Geplaatst Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet helemaal wist onder welke tag ik dit nu moest schalen. Het is geen verhaal, maar ook geen gedicht. Heb het voor nu onder gedicht gezet omdat ik het meer die richting op vind gaan
Maar voor nu! Ben erg benieuwd naar jullie feedback!
Citaat:Het prinsjespaard was als een gevoel van duizenden paarden die je achtervolgden. Hun razende hoeven steeds dichterbij, doch niemand die het getrappel hoorde. Prinsjespaard dat niemand het kon bereiken en enkel de krankzinnigen erover durfden te spreken. Hij was als een ziekte, steeds dieper tastend naar je ziel. Je kon proberen te ontkomen. Dan, wanneer je dacht aan zijn aandacht te zijn onttrokken volgde hij je van dichterbij dan ooit. Slechts op enkele stappen afstand vanuit het duister verhuld in de schemering van zijn eigen gedaante.
Prinsjespaard was als een droom. Een creatie van al je affecties en afgunsten. Sommige zeiden; “Je hebt het zelf in de hand, vorm het zoals je wilt”. Dit was terecht. Toch zo onwaar.
Wanneer prinsjespaard dicht bij je was werd de omgeving verstrooid. De groeve van het leven welke al zo dubieus was bekwam absent. Het was alsof miljarden minime insecten wriemelden door de geest van het slachtoffer, opgeroepen door het. Deze wie ooit resoluut was, werd onbestemd. Steeds grimmiger, inniger.
Peilloos.
Ps. Ik ben me ervan bewust dat bekwam geen echt woord is, maar vond dit beter passen dan ieder bestaand woord
vandaag?? 
Het gaat over mensen die een beetje koekkoek zijn in hun hoofd. Het prinsjespaard is een soort hersenspinsel wat je in verwarring brengt als een bizarre droom waar je volledig in vast komt te zitten 
