuren. Ik sloot mijn ogen en bedacht hoe zij eruit zou zien. In ieder geval niet zoals Bravour, want het was een Arabier had Angelique verteld.
Dus zo groot kon ze niet zijn. Ze heette 'Will' maar dat vonden we zo mannelijk klinken, dat we er maar Willeke van hadden gemaakt, en ze was ook best oud, al eenentwintig maar gelukkig nog niet zo oud als Bravourtje was.. Ik keek uit het raam, diep verzonken in gedachten over mijn nieuwe pony. In mijn achterhoofd zat nog steeds de gedachte dat ik Bravour nooit meer zou zien, maar ik er een nieuwe, hopelijk leuke pony voor terug zal krijgen. Het was niet zo dat Bravour niet leuk was, nee, hij was de beste! Maar ja, hij was al drieëndertig en we hadden niet kunnen verwachten dat hij nog veel ouder zou worden. Maar het was beter zo, misschien had het wel zo moeten zijn. Margelique tikte me aan. 'We zijn er , hippie!' zei ze enthousiast. We reden het erf op en stopte de auto. Langzaam stapte we uit. Het busje van Margelique's tante met de trailer erachter reed het erf ook op. Een vrouw kwam op ons afgelopen. Iedereen stelde zich voor aan de vrouw. Dat was dus de eigenaresse. We liepen achter haar aan. Margelique deed zo als gewoonlijk overenthousiast over nieuwe paarden. We liepen naar de poetsplaats. En daar stond ze, een Witte Arabier. Het was niet zoals ik haar verwachtte. Margelique bleef ook maar staan, zij had zeker ook een of andere prachtige Arabier verwacht. Ik ging langs haar staan en keek naar Willeke. Ze keek me erg lief aan. Ik kreeg medelijden met het beestje, haar hoofd zat onder de wondjes. Blijkbaar hadden ze haar misahandelt. En haar hoeven, die waren ook al lang niet meer gedaan. Het waren net eendenpoten! Angelique aaide haar en praatte met de vrouw, mama deed hetzelfde. Ze was helemaal enthousiast over Willeke. Ik iets minder, maar ja, ik kon ook geen Z dressuur pony verwachten. Ik moest blij zijn dat ik een nieuwe pony kreeg! Margelique bekeek de wondjes en wees Angelique erop. Angelique bekeek ze ook, maar zei niks tegen de vrouw. De vrouw sprak me aan, en zei dat ik Willeke maar mee naar buiten moest lopen. Mama kwam naast me lopen. We liepen naar de overkant van de straat om haar wat gras te laten eten, zodat Angelique en Margelique's tante de trailer open konden maken. Angelique riep ons, ik moest Willeke aan de vrouw geven, zodat zij haar kon laden. Ze draaide een rondje met Willeke en wilde met haar de trailer op lopen. WIlleke deinsde terug. Met grote ogen staarde ze naar de trailer, alsof ze haar dood in de ogen keek. Ik keek verbaast. Nou lekker dan, gelijk een minpunt aan die pony. Ik werd gelijk minder enthousiast. Uiteindelijk ging ze de trailer op, na veel geschudt met brokjes en enthousiaste stemmen om haar heen. Als ik haar was, was ik allang panisch weggerend. Maar ze stond erop, gelukkig! Angelique liep met de vrouw naar haar kantoortje, en mama, ik en Margelique stapte weer in de auto. Margelique's oom en tante stapte in hun busje, met daarachter de trailer met Willeke erin. Angelique kwam uit het kantoortje en stapte in. We konden vertrekken, mijn nieuwe pony was geladen!
Na de lange rit van twee uur waren we eindelijk op stal terug. Iedereen stapte uit en haastte zich om Willeke uit te laden. Margelique trok mij mee aan mijn arm, naar de trailer. Angelique laadde Willeke uit, en gaf haar aan mij. 'Hier' zei ze 'Het is jóúw pony'. Ik glimlachtte naar haar, en bracht Willeke naar de bak. Sjimmie hinnikte luid, alsof hij wilde zeggen 'Hee, jij lijkt op mij!'. Ik lachtte, Willeke keek, met haar oortjes naar voren richting Sjimmie's stal. Angelique, mama en Margelique liepen mee naar de bak. Ik liet Willeke los in de bak. Angelique liep richting de hooischuur en vulde een kruiwagen half. Ze bracht het naar de bak en gaf het aan Willeke. Enthousiast begon ze te eten. Ik ging bij haar in de bak staan en aaide haar. Ze tilde haar hoofd op en keek me vriendelijk aan. Ik aaide haar, ze was erg lief. Zo erg was ze nou ook weer niet! Eigenlijk was ze erg leuk! Ik glimlachtte en knuffelde met haar. Ik had weer een pony, en hoefde niet meer te wachten tot iemand vroeg of ik op zijn of haar pony wilde. Ik was trots op mijn eigen pony! Margelique kwam bij het hek staan en zei dat Willeke's stal was klaargemaakt. Ik pakte Willeke bij haar halster, Margelique nam het hooi mee. We liepen voorzichtig naar de stal. Ik was toch nog wel een beetje zenuwachtig, dadelijk schrok ze ergens van en gebeurde er ongelukken! Ik moest er niet aan denken! Margelique legde het hooi in de stal van haar en ik zette haar erin. Ik keek de door de opening van de stal deur, toen ik deze had dichtgedaan. Daar stond ze dan, mijn nieuwe pony. Ik hoopte dat ik nog lang plezier van zou hebben.
Groetjes, Margelique en Laura (WillekeLove @ Bokt)
