Hoi, ( ik hoop dat dit goed staat, zo niet, kan je dit dan alsjeblieft verplaatsen?)
Na vele maanden,
meer als 2 jaar zit ik met mezelf in de knoop.
Ik heb verschillende gedichtjes geschreven,
Die steeds voor mij een speciale waarde hebben.

Ik denk dat het stilletjes aan héél erg tijd wordt,
dat ik mezelf herpak.

Heb veel steun gekregen van mensen die het goed bedoelde,
en die ik keer na keer teleurstelde of van me afstootte.
Maar nu is het tijd.. Ik WEET dat het tijd is, nu of nooit.

It's time to fight!
Dat zeg ik de hele tijd tegen mezelf, en toch. Die ene stem blijft.
Tussen twee vuren, heen en weer geslinger. Nu komt het erop aan waar ik voor kies.
Of ik het juiste kies en vecht. Overdonderend is het, de confrontatie met mij en de andere ik. Allebei hebben ze me iets te bieden. Ze zijn gewaagd aan elkaar en wegen tegen elkaar op.
Steeds opnieuw komt het erop neer dat ik een pad kies. De juiste weg inslaan, mezelf de kans geven de moed te vinden. De moed om te vechten en door te gaan, ook als het even slecht gaat.
1 stap achteruit zijn er weer 2 vooruit.
Links, rechts, ja, nee, .. misschien? Er is geen tussenweg en ik heb gekozen.
Nu kan ik niet meer terug, vechten. Dat is wat mij te doen staat met alle kracht die ik bezit.


Bedankt om dit even te lezen.