Ik vraag me zoveel dingen af..

Dingen die niet de normale gang van zaken zijn.

Zo vraag ik me af waarom als je je rot voelt vanbinnen je toch kan lachen. Hoe kan je toch doen alsof, hoe?
Mensen noemen het masker, een masker, zodat je je innerlijke pijn niet hoeft te laten zien aan de buitenkant.
Maar een masker, ja, die zet je op je hoofd en haal je er weer af en dit....
Dit masker zit vast, het zijn je eigen gelaatstrekkingen, je eigen bewegingen, en niets daarvan is het vaste solid van een handgemaakt masker.
En toch.. Toch is het een masker, een handgemaakt masker, want je ogen zijn bewerkt, er is met de kleuren gespeeld.
Van helder groen of helder blauw, naar matgroen en matblauw, er is mee gespeeld.
Je mond is ook bewerkt, meestal droge lippen, droge lippen van het inhouden van woorden.....

Woorden die je eigenlijk uit zou willen spreken, zou willen uitschreeuwen zodat mensen je eindelijk begrijpen zullen.
Maar zo zal het waarschijnlijk nooit worden, want mensen zien je als het meisje met de grote mond en de blije uitstraling,
weten zij veel dat er vanbinnen een misbruikt meisje zit dat niet normaal over straat kan lopen zonder bang te zijn dat haar iets aangedaan wordt.
Niemand zal het ooit weten, want ze kunnen het niet zeggen. Mensen zijn nou eenmaal groot vanbuiten, maar ozo klein vanbinnen.

Wanneer je weer eens een Amber Alert binnenkrijgt en erbij vermeldt krijgt dat het een 16-jarige tiener is die weggelopen is uit een psychiatrische instelling, dan kan je je meerdere dingen gaan bedenken..

Is de psychiatrische instelling wel goed genoeg?
Is het meisje zelf geestelijk in de war?
Hoe kan het zover komen?
Wil dit meisje wat zij nu denkt te willen?

En 9 van de 10 keer komt zo'n meisje heelhuids weer terug aan op de kliniek om der tijd daar te vervolgen.

maar.....

Wanneer je een Amber Alert krijgt van een 6jarige jongetje die ontvoerd zou kunnen zijn, dan komen er zoveel meer vragen in je op, en ga je op de uitkijk staan of je het jongetje ergens ziet.

Waar is dit jongetje nu?
Wie is de dader?
Is het jongetje vermoord?
Zou het nu liggen te creperen in een kelder?
Zou het jongetje nog kunnen lachen nadat die levend is terug gevonden?

Als je dan het tragische bericht krijgt dat zo'n jongetje gepakt is door de ex van zijn moeder, de vader van het jongetje dus en door deze dader is vermoord, wat voor vragen komen er dan naar boven?

Hoe kan een vader dit zijn kind aandoen?

Meestal is dat de enige vraag.. De enige niet zo zeldzame vraag, want helaas gebeuren dit soort dingen steeds vaker..
De wereld wordt gek, de wereld lijkt steeds meer egocentrisch ingesteld te zijn.
De mensheid lijkt kwader te worden, monsters zijn het.
Ieder mens, en zelfs degene die dit nu lezen en de schrijfster hiervan heeft weleens strijdlustige gevoelens naar iemand toe.
En die gevoelens kan niemand van je afnemen, niemand.

Maar dat dit soort dingen steeds vaker gebeuren is niet goed, is zelfs tot het kwade toe, tot het zieke toe.
Misschien ook daarom dat vele mensen maskers gaan dragen, figuurlijke maskers, om zo zichzelf maar beter te tonen dan wie ze zijn.


Misschien dat het daarom maar beter is te stoppen met typen, want stel je voor dat er mensen zijn die dit lezen en weer strijdlustige gevoelens krijgen.
Wat zou ik ermee moeten, ik ben maar een egoïstisch mens die niemand helpt, toch?




By Gaby